بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل پرستار در بیمارستان :

رابطه میان پرستار و بیمار، تمام این رفتارها و حرکات و اخلاقیات باید به تمام معنای کلمه منشأ اسلامی داشته باشد، چرا که بیمار، به خداوند سبحان بسیار نزدیک و مقرّب است و از رحمت و آمرزش خداوندی بهره مند و مستجاب الدعوه می باشد. و بیماری او چیزی جز هدیه ای ربانی و رحمتی الهی، نمی تواند باشد.

اینک با توجه به مطالب گذشته و دیگر مطالب، می توان به نکات ذیل اشاره نمود:

۱ – لازم است پرستار، هرگز موجبات ناراحتی بیمار را فراهم نسازد و او را خشمگین نکند. احساسات او را درک کند و به اندازه توان به آرامش روان و تن او اهمیت دهد. پرستار حق ندارد به بیمار پرخاش کند یا او را ناراحت کند؛ همچنانکه نباید او را برنجاند و به ستوه آورد. بنابر فرمایش امام صادق (علیه السلام ) که فرمود: ((هرگز بیمار را به ستوه نیاورید و او را نرنجانید)).

همچنانکه فرمود: ((گفتگو با آدم ناشنوا و به اطلاع او رساندن بدون اینکه از این تلاش و کوشش به ستوه آید، صدقه ای گوارا می باشد)).

تمام این امور در باره پرستار سخن می گوید و تأ کید می کند، پرستاری که ممکن است کاسه صبرش بر اثر خستگی کار پیرامون بیماران، لبریز شود.

آری! این بود آنچه اخلاق و فضیلتهای انسانی و تعالیم بلند و بزرگوارانه الهی بر پرستار واجب می گرداند که نصوص متواتر و زیادی حتی بر افراد غیر بیمار، وارد شده چه بسا در باره بیماران.

آری! این موضوع در باره اخلاق اسلامی و انسانی، که بر هر مسلمان واجب است خود را به آنها آراسته کند و با برادران مسلمان و ایمانی خود، براین اساس رفتار کند نیز لازم می باشد.

۲ – به هیچ عنوان تفاوتی میان بیماران بی نیاز و فقیر نباید قرار داد، چه در پذیرش آنان در بیمارستانها و چه در مورد خدمات و رسیدگیهایی که باید در بیمارستانها از سوی پرستاران و دیگر کارکنان آنان به بیماران ارائه گردد. در فصل پیشین سخن در این باره گفته شد.

۳ – پرستار باید پاکیزه باشد و ظاهری آراسته، افزون بر آن باید به نظافت بیمار و به طور کلی بیمارستان، اهمیت فوق العاده قائل باشد. و تمام مسؤ ولیتهایی که به عهده او گذارده شده در اسرع وقت و با دقت فراوان، باید انجام دهد.

۴ – کسانی که با بیماران سروکار دارند، پیوسته نباید به بیماران نگاه کنند و نگذارند آنان بدی بیماری خود را از زبانشان بفهمند؛ چرا که این امر باعث می شود تا بیش از حدّ به خودشان توجه نمایند و در باره بلایی که بر آنان وارد شده فکر کنند -بویژه اگر دچار نقص و بیماری ظاهری باشند؛ چرا که نگاههای طولانی و پیوسته، نوعی توجه به نقص و بیماری برای او به شمار می رود و او دوست دارد این نقص مخفی بماند. و ممکن است همان بیمار، نقص و بیماری خود را با سلامتی و تندرستی نگاه کننده، مقایسه نماید. در اینجا ممکن است باعث رنج و افسردگی او گردد.

امام باقر (علیه السلام ) هرگز جلو مبتلا به بیماری به خاطر بیماری بیمار، به خدا پناه نمی برد. و در باره بدی بلای وارده به مبتلا چیزی نمی گفت.

از امام صادق (علیه السلام ) روایت شده که فرمود: ((به آنانی که دچار مصیبت و بلا شده اند، نگاه نکنید؛ زیرا باعث اندوه و حزن آنان می گردد)).

حدیث دیگری از رسول خدا (صلی الله علیه و آله ) نیز در این زمینه وارد شده است که فرمود: ((به اهل مصیبت و بلا زیاد نگاه نکنید)).

در حدیث دیگری باز هم از آن حضرت روایت شده که فرمود:

((پیوسته به جذامیان نگاه نکنید)).

البته این موضوع روشن است که تنها مخصوص کسانی نیست که با بیماران سروکار دارند، بلکه عمومیت دارد و شامل دیگران هم می شود. البته کارکنان بیمارستانها بیشتر از سایرین دچار این موضوع می شوند.

۵ – باید به نحو احسن به بیماران رسیدگی کرد و با آنان نیکو رفتار نمود. همانگونه که مولای متقیان به غلام خود قنبر دستور داد که باید انجام کارهای آنان را مورد اهمیت قرار داد و نباید کارهای بیماران را به خودشان واگذاشت.

اقدام برای قضای حاجت مریض باید با رضایت او انجام گیرد که دعای بیمار بر