فایل پاورپوینت کامل احتجاج صعصعه بن صوحان و ابن عباس با اصحاب جمل

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل احتجاج صعصعه بن صوحان و ابن عباس با اصحاب جمل :

لشکر امام از “ذی قار” حرکت کرد: آن ها شک نداشتند که در کنار برادر رسول الله (ص) و دروازه شهر علم او و پیرو حق اند، با گروه متجاوزی می جنگند که هدفی جز رسیدن به مقام و حکومت ندارند. لشکر امام در مسیر خود به “زاویه” در نزدیکی بصره رسید. امام در آنجا توقف کرد و نماز خواند و بعد از فراغت از نماز شروع به گریستن کرد و اشک از چشمان مبارکش چون سیل بر وجنات صورتش جاری بود، او به خدای متعال تضرع و زاری می کرد تا از خون ریزی بین مسلمانان جلوگیری کند و از مصیبت و نابودی اجتناب شود و مسلمانان بر وحدت کلمه و هدایت و حق اجتماع نمایند.

قبل از این که آتش جنگ شعله ور شود امام فرستادگان صلح را نزد قوم فرستاد و آن ها را از عقاب خدای متعال در ایجاد شکاف بین مسلمانان و ریختن خون آنان برحذر داشت، از جمله فرستادگان امام صعصعه بن صوحان بود که

امام (ع) وی را برای ملاقات “طلحه”، “زبیر” و “عایشه”، ” به همراه نامه ای فرستاد که در آن، حرمت اعمالشان از جمله کشتن مسلمانان در بصره و شکنجه و آزار نسبت به صحابی رسول الله (ص) “عثمان بن حنیف”، یادآور شده بود. صعصعه برای انجام رسالتش حرکت کرد و ابتدا طلحه را ملاقات کرد.

با طلحه: صعصعه نامه امام را به طلحه داد و او را به صلح فراخواند؛ اما طلحه بر تجاوز و دشمنی اصرار کرد و راه جنگ را به روی امام گشود و هیچ گونه پاسخی به ندای حق نداد.

با زبیر: صعصعه با زبیر ملاقات کرد و نامه امام را به او داد و او را ملایم تر و نرم تر از طلحه یافت.

با عایشه: صعصعه به سوی عایشه رفت و نامه امام (ع) را به او داد؛ اما او اصرار بر جنگ داشت و به صعصعه گفت:

من برای درخواست خون عثمان خروج کردم. به خدا قسم! این کار را می کنم.

صعصعه ناموفق برگشت و به امام (ع) گفت:

آن ها هدفی جز جنگیدن ندارند.

امام ناراحت شد و فرمود:

“ما از خدا کمک می خواهیم…”.

بعد از صعصعه امام، ” عبدالله بن عباس” را فرستاد که با آن ها بحث کند. ابن عباس به سرعت نزد آن ها رفت و اول با طلحه ملاقات کرد.

ابن عباس، بیعت طلحه را به با امام را یادآوری کرد. طلحه گفت: با علی در حالی بیعت کردم که شمشیر بالای گردنم بود.

ابن عباس این حرف را رد کرد و گفت:

من دیدم با علی داوطلبانه بیعت کردی، آیا قبل از بیعت کردن او به تو نگفت اگر دوست داری با تو بیعت کنم؟ و تو گفتی: نه، ما با تو بیعت می کنیم…؟.

طلحه نتوانست این سخن را انکار کند و به بهانه تراشی برای نافرمانی خود پرداخت و گفت:

این سخن را به من گفت ولی چون مردم با او بیعت کردند من نتوانستم خلاف آن ها عمل کنم.

به خدا ای پسر عباس، گروهی که با او بودند او را مغرور کرده بودند. … ای پسر عباس، من و زبیر که از اصحاب بزرگ رسول خدا (ص) بودیم در حالی که مردم با شمشیر دور او را احاطه کرده بودند نزد او آمدیم، ولی او با تمسخر به ما گفت: اگر دوست دارید با شما بیعت کنم؟.اگر ما می گفتیم: بلی، آیا گمان می کنی او آن کار را می کرد؟ وقتی مردم با او بیعت می کردند، خود را از بیعت خلع و با ما بیعت می کرد؟ به خدا قسم! آن کار را نمی کرد. برای ما حرمتی قایل نبود و به این دلیل ما با کراهت بیعت کردیم و اکنون خون عثمان را طلب می کنیم. به پسرعمویت بگو اگر می خواهد خون مسلمانان حفظ و امور امت اصلاح شود قاتلین عثمان را که نزد اویند به ما تحویل دهد و خود را از خلافت خلع کند و کار را به شورای مسلمانان واگذار کند تا شخص مناسبی را انتخاب کنند. همانا علی مانند یکی از ماست و هیچ تفاوتی با ما ندارد. اگر این شرط را رد کرد چیزی جز شمشیر بین ما نخواهد بود….

گفتار طلحه پر از مغالطه بود و هیچ دلیل و حجت منطقی نداشت. آیا صلاح است امام بعد از آن که مسلمانان با او بیعت کردند از مقام خود استعفا دهد؟ آن هم بیعت عمومی ای که هیچ یک از خلفا چنین بیعتی نداشتند؟ چگونه امام خود را از منصبش بر کنار و امت را در فتنه و هلاکت غرق کند؟! طلحه در حالی ادعا می کند که این بیعت را با اکراه و از روی ترس انجام داده که کسانی چون عبدالله بن عمر با امام بیعت نکردند و امام هم با آن ها هیچ برخوردی نکرد. پس چگونه ادعای ترس و اکراه می کند؟

ابن عباس سخنان طلحه را رد کرد و گفت:

ای “ابا محمد”، انصاف ندادی، آیا تو به یاد نمی آوری که عثمان را به مدت ده روز محاصره کردی و آب شیرین را از او دریغ کردی و او از آب چاه خانه اش استفاده می کرد، حتی علی با تو درباره آب رساندن به عثمان گفتگو کرد و تو آن را نپذیرفتی؟

وقتی اهل مصر کار تو که صحابی رسول الله (ص) هستی