بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل سرپرستی برای حجاج (امیرالحاج)ایرانی :

بعد از سقوط عباسیان و زمانی که دولت های مستقلی در نواحی مختلف شکل گرفت، رقابت بر سر اداره حرمین شریفین آغاز شد و به ویژه در امر امارت حج که سر و کارش با مکه مکرمه و مدینه منوره بود، این رقابت خود را بیشتر نشان می داد؛ به طوری که دولت هر منطقه برای حجاج خود امیرالحاجی انتخاب می کرد و امیرالحاج واحدی وجود نداشت.

برای شیعیان عجم نیز امیری از سوی حکام ایرانی انتخاب و فرستاده می شد. طبعاً وظیفه وی حفظ منافع حجاج ایرانی بود که در قرن های هفتم هجری تا پیش از روی کار آمدن صفویه در آغاز قرن دهم، به عنوان حجاج «عراق عجم» شناخته می شدند.

از دوره صفوی به بعد ایرانیان همانند سایر مسلمانان به حج می رفتند، اما به سبب تسلط دولت عثمانی بر حجاز و تغییر مذهب رسمی ایرانیان از تسنن به تشیع و رقابت های شدید سیاسی این دولت با دولت صفوی، فشار فراوانی بر حجاج ایرانی وارد می شد. و بدیهی است که دولت عثمانی تحمل وجود امیر الحاج شیعه ایرانی برای حجاج عجم شیعه را نداشته و به شکل های مختلف در پی بی اعتبار کردن ایرانیان و دولت صفوی بود. البته در دوره هایی که بنا به دلایلی خارج از این بحث، صلح میان دو دولت بود، فضا کمی بهتر می شد، به گونه ای که برخی از درباریان نیز گاهی به حج می رفتند در هشتاد سال فترت میان صفوی و قاجاری نیز این وضعیت ادامه داشته و در دهه های نخست قاجاری نیز خبری از وجود امیرالحاج نبود.

گاهی کسانی از شخصیت های برجسته ایرانی یا چهره هایی از سادات معتبر مکه یا مدینه به نوعی کارهای مربوط به حجاج ایرانی را انجام می دادند. این حرکتی است که به تدریج، تقویت شده و در نیمه دوم دوره قاجاری، با وجود قونسولگری ایران در جده و وجود نمایندگانی در مکه و مدین