فایل پاورپوینت کامل مراقبت نفس با دعا و نیایش

فایل پاورپوینت کامل مراقبت نفس با دعا و نیایش؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل مراقبت نفس با دعا و نیایش شامل 54 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل مراقبت نفس با دعا و نیایش را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل مراقبت نفس با دعا و نیایش با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل مراقبت نفس با دعا و نیایش با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل مراقبت نفس با دعا و نیایش تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل مراقبت نفس با دعا و نیایش را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل مراقبت نفس با دعا و نیایش :

روایتی را مرحوم کلینی (رضوان الله علیه) در جلد دوم کافی در بحث الاخلاص نقل کرده است[۱] که «مَنْ أَخْلَصَ‏ لِلَّهِ‏ أَرْبَعِینَ‏ صَبَاحاً فَجَّرَ اللهُ یَنَابِیعُ الْحِکْمَهِ‏»؛[۲] از قلب او بر لسانش جاری میشود. این دستور را به ما دادند. این دستور برای چیست؟ ذات اقدس الهی در قرآن کریم یک ادعا و یک راه‌حلّ دارد. در قرآن فرمود: ما حرف‌های نو و تازه داریم؛ یعنی شما در مشرق عالم بروید مغرب عالم بروید، این حرف‌هایی که ما می‌گوییم، کسی نگفته و نمی‌گوید؛ این حرف‌های تازه است، این ادعای قرآن است. دارد: یُعَلِّمُهُمُ الْکِتَابَ، یک؛ وَ الْحِکْمَهَ، دو؛ وَ یُزَکِّیهِمْ،[۳]سه؛ اینها را انبیای قبلی هم گفتند تا انسانها شنیدند. این چهارمی: وَ یُعَلِّمُکُمْ مَا لَمْ تَکُونُوا تَعْلَمُونَ؛[۴]یعنی ما چیزهایی به شما می‌دهیم نه تنها شما نمی‌دانید؛ بلکه نمی‌توانید یاد بگیرید. این «کان» منفی، آن اثر را دارد. یک وقت می‌گوید: عَلَّمَ الْإِنسَانَ مَا لَمْ یَعْلَمْ؛[۵]می‌گوید که خدا انسان را چیزی یاد داد که او نمی‌دانست، ممکن است بگوید که من خودم اگر تلاش و کوشش می‌کردم یاد می‌گرفتم؛ اما هم به پیغمبر (علیه و علی آله آلاف التّحیه و الثّناء) این مطلب را فرمود، هم به ما. هم به آن حضرت فرمود: وَ عَلَّمَکَ مَا لَمْ تَکُن تَعْلَمُ[۶] نه «ما لم تعلم»؛ یعنی چیزهایی ما به تو گفتیم که تو آن نبودی که یاد بگیری، ولو خیلی باهوش، با استعدادی! این «کان» منفی آن اثر را دارد، «وَ عَلَّمَکَ ما لم تعلم» نیست، مَا لَمْ تَکُن تَعْلَمُ است. نسبت به ما هم همین طور است، فرمود: وَ یُعَلِّمُکُمْ مَا لَمْ تَکُونُوا تَعْلَمُونَ؛[۷] یعنی شما جوامع بشری آن نیستید که یاد بگیرید؛ برای اینکه ما از گذشته خبر می‌دهیم، گذشته در دسترس شما نیست. از آینده خبر می‌دهیم، آینده در دسترس شما نیست. شما چه می‌دانید بعد از مرگ چه خبر است! چه می‌دانید قبل از خلقت آسمان و زمین چه بود؟ چه راهی دارید برای تشخیص آن؟ و چه راهی دارید برای تشخیص حقیقت انسانیت، این روحتان که نَفَخْتُ فیهِ مِنْ رُوحی.[۸] در جریان حج فرمود این کعبه طوری است که خدای سبحان فرمود: فِیهِ آیَاتٌ بَیِّنَاتٌ،[۹]کسانی دور آن گشتند که شما اصلاً خبر ندارید. در ساخت و ساز این کعبه هم نکته‌ای است که بعد حالا ممکن است که عرض بشود. حرمت این کعبه به همان انتساب اوست که خانه خداست. خواستند این کعبه را پارچه‌های ابریشمی و زربافت تزیین کنند با سنگ‌های قیمتی تزیین کنند، در زمان حکیم سنایی این قصّه مطرح شد. ایشان گفت: کعبه احتیاجی به پارچه‌های قیمتی و سنگ‌های قیمتی ندارد: «کعبه را جامه کردن از هوس است» می‌خواهی چکار بکنی کعبه را؟ با چه می‌خواهید آن را زینت بدهید؟ با طلا می‌خواهید زینت بدهید؟

کعبه را جامه کردن از هوس است یاء بیتی جمال کعبه بس است[۱۰]

کعبه یک زینت دارد و آن «یاء» است که خدا فرمود: أَن طَهِّرَا بَیْتِیَ،[۱۱] این «یاء» کعبه را زینت داد، تمام زینت‌های عالم جمع بشود، مثل این یک «یاء» نمی‌شود. به ابراهیم و اسماعیل(سلام الله علیهما) فرمود: خانه مرا طاهر کنید! «یاء بیتی جمال کعبه بس است»؛ چون خدا فرمود: أَن طَهِّرَا بَیْتِیَ. این یک «یاء» را به ما هم داده است، فرمود: نَفَخْتُ فیهِ مِنْ رُوحی. اگر در بعضی از روایات فرمود: حرمت مؤمن مثل حرمت کعبه است یا بالاتر است،[۱۲] به احترام همان یک «یاء»ای است که ما با خدا ارتباط داریم. اگر ـ إن‌شاءالله ـ این را حفظ کردیم، می‌شویم محترم؛ اما اگر ـ خدای ناکرده ـ این را حفظ نکردیم، دیگر حرمتی نداریم.

به ما فرمود ما چیزهایی را یاد انسان می‌دهیم که انسان نمی‌تواند یاد بگیرد. از گذشته خبر می‌دهیم چه راهی قبل از خلقت ما داریم تشخیص بدهیم که چیست! چه راهی بعد از فروپاشی نظام خلقت داریم که بفهمیم! فرمود کلّ این صحنه را ما بساط آن را برمی‌چینیم: یَوْمَ نَطْوِی السَّماءَ کَطَیِّ السِّجِلِّ لِلْکُتُب‏؛[۱۳] «سجلّ»؛ یعنی طومار. این کاغذی که نوشته است امضا کردند، این را طومار نمی‌گویند؛ وقتی لوله شد، می‌شود طومار. فرمود ما بساط عالم را مثل این لوله کاغذ جمع می‌کنیم، آسمانی نمی‌ماند: تَرَی الشَّمْسَ[۱۴] کذا، «قمر» کذا.[۱۵] کلّ این صحنه را فرمود ما جمع می‌کنیم،[۱۶] لوله می‌کنیم، دوباره بساط دیگر پهن می‌کنیم. ما از این چه می‌فهمیم؟ چه خبر است؟ چه می‌شود؟ لذا در بخش چهارم فرمود ما حرف‌های نو داریم: وَ یُعَلِّمُکُمْ مَا لَمْ تَکُونُوا تَعْلَمُونَ، شما نمی‌توانستید یاد بگیرید. تو ای پیغمبر هم نمی‌توانی یاد بگیری، ائمه هم نمی‌توانند یاد بگیرند، شاگردان آنها هم نمیتوانند. ما به شما می‌گوییم شما به وسیله ائمه و اهل بیت به مردم می‌گویید، مردم هم کم و بیش یاد می‌گیرند. این چه راهی دارد که ما با این راز و رمز آشنا بشویم؟ این چندین راه دارد. مهم‌ترین راهش همین اربعین‌گیری است که انسان چهل شبانه‌روز مواظب چشم و گوش خود باشد، مواظب خوراک خود باشد. در بعضی از روایات مرحوم کلینی[۱۷] و دیگران(رضوان الله علیهم)[۱۸] نقل کردند که به ائمه(علیهم السلام) عرض کردند که چرا بعضی از دعاهای ما مستجاب نمی‌شود؟ حضرت آن بخش‌ها را فرمودند که نه، دعا یقیناً مستجاب می‌شود؛ برای اینکه اگر همان شیء مصلحت باشد انجام می‌دهند. اگر نباشد، سیّئه‌ای از سیّئات را می‌آمرزد، نباشد حسنه‌ای بر حسنات افزوده می‌کنند، نباشد یک خیر دیگری می‌رسانند؛ به هر حال ممکن نیست دستی به طرف خدا دراز بشود و ناامید برگردد، این یک سلسله از روایات.

در بعضی از روایات، ائمه فرمودند: «لِأَنَّکُمْ تَدْعُونَ مَنْ لَا تَعْرِفُون‏»،[۱۹] اصلاً شما نمی‌دانید که چه می‌گویید! از چه کسی می‌خواهید! این اگر نظر شریفتان باشد در بعضی از بحث‌های همین ایام به عرض شما رسید، این بخش پایانی سوره مبارکه «یوسف»، یک زنگ خطری است برای ما. فرمود: وَ ما یُؤْمِنُ أَکْثَرُهُمْ بِاللَّهِ إِلاَّ وَ هُمْ مُشْرِکُونَ؛[۲۰] اکثر مؤمنین یک پرده شرکی دارند. این چیست؟ آن موحّد خاص اگر از خدا چیزی بخواهد یقیناً مستجاب است. آن را مرحوم کلینی نقل کرد که فرمود: «الدُّعَاءُ کَهْف‏ الْإِجَابَهِ کَمَا أَنَّ السَّحَابَ کَهْفُ الْمَطَرِ»؛[۲۱]فرمود: شما این باران را از این ابرها می‌بینید، اجابت هم از همین دعاهاست. دعا باعث اجابت است، همان طوری که این ابرهای پربار باعث بارش است؛ «الدُّعَاءُ کَهْف الْإِجَابَهِ کَمَا أَنَّ السَّحَابَ کَهْفُ الْمَطَرِ». این را موجب کلینی در باب دعای جلد دوم کافی از ائمه(علیهم السلام) نقل کرد، «الدُّعَاءُ کَهْف الْإِجَابَهِ کَمَا أَنَّ السَّحَابَ کَهْفُ الْمَطَرِ». فرمود: «لِأَنَّکُمْ تَدْعُونَ مَنْ لَا تَعْرِفُون‏»، به امام عرض کردند این چه آیه‌ای است که خدا در قرآن فرمود: وَ ما یُؤْمِنُ أَکْثَرُهُمْ بِاللَّهِ إِلاَّ وَ هُمْ مُشْرِکُونَ؟ فرمود همین که می‌گویید، اوّل خدا، فلان شخص دوم؛ اگر فلان شخص نبود، مشکل ما حلّ نمی‌شد![۲۲] منتها یک شرک ضعیفی است که آثار شرک قوی بر آن بار نیست.

ما چه کار کنیم! که از آن وَ یُعَلِّمُکُمْ مَا لَمْ تَکُونُوا تَعْلَمُونَ برخوردار بشویم؟ فرمود ما چند تا حرف داریم: یکی اینکه موجود، تنها محسوس نیست، مادی نیست، موجودِ غیر محسوس هم داریم. دیگر اینکه علم تنها تجربه و آزمایش و آزمایشگاه نیست. شفای بیماری‌ها هم تنها از آزمایشگاه موش برنمی‌آید. یک سلسله بیماری‌هایی است که آزمایشگاه موش می‌تواند جواب بدهد؛ اما یک سلسله بیماری‌هایی است که آزمایشگاه موش جواب نمی‌دهد. ما به دنبال کدام آزمایشگاه باشیم؟ آن غرور، آن خودخواهی، آن طمع، اینها را چگونه درمان کنیم؟ همه این بیماری‌ها را آزمایشگاه موش که جواب نمی‌دهد. این فنّ شریف طب در حدّ بیطاری آمده! چون انسان نزد اینها حیوانی است که حرف می‌زند، همین! آن «یاء» در بَیْتِیَ فراموش شده است. مگر انسان می‌میرد؟ مگر انسان از بین میرود؟ انسان یک موجود ابدی است؛ چون «خلیفه الله» است، جای او عوض می‌شود؛ این بیان نورانی حضرت امیر است که فرمود: «وَ لَکِنَّکُمْ تَنْتَقِلُونَ مِنْ دَارٍ إِلَی دَار».[۲۳]

پس موجود دو قسم است: مجرد و مادّی. راه علم هم تجربه حسّی است هم تجرید عقلی است که در آزمایشگاه نمی‌گنجد. مطلب سوم را هم که قرآن به ما آموخت، فرمود چیزهایی است که اگر به جای دیگر بگویید می‌شود افسانه؛ اما حر