فایل پاورپوینت کامل ائتلاف مثلث آمریکا، صهیونیزم و تروریسم تکفیری و ارتباط آن با طرح خاورمیانه بزرگ

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل ائتلاف مثلث آمریکا، صهیونیزم و تروریسم تکفیری و ارتباط آن با طرح خاورمیانه بزرگ!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل ائتلاف مثلث آمریکا، صهیونیزم و تروریسم تکفیری و ارتباط آن با طرح خاورمیانه بزرگ بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل ائتلاف مثلث آمریکا، صهیونیزم و تروریسم تکفیری و ارتباط آن با طرح خاورمیانه بزرگ از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل ائتلاف مثلث آمریکا، صهیونیزم و تروریسم تکفیری و ارتباط آن با طرح خاورمیانه بزرگ شامل 120 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل ائتلاف مثلث آمریکا، صهیونیزم و تروریسم تکفیری و ارتباط آن با طرح خاورمیانه بزرگ استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل ائتلاف مثلث آمریکا، صهیونیزم و تروریسم تکفیری و ارتباط آن با طرح خاورمیانه بزرگ با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل ائتلاف مثلث آمریکا، صهیونیزم و تروریسم تکفیری و ارتباط آن با طرح خاورمیانه بزرگ قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل ائتلاف مثلث آمریکا، صهیونیزم و تروریسم تکفیری و ارتباط آن با طرح خاورمیانه بزرگ حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل ائتلاف مثلث آمریکا، صهیونیزم و تروریسم تکفیری و ارتباط آن با طرح خاورمیانه بزرگ به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل ائتلاف مثلث آمریکا، صهیونیزم و تروریسم تکفیری و ارتباط آن با طرح خاورمیانه بزرگ :

مقدمه

در میان عوامل گوناگونی که خاورمیانه را واجد اهمیت می سازد مسئله نفت و ابعاد اقتصادی -سیاسی آن در اولویت اول است. قدرت های بزرگ و در رأس آن ها آمریکا برای سلطه بر جریان نفت وانرژی خاورمیانه هماره نقشه هایی متناسب با منافع خود برای این منطقه طراحی کرده اند. طرح خاورمیانه بزرگ که برای اولین بار در ژوئن ۲۰۰۵ توسط کاندولیزا رایس وزیر خارجه سابق آمریکا مطرح شد در راستای ادعای فوق است. این طرح بخشی از یک برنامه بزرگ تر به نام «طرحی برای یک قرن جدید آمریکایی » می باشد. با توجه به این که بخش هایی از نفت و انرژی مورد نیاز آمریکا از خاورمیانه تأمین می شود و ثبات هژمونی آمریکا در خاورمیانه به ثبات صدور انرژی در این منطقه وابسته است و از سوی دیگر تأمین امنیت متحد استراتژیک آمریکا یعنی اسرائیل نیز در گرو ایجاد یک خاورمیانه جدید ومتناسب با اهداف فوق است بنابراین اگر اصلاح نظام آموزشی منطقه، تلاش برای نهادینه کردن مؤلفه های دموکراسی غربی در خاورمیانه، تغییر مرزهای جغرافیایی آن و ایجاد کشورهای ذره ای و جدید را به عنوان اولویت های اصلی طرح خاورمیانه بزرگ در نظر بگیریم عملیاتی نمودن آن ها مستلزم ایجاد شرایط و تدابیر جدید توسط قدرت هایی است که طراح این پروژه هستند. با توجه به این مهم که از دل پروژه دموکراسی سازی آمریکا در منطقه و بر بستر انتخابات آزاد گروه های مورد نظر آمریکا به قدرت نرسیدند و زمینه برای نقش آفرینی رقبای آمریکا در منطقه فراهم شد؛ به طوری که در عراق شیعیان، در فلسطین حماس و در لبنان حزب االله به قدرت رسیدند لذا بخش عظیمی از برنامه و تدبیر طراحان پروژه خاورمیانه بزرگ بر روی ایجاد کشورهای ذره ای و تغییر نقشه خاورمیانه متمرکز شده است تا با ایجاد کشورهای کوچک با زیر ساخت های ضعیف اقتصادی هم بتوان به راحتی بر آن ها سیطره یافت و هم امنیت اسرائیل را تأمین نمود. طبیعی است اگر بتوان قدرت هایی چون سوریه، ایران و عراق را براساس طرح خاورمیانه بزرگ به بخش های کوچک و بر اساس محور قومی – مذهبی تقسیم کرد کنترل این کشورهای کوچک و تأمین امنیت اسرائیل نیز راحت تر خواهد بود. یکی از راهبردهای اساسی برای عملیاتی شدن پروژه فوق حمایت و تقویت گروه های افراطی و تجدید نظر طلب در منطقه است تا بتوان در سایه حمایت از این گروه ها، منطقه را دچار بی ثباتی نمود و شرایط را برای تجزیه کشورهای قدرتمند منطقه که می توانند منابع قدرت آمریکا و اسرائیل را به چالش بکشند فراهم ساخت. با توجه به این که کشورهای عضو جبهه مقاومت حامی ایران، بیشترین تهدید برای امنیت وبقای اسرائیل محسوب می شوند لذا بی ثباتی و تجزیه این کشورها در اولویت اول اسرائیل و آمریکا است. این مهم با کمک و مساعدت به تکفیری های داعش برای ایجاد بی ثباتی در کشورهای عراق، سوریه و لبنان و تضعیف دولت های مرکزی آن ها آغاز شده است تا در صورت موفقیت بتوانند ایران را نیز دچار بی ثباتی نمایند.

با توجه به این که یکی از مهم ترین اهداف طرح خاورمیانه بزرگ تجزیه واحدهای بزرگ و قدرتمند خاورمیانه به کشورهای ذره ای است و ایران نیز در زمره این کشورها قرار دارد لذا انجام تحقیقاتی که بتواند پیامدها و چالش های اساسی این طرح و راهبردهای اساسی طراحان این پروژه را واکاوی نماید یکی از اولویت های مهم تحقیقاتی جمهوری اسلامی است لذا انجام این پژوهش از اهمیت و ضرورت بالایی برخوردار است.

چارچوب نظری

سه نظریه جهانی سازی، سازنده گرایی ورئالیسم تهاجمی می توانند حامیان نظری پژوهش حاضر باشند. در واقع بی ثباتی و تجزیه خاورمیانه می تواند هم جهانی کردن ارزش های غربی و هم تأمین امنیت اسرائیل را میسر سازد. یکی از مبانی که باید آن را از پیش فرض ها و پیش انگاره های غرب در طرح خاورمیانه بزرگ به حساب آورد جهانی سازی است. طرح « خاورمیانه بزرگ ” ناظر به منطقه ای از جهان است که حرکت های فکری و انقلابی گسترده ای در آن علیه جهانی شدن تمدن غرب انجام پذیرفته و روز به روز در حال گسترش است.

پیروزی های مکرر جریان های مذهبی در کشورهای عربی و نیز توجه روزافزون مسلمانان به دریای بی کران معارف اهل بیت، نمونه بارز این امر می باشد.(نوروزی، ۱۳۸۵: ۹۷)

گسترش ارزش های آمریکایی و حذف مخالفان در طرح خاورمیانه بزرگ نیز بازتاب روشنی دارد. در واقع استحاله ارزش های اسلامی به عنوان ارزش های غالب در منطقه خاورمیانه و نهادینه کردن ارزش های غربی در بین مردم این منطقه از اهداف اصلی طرح خاورمیانه بزرگ است.

رهبران غرب به این نتیجه رسیده اند که چاره ای جز انحلال و اضمحلال این منطقه استراتژیک در فرایند توسعه ندارند و باید همه زحمات و برنامه های خود را به سرعت در این راستا گسیل بدارند تا آینده توسعه غربی هرگز با تهدید مواجه نشود. (حسینی، ۱۳۸۴: ۱۰۸)

نگرش اسرائیل به کشورهای اسلامی به عنوان مهم ترین عامل تهدید کننده امنیت خود را نیزمی توان بر اساس نظریه سازنده گرایی تبیین نمود. بر اساس نظریه سازنده گرایی برای فهم این که چرا دولت ها به منازعه با یکدیگر می پردازند یا اقدام به همکاری می کنند باید دید که این دولت ها چه تصوری نسبت به منافع خویش و محیطی که در آن زندگی می کنند دارند؟ این تصورات را چگونه کسب می کنند؟ چگونه این تصورات تبدیل به خط مشی های سیاسی مشخص می شود.(حاجی یوسفی،۱۳۸۲: ۵۳)

اسرائیل با رویکردی امنیتی، کشورهای اسلامی و بزرگ خاورمیانه از قبیل ایران، عراق، مصر، سوریه، لبنان و…را به عنوان دیگری و دشمن خود تعریف نموده است و آمریکا نیز به عنوان متحد استراتژیک اسرائیل واجد همین نگرش به کشورهای منطقه است لذا برای حفظ امنیت اسرائیل به دنبال تغییر جغرافیای منطقه در قالب طرح خاورمیانه بزرگ هستندکه در این اثنا تروریسم تکفیری به عنوان ابزار این تغییر مطرح است.

موضوع تهدید وجودی از دیدگاه رویکردهای امنیتی خصوصا رئالیسم تهاجمی نیز قابل تجزیه و تحلیل است. می توان برای این نظریه پنج مؤلفه اساسی در نظر گرفت: اولااز دید رئالیسم تهاجمی، آنارشی بر نظام بین الملل حاکم است؛ به این معنا که هیچ دولتی نمی تواند قواعد بین المللی را بر دیگران تحمیل کند و یا کشورهای خاطی را ادب کند و مخاصمه ویژگی اصلی نظام بین الملل است. ثانیا چون دولت ها نسبت به هم دارای اطلاعات ناقص هستند نمی توانند کاملااز نیات و مقاصد هم باخبر باشند لذا نمی توانند به هم اعتماد کنند. نیات و انگیزه های خوب آن ها می تواند به سرعت تغییر کند و برعکس. بنابراین بی اعتمادی به انگیزه های بازیگران ویژگی دائمی نظام بین الملل مبتنی بر آنارشی است. ثالثا بقا، انگیزه اصلی همه کشورها در نظام بین الملل است و بعد از استقلال شرط لازم برای دستیابی به اهداف دیگر است. رابعا دولت ها کارگزاران اصلی نظام بین الملل و بازیگرانی خردورز هستند که هدف آن ها کسب قدرت برای تضمین امنیت است. نهایتا دولت ها در مورد وضعیت و موقعیت بیرونی خود استراتژیک فکر می کنند و استراتژی را انتخاب می کنند که حداکثر سود را برای آن ها به همراه داشته باشد که این به معنای کسب قدرت به زیان دیگران است. (۳۷۶-۳۳۲: ۱۹۹۵,Mearsheimer)

ازمنظراین نظریه، کشورها همواره درپی دستیابی به جایگاه ممتاز در هرم توزیع قدرت و به عبارت دیگر، رسیدن به جایگاه هژمون هستند. هژمون، جایگاهی است که هیچ قدرت دیگری یارای مقابله و موازنه با آن نیست؛ قدرتی است برتر همراه با مشروعیت که مورد پذیرش دیگران هم واقع شده است. از نظر مرشایمر به دلایل ساختاری و جغرافیایی نائل شدن به مقام هژمونی جهانی امکان عملی ندارد و کشورها تنها می توانندبه هژمونی منطقه ای دست یابند. (۳۷۶-۳۳۲: ۱۹۹۵,Mearsheimer)

از نظر مرشایمر مهم ترین مفهوم در رئالیسم تهاجمی معمای امنیت است. در واقع افزایش امنیت یک دولت به معنای کاهش امنیت دیگران است؛ به عبارت دیگر واحدهای سیاسی برای بقای خود با دیگر واحدهای سیاسی وارد یک بازی با حاصل جمع جبری صفر می شوند.(۷۵: ۲۰۱۳,Mearsheimer) رئالیسم تهاجمی معتقد است که افزایش قدرت نسبی مهم ترین هدف سیاست خارجی دولت هاست؛ به عبارت دیگر سیستم های بین المللی قدرت های بزرگ را مجبور می کند تا قدرت نسبی خود را به این دلیل که مناسب ترین راه به حداکثر رساندن آن هاست به حداکثر برسانند. (برزگر و قاسمی، ۱۳۹۲: ۱۷۵)

اسرائیل کشورهای اسلامی را رقیب استراتژیک و عامل ناامنی خود می داند به همین خاطر تلاش می کند حتی المقدور از افزایش قدرت و نفوذ آن ها جلوگیری کند. اسرائیل با داشتن آسیب پذیرترین محیط امنیتی همیشه دغدغه بقا و حفظ امنیت وجودی خود را دارد.در نتیجه استراتژی اسرائیل منجر به یک سیاست نظامی تهاجمی محور شده است. در واقع اسرائیل در منطقه پر تنش خاورمیانه به دنبال افزایش قدرت و دستیابی به هژمونی منطقه ای است (برزگر و قاسمی، ۱۳۹۲: ۱۷۵)

بر اساس آن چه آمد می توان گفت انزوا، تضعیف و تجزیه کشورهای اسلامی از اهداف امنیتی آمریکا اسرائیل و از اهداف راهبردی طرح خاورمیانه بزرگ است. این طرح تا سال ۲۰۱۵ آخرین طرح در راستای تجزیه خاورمیانه بوده است.

طرح تجزیه خاورمیانه

هرچندطرح تجزیه خاورمیانه توسط قدرت های بزرگ و با اهداف سیاسی اقتصادی سابقه طولانی دارد اما ظهور اسرائیل در خاورمیانه به عنوان یک رژیم غیر قانونی و متحد استراتژیک آمریکا و اهمیت تأمین امنیت آن به عملیاتی کردن تفکر تجزیه خاورمیانه شدت و حدت بیشتری بخشید.

تجزیه خاورمیانه بعد از شوک های نفتی دهه ۱۹۷۰ در قالب طرح های گوناگون توسط اسرائیل و قدرت های جهانی حامی آن ارائه شدند. نقطه ی شروع این طرح ها نیز تلاش برای تجزیه ی لبنان بود. شروع کار، حمله ی ۱۹۷۸اسرائیل به لبنان بود که با حمله ی ۱۹۸۲ تقویت شد. تا کنون ۴ طرح مهم برای تجزیه خاورمیانه ارائه شده است:

طرح سایکس پیکو[۱]

جنگ جهانی اول یا جنگ بزرگ فرصت طلایی را برای جنبش صهیونیزم فراهم نمود زیرا امپراطوری عثمانی به عنوان مهم ترین مانع تشکیل دولت یهودی فرو پاشید.(کیالی،۱۳۶۶: ۹۹)

در مه سال ۱۹۱۶ دولت های انگلیس و فرانسه با انعقاد پیمان سری سایکس پیکو نقشه تقسیم بلاد عربی و منطقه آسیایی دولت عثمانی را ترسیم نمودند. در این توافق نامه که نامش را از سر مارک سایکس بریتانیایی و ژرژ پیکوی فرانسوی گرفته است فلسطین تحت سرپرستی یک گروه بین المللی قرار گرفت وسوریه، عراق، لبنان نیز میان فرانسه و بریتانیا تقسیم شدند. (گروه نویسندگان، ۱۳۶۷: ۷۹)

طرح قوس بحران برنارد لوئیس[۲]

پس از شوک نفتی دهه ی ۱۹۷۰، ترس از ایجاد چنین اتفاقاتی، همراه با ترس از اتحاد کشورهای نفتی با شوروی و در خاورمیانه در میان دولت های ضعیف، بحثی را در میان کشورهای غربی تحت عنوان نفوذ در “قوس بحران ” مطرح کرد. قوس بحران شامل مناطقی می شود که از اقیانوس هند تا شاخ آفریقا، شبه جزیره ی عربستان و ترکیه را در بر می گیرد و ایران در قلب آن قرار دارد. کشورهای غربی برای مقابله با نفوذ شوروی در منطقه ی واقع در قوس بحران، تلاش کردند نیروهای اسلام گرا را در برابر نفوذ شوروی در منطقه تقویت کنند. بر همین اساس، برنارد لوئیس یهودی و طرفدار اسرائیل طرحی را ارائه داد که براساس آن، غرب باید از خودمختاری گروه هایی مانند کردها، ارمنی ها، مارونی های لبنان، قبطی های اتیوپی و ترک های آذربایجان حمایت کند. (فتاحی منش ۱۳۹۳: بی جا)

این طرح در راستای برتری اسرائیل در منطقه و غلبه بر اعراب، به دنبال بالکانیزه کردن خاورمیانه است. به همین دلیل، با فروپاشی شوروی و از بین رفتن خطر کمونیسم، طرح لوئیس هم چنان در دستور کار مقامات آمریکایی و اسرائیلی قرار دارد.

طرح اودد یانون

در ۱۹۸۲ اوددیانون که وابسته به وزارت امور خارجه ی اسرائیل بود، مقاله ای برای سازمان جهانی صهیونیسم با عنوان “استراتژی اسرائیل برای دهه ۱۹۸۰” نوشت که برای بقای اسرائیل باید دو هدف اصلی را دنبال کرد:۱- تشکیل یک قدرت امپریالیستی منطقه ای ۲- تجزیه ی کشورهای منطقه به کشورهای کوچک تر و قابل کنترل تر(۱۹۸۲,Yinon)

یانون در این مقاله تجزیه ی عراق و سوریه را به عنوان گام اول برای تجزیه ی کل منطقه خاورمیانه به کشورهای کوچک تر و قابل کنترل تر مطرح می کند. در این طرح تجزیه ی عراق و سوریه به مناطق قومی و مذهبی، مانند آن چه در لبنان است، ازاهداف اولیه ی اسرائیل در جبهه ی شرقی معرفی می شود. وجود منابع سرشار نفت در عراق از یک طرف و چندپارگی قومی-مذهبی آن از طرف دیگر، این کشور را به هدف مناسبی برای اسرائیل تبدیل کرده است. تجزیه ی این کشور برای سیاست آمریکا در قبال سوریه نیز از اهمیت بالایی برخوردار است.

یانون می گوید در کوتاه مدت قدرت عراق یک تهدید جدی برای اسرائیل به حساب می آید. (۱۹۸۲ ,Yinon)

طرح خاورمیانه بزرگ

طرح خاورمیانه بزرگ را می توان تا سال ۲۰۱۵ آخرین طرح برای تجزیه خاورمیانه به کشورهای کوچک با زیر ساخت های ضعیف اقتصادی دانست. پروژه موسوم به خاورمیانه بزرگ بخشی از برنامه ای بزرگتر به نام « طرحی برای یک قرن جدید آمریکایی”می باشد.اگر مهم ترین اهداف آمریکا در خاورمیانه را مقابله با اسلام و تلاش برای به قدرت رساندن رژیم های سکولار، خارج ساختن کنترل عرضه و قیمت نفت از دست اوپک، تأمین امنیت اسرائیل، حفظ ثبات هژمونیک آمریکا در منطقه وانجام اصلاحات مورد نظر در خاورمیانه بدانیم همه این اهداف می توانند در سایه بی ثباتی و سپس تجزیه این منطقه به نتیجه برسند. لذا آمریکایی ها با ارائه طرح خاورمیانه بزرگ به دنبال تجزیه این منطقه هستند. آموزش، تجهیز و حمایت از تروریسم تکفیری در منطقه و ایجاد بی ثباتی درخاورمیانه می تواند زمینه تجزیه آن را فراهم سازد.

رهبران کاخ سفید وقتی در انجام مرحله اول این پروژه یعنی بر سر کار آوردن رژیم های سکولار، همسو و طرفدار غرب در خاورمیانه شکست خوردند آن گاه برای عملیاتی کردن مراحل مختلف طرح خاورمیانه بزرگ از ابزار خود ساخته ای به نام تروریسم استفاده نمودند تا در سایه بی ثباتی و نا امنی های کشورهای اسلامی ضمن تأمین امنیت اسرائیل، بستر تجزیه کشورهای بزرگ اسلامی که دارای ذخایر عظیم انرژی هستند را فراهم سازند. آن ها نقشه خاورمیانه جدید را بر اساس طرح لوئیس به شکل زیر ترسیم نموده اند:

– مصر: براساس این طرح کشور مصر به ۴ کشور کوچک تقسیم می شود:

۱- سیناء وشرق دلتا که ” تحت نفوذ و کنترل یهود “خواهد بود تا گامی برای تحقق رؤیای از نیل تا فرات رژیم صهیونیستی برداشته شود. ۲- کشور مسیحی به پایتختی اسکندریه ؛ این از جنوب با بنی سویف تا جنوب اسیوط و از غرب تا فیوم کشیده شده وحتی ممکن است خود شهر فیوم را نیز شامل شود. این کشور در امتداد خط بیابانی با گذر از دشت نطرون ادامه می یابد تا این منطقه را به اسکندریه مرتبط کند. ۳- کشور نوبه: که با پیوستن اراضی شمال سودان به آن به پایتختی شهر ” أسوان “تشکیل می شود. کشور از نوبه صعید مصر تا شمال سودان را دربرگرفته تا کشور نوبه در منطقه صحرای بزرگ را تشکیل دهد و با کشور بربرها که از جنوب مغرب تا دریای سرخ تشکیل خواهد شد، همجوار شود ۴- مصر اسلامی به پایتختی قاهره که در واقع از بازمانده مصر تشکیل می شود و البته تحت نفوذ و سیطره اسرائیل خواهد بود. (۱۹۹۵ ,Brewda)

– سودان: این کشور نیز بسان مصر باید به ۴ کشور کوچک تقسیم شود.

۱- کشور نوبه که در واقع تکمیل کننده دولت نوبه مصر به پایتختی شهر أسوان است و اراضی سودان به این کشور ملحق می شوند

۲- کشور اسلامی سودان در شمال ۳- کشور مسیحی جنوب سودان ۴- کشور دارفور که توطئه ها برای جدا کردن آن از سودان به ویژه پس از جدایی جنوب سودان تشدید شده است، درحالی که یابد توجه داشت منطقه دارفور منطقه ای غنی و سرشار از اورانیوم و طلا و نفت است.

(Brewda, 1995)

– کشورهای شمال آفریقا: تجزیه لیبی، الجزایر و مغرب با هدف تشکیل سه کشور انجام خواهد شد: ۱- کشور بربر که در امتداد کشور نوبه مصر و سودان خواهد بود ۲- کشور پولیساریو ۳- و مابقی اراضی برجای مانده همان کشورهای کوچک شده مغرب و الجزایر و تونس و لیبی را دربرخواهد گرفت. (۱۹۹۵ ,Brewda)

– شبه جزیره عربستان و خلیج فارس: محو کویت و قطر و بحرین و پادشاهی عمان و یمن و امارات متحده عربی از نقشه به گونه ای که شبه جزیره عربستان و خلیج فارس تنها سه کشور را دربرگیرد: ۱- کشور شیعی احساء که کویت و امارات و قطر و عمان و بحرین را دربرمی گیرد ۲- کشور سنی نجد ۳- کشور سنی حجاز.

– عراق: از تجزیه این کشور ۳ کشور کوچک تشکیل خواهد شد: ۱- کشور شیعی در جنوب که حوالی بصره تشکیل می شود ۲- کشور سنی در مرکز عراق که حوالی بغداد تشکیل می شود. ۳- کشور کردستان در شمال و شمال شرقی عراق که حوالی شهر کردنشین موصل تشکیل می شود و بخش هایی از مناطق کرد نشین ایران و سوریه و ترکیه و اتحاد شوروی سابق را دربرمی گیرد.. ۱۹۹۵ ,Brewda)

در این جا لازم است، به یک نکته مهم اشاره کرد، مجلس سنای آمریکا در ۲۰۰۷/۹/۲۹، به شرطی با عقب نشینی نیروهای آمریکایی از عراق موافقت کرد که بغداد با تشکیل سه کشور که در سطور بالا به آن ها اشاره شد، موافقت کند و از مسعود بارزانی خواست برای تعیین سرنوشت منطقه کردستان به پایتختی شهر نفت خیز کرکوک در این منطقه همه پرسی برگزار کند و معروف است که فرمان پریمر و متحدانش در عراق خواستار تشکیل ایالت هایی خودمختار در عراق برپایه ای طایفه ای بودند که سه ایالت شیعیان در جنوب و سنی ها در مرکز و کردها در شمال را دربرمی گیرد.(کاظمی،۱۳۹۰)

– سوریه: برپایه اصول و مبادی مذهبی و عرقی و نژادی سوریه به ۴ کشور کوچک تقسیم شود: ۱ – کشور علوی شیعیان در امتداد سواحل ۲- کشور سنی ها در منطق حلب ۳- کشور سنی ها در دمشق ۴- کشور دروزی ها در جولان و لبنان. این کشور از اراضی جنوب سوریه و شرق اردن و اراضی لبنان تشکیل می شود.

– لبنان: از تقسیم لبنان ۸ کشور کوچک نژادی و مذهبی به شرح زیر بدست می آید:

۱- کشورسنی درشمال به پایتختی طرابلس ۲- کشور مارونی در شمال به پایتختی جونیه ۳- کشور علوی دشت بقاع به پایتختی بعلبک که تحت نفوذ سوریه شرق لبنان قرار خواهد داشت ۴- کشور بین المللی بیروت ۵- کشور فلسطینی اطراف صیدا تا رود لیتانی که سازمان آزادی بخش فلسطین بر آن حاکم خواهد بود۶- کشور کتائبی ها در جنوب که مسیحیان و یک و نیم میلیون نفر از شیعیان لبنان را دربرمی گیرد ۷- کشور دروزی ها که از بخش هایی از اراضی لبنان و سوریه و فلسطینی اشغالی تشکیل خواهد شد ۸- کشور مسیحی که تحت نفوذ اسرائیل خواهد بود.(۱۹۹۵ ,Brewda)

– ایران و پاکستان و افغانستان: این سه کشور باید به ۱۰ کشور کوچک و تضعیف شده نژادی تقسیم شود:

۱- کردستان ۲- آذربایجان ۳- ترکستان ۴-عربستان ۵- ایرانستان (از مابقی ایران پس از تقسیم تشکیل خواهد شد) ۶-بوخونستان

۷- بلوچستان ۸- افغانستان (از ما بقی افغانستان پس از تقسیم تشکیل خواهد شد) ۹- پاکستان (از ما بقی پاکستان پس از تقسیم تشکیل خواهد شد) ۱۰- کشمیر

جدا کردن بخشی از اراضی ترکیه والحاق آن به کشور کردستان عراق، محو اردن و اعطای آن به تشکیلات خودگردان فلسطینی، محو کامل موجودیت کشور یمن چه شمال و چه جنوب و الحاق آن به کشور حجاز و محو کامل کشور و ملت فلسطین نیز در راستای تکمیل نقشه تجزیه کامل خاورمیانه صورت می گیرد.(۱۹۹۵ ,Brewda)

آمریکا،انگلیس و صهیونیزم با طراحی یک نقشه نظامی در راه بی ثباتی، تضعیف و سپس تجزیه کشورهای خاورمیانه گام بر میدارند.

در واقع نقشه نظامی برای تغییر و تجزیه خاورمیانه در دو بخش عملیاتی شده است. در بخش اول آمریکا و اسرائیل در یک تقسیم کار عراق، افغانستان، لبنان و فلسطین اشغالی را مورد حمله قرار دادند و در بخش دوم تروریسم تکفیری را به عنوان عامل اصلی بی ثبات سازی خاورمیانه وارد عمل ساختند. در هر دو بخش جبهه مقاومت حامی ایران هدف اصلی آن ها بوده است.

بخش اول نقشه راه نظامی در خاورمیانه با رویکرد تقابل مستقیم

اشغال کشور عراق

مهم ترین هدف آمریکا از اشغال عراق در کنار اهمیت منابع نفتی و گازی عراق و مهار جنبش های اسلامی، حمایت از رژیم صهیونیستی بود. با توجه به نفوذ لابی های صهیونیستی در آمریکا و قدرت رسانه ای این رژیم در مدیریت افکار عمومی جهان می توان گفت یکی از عوامل مهم در حمله آمریکا به عراق حمایت از آرمان های رژیم صهیونیستی بود.

در میان کشورهای قدرتمند منطقه، عراق نزدیکترین کشور به اسرائیل است، به ویژه که رود فرات یکی از مرزهای مورد نظر إسرائیل در آن قرار دارد (مرزهای اسرائیل به ادعای خودشان از نیل تا فرات است) از طرف دیگرعراق یکی از کشورهای مهم منطقه که در طول جنگ ایران و عراق خود را به انبار عظیمی ازمهمات تبدیل ساخته بود. علاوه بر این عراق دارای کارشناسان تسلیحاتی مجربی است که توانایی تولیدات این سلاح ها را دارند و این دو، خطر بالقوه ای برای اسرائیل محسوب می شدند. (www. yjc.ir//http:)

اشغال افغانستان

افغانستان به عنوان کشوری که منابع طبیعی و معدنی مهم و موقعیت ژئوپلیتیک و استراتژیک مهمی ندارد بعد از حادثه تروریستی ۱۱ سپتامبر مورد حمله آمریکا و متحدینش قرار گرفت. دلیل اولیه این حمله نسبت دادن این حملات تروریستی به بن لادن رهبرالقاعده و عدم تحویل وی از طرف طالبان به آمریکا بود. اما آمریکا با اشغال افغانستان علاوه بر این که به دنبال ایجاد مانع بر سر راه نزدیک شدن کشورهای آسیای میانه به روسیه و چین بود در برنامه دراز مدت خود برای تسلط بر افغانستان و روی کار آمدن یک حکومت طرفدار یا وابسته به خود در این کشور به دنبال منافع اقتصادی و سیاسی خود در افغانستان و کشورهای آسیای میانه بودند تا با ایجاد حکومت مورد نظر خود در افغانستان بتوانند ایران و روسیه را زیر نظر قرار دهند و یک پایگاه نظامی در شرق ایران تأسیس کنند (طلوعی، ۱۳۸۰: ۹۹)

روشن است که موقعیت سوق الجیشی افغانستان، به عنوان دالان آسیای مرکزی، کنترل چین، روسیه و ایران از عوامل اصلی حضور آمریکا در منطقه است و مانع از نزدیک شدن قدرت های آینده جهان مثل چین و روسیه، تبدیل شدن آن ها به یک ابرقدرت و پیوند یا نزدیکی آن ها با ایران، به عنوان مرکز سوق الجیشی منطقه خاورمیانه، می شود.این موارد از از اهداف اصلی نظم نوین جهانی آمریکا و سلطه بر جهان آینده است. (فضلی نژاد، ۱۳۹۳) بنابر آن چه آمد می توان گفت کنترل ایران به عنوان قلب جبهه مقاومت یکی از مهم ترین اهداف اشغال افغانستان بود.