بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل هدف آفرینش در قرآن کریم :

مادی گرایان هدفی برای آفرینش قائل نیستند، چرا که مبدأ آفرینش را طبیعت فاقد عقل و شعور و بی هدف می دانند، و به همین دلیل طرفدار پوچی در مجموعه هستی می باشند، فلاسفه الهی و پیروان ادیان همگی معتقد به وجود یک هدف عالی برای آفرینش اند، زیرا مبدأ قادر و حکیم عالم محال است کاری بی هدف انجام دهد.

اکنون این سوال پیش می آید که این هدف چیست؟ گاهی به خاطر مقایسه کردن خداوند به خود گرفتار این توهم می شویم که آیا خدا کمبودی داشته که می خواسته با آفرینش هستی و از جمله انسان آن کمبود را جبران کند؟! آیا او نیازی به عبادت و نیایش های ما دارد؟ آیا او می خواسته است شناخته شود و خلق را آفریده است تا شناخته گردد؟! ولی این یک اشتباه بزرگ است که از مقایسه خدا و «خلق» ناشی می گردد، در حالی که در بحث شناخت صفات خدا، بزرگ ترین سد و مانع، همین مقایسه نادرست است، (لذا اصل اولی در این بحث آن است که ما بدانیم او در هیچ چیز به ما شباهت ندارد).

ما موجودی هستیم از هر نظر محدود، و به همین دلیل تمام تلاش های مان برای رفع کمبود های مان است، درس می خوانیم، تا با سواد شویم و کمبود علم مان از بین برود، به دنبال کسب و کار می رویم تا با فقر و ناداری مبارزه کنیم ،لشکر و عسکر و نیرو تهیه می کنیم تا کمبود قدرت مان رادربرابر حریف جبران کنیم حتی در مسائل معنوی و تهذیب نفس و سیر مقاما ت روحانی، باز تلاش ها در جهت رفع کمبود ها است.

ولی آیا آن وجودی که از هر نظر بی نهایت است، علم و قدرت و نیروهایش بی انتها، و از هیچ نظر کمبودی ندارد، معقول است کاری برای رفع کمبودش انجام دهد؟ از این تحلیل روشن به اینجا می رسیم که از یک سو آفرینش بی هدف نیست و از سوی دیگر این هدف به آفریدگار باز نمی گردد. در اینجا به آسانی می توان نتیجه گرفت که هدف حتما” و بدون شک چیزی مربوط به خودماست. با توجه به این مقدمه می توان در یافت که هدف آفرینش چیزی جز تکامل و تعامل نیست، به تعبیر دیگر عالم هستی، دانشگاهی است برای تکامل ما در زمینه علم. پرورشگاهی است از نظر تربیتی برای تهذیب نفوس ما. تجارت خانه ای است برای کسب در آمدهای معنوی. سرزمین زراعت پر باری است برای پرورش انواع محصولات انسان. آری (الدنیا مزرعه الاخره. .. الدنیا دار صدق لمن صدقها و دار غنی لمن تزود منها و دار موعظه لمن اتعظ منها)[۱]. این قافله از عالم عدم به حرکت در آمده و به سوی بی نهایت دائما” در حال پیشروی است. قرآن مجید با اشارات کوتاه و بسیار پر معنی در آیات مختلف از یک سو به اصل وجود هدف در آفرینش اشاره می کند، و از سوی دیگر این هدف را مشخص می سازد.

در قسمت اول می گوید: “أَیحْسَبُ الْإِنْسانُ أَنْ یتْرَک سُدی” «آیا انسان گمان می کند مهمل آفریده شده و بیهوده رها می شود».[۲] “أَفَحَسِبْتُمْ أَنَّما خَلَقْناکمْ عَبَثاً وَ أَنَّکمْ إِلَینا لا تُرْجَعُون”: «آیا چنین پنداشتید که ما بیهوده شما را آفریدیم و به سوی ما بازگشت نمی کنید»[۳] “وَ ما خَلَقْنَا السَّماءَ وَ الْأَرْضَ وَ ما بَینَهُما باطِلًا ذلِک ظَنُّ الَّذِینَ کفَرُوا” « ما آسمان و زمین و آنچه میان آنها