فایل پاورپوینت کامل کاوشی در آمار نامه های کوفیان برای دعوت از امام حسین (ع)

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل کاوشی در آمار نامه های کوفیان برای دعوت از امام حسین (ع)!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل کاوشی در آمار نامه های کوفیان برای دعوت از امام حسین (ع) بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل کاوشی در آمار نامه های کوفیان برای دعوت از امام حسین (ع) از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل کاوشی در آمار نامه های کوفیان برای دعوت از امام حسین (ع) شامل 98 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل کاوشی در آمار نامه های کوفیان برای دعوت از امام حسین (ع) استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل کاوشی در آمار نامه های کوفیان برای دعوت از امام حسین (ع) با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل کاوشی در آمار نامه های کوفیان برای دعوت از امام حسین (ع) قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل کاوشی در آمار نامه های کوفیان برای دعوت از امام حسین (ع) حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل کاوشی در آمار نامه های کوفیان برای دعوت از امام حسین (ع) به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل کاوشی در آمار نامه های کوفیان برای دعوت از امام حسین (ع) :

مقدمه

مسئله قیام امام حسین (ع) با دعوت کوفیان چنان پیوندی دارد که برای شناخت حرکت امام ناگزیر باید جوانب مختلف این پیوند را بررسی کرد. دعوت کوفیان از امام حسین (ع) برای رفتن به شهر کوفه از مسائل مهمی است که در آثار فراوان با رویکردهای مختلف به آن توجه شده است. نامه های کوفیان در قیام امام حسین (ع) مسئله ای نیست که با ارایه گزارش های اجمالی آن چنان که در بسیاری نگاشته ها مشاهده میگردد، بتوان از آن عبور کرد؛ زیرا تحلیل مسایل بسیاری از این قیام مانند علت و چرایی دعوت کوفیان از امام و چگونگی مواجهه امام با دعوت کوفیان و سرانجام چرایی حرکت امام حسین (ع) به جانب عراق در گرو بررسی این نامه هاست. اینکه چه تعداد نامه، از سوی چه کسانی و با چه متنی برای امام ارسال شده است، شناخت بهتری از فضای کوفه در ماجرای حرکت امام حسین (ع) میدهد و میتواند به فهم بهتر چگونگی تعامل امام حسین (ع) با دعوت کوفیان کمک کند. از آنجا که داده های مرتبط با دعوت کوفیان از امام حسین (ع) در منابع کهن پراکنده است، لذا شایسته است با استقرا و بررسی این گزارش ها در منابعی که به این مسئله پرداخته اند، شناخت مناسبی از آمار نامه ها، نام و نشان نگارندگان و مراحل نامه نگاریها به دست آورد تا با تحلیل این اطلاعات، فهم کامل تری از جایگاه کوفه در قیام امام حسین (ع) حاصل آید.

شایان ذکر است که بازنمایی وقایع تاریخی به آسانی میسر نمیشود؛ زیرا به دلیل نبودن نقش آفرینان و شاهدان واقعه، تکیه بر گزارش ها، محور اصلی بازنمایی خواهد بود. گزارش ها را آسیب هایی تهدید میکند که موجب خدشه دارشدن اعتبار آن گزارش میشود.

بحث ارایه آمار و ارقام در تاریخ، یکی از بزنگاه های آسیب گزارش ها است ؛ زیرا اگر بتوان با اتکا به شواهد از آماردهی درست اولیه درباره واقعه اطمینان حاصل کرد، اما اموری مانند توجه نکردن به آمار، امکان تصحیف در نگارش رقم ها، حب و بغض های گزارش گران و… ، اعتماد بر آمار تاریخی را با احتیاط همراه می کند. در این باره میتوان به برخی آمارها از کشتگان نبرد بنیقریظه و صفین اشاره کرد که دقت در اموری مانند شرایط جغرافیایی حادثه، تعداد کل افراد حاضر در واقعه و توجه به پیامدهای اجتماعی، اعتماد بر این گزارش ها را با تردید مواجه میکند (صادقی، : -). در مقاله «بررسی جمعیت حاضر در غدیر» میتوان نمونه ای از کاوش در آمارهای تاریخی را دید (نک . : امام، : -). به هرحال بررسی این نوع مباحث به دلیل تأثیر آن در تحلیل وقایع کربلا، به دقت بیشتری نیاز دارد.

خبر امتناع امام حسین (ع) از بیعت با یزید و بیرون آمدن حضرت از مدینه و اقامت در مکه، در دل کوفیان که مدت ها تحت ظلم کارگزاران بنی امیه بودند، نور امیدی پدید آورد و از امام حسین (ع) دعوت کردند تا به کوفه بیاید. دینوری از آغازین شور پدیدآمده در میان کوفیان درباره این مسئله به اجمال چنین گزارش میکند که چون خبر مرگ معاویه و حرکت امام حسین (ع) به سوی مکه، به کوفیان رسید، گروهی از شیعیان در منزل سلیمان بن صرد اجتماع کردند و توافق کردند نامه ای برای امام حسین (ع) بنویسند و از او بخواهند به سوی ایشان بیاید (دینوری، : ). طبری و شیخ مفید با متنی واحد که برگرفته از منبعی مشترک است تفصیل بیشتری از این واقعه در اختیار می نهند: چون خبر هلاکت معاویه به مردم کوفه رسید و از ماجرای بیعت نکردن امام (ع) و حرکتش به سوی مکه، آگاهی یافتند، شیعیان در منزل سلیمان بن صرد خزاعی گرد آمدند و از مرگ معاویه سخن گفتند. سلیمان زمام سخن را به دست گرفت و گفت : «به راستی که معاویه به هلاکت رسید و امام حسین (ع) از بیعت با آنان خودداری کرده و به جانب مکه رهسپار شده است. اگر در خود می بینید که او را یاری دهید و با دشمنانش نبرد کنید، برایش نامه بنویسید و اگر بیم دارید که سست و پراکنده شوید، او را به خود امیدوار نکنید» (طبری،

: /-؛ مفید، : /).

آنگاه چون اهل مجلس به یاری امام حسین (ع) بانگ برآوردند و از فدا کردن جان خود گفتند، بنا شد با نگارش نامه، حضرت را به کوفه دعوت کنند. پس در همان مجلس نامه ای نگارش یافت که در طلیعه آن چنین نوشته شد: «بسم الله الرحمن الرحیم، به حسین بن علی، از جانب سلیمان بن صُرَد، مُسیّب بن نجبه، رِفاعه بن شداد، حبیب بن مَظاهر و شیعیان او از مؤمنان و مسلمانان کوفه». سپس به جانب امام حسین (ع) ارسال شد (طبری، : /). به فاصله کوتاه چند روز نامه های بسیار دیگری نوشته و به سوی امام روانه شد (همان)؛ به گونه ای که دینوری از خورجین نامه ها سخن می گوید (دینوری، : ) و یعقوبی فضای رسیدن نامه های اهل عراق را این گونه ترسیم کرده است که پیک ها پشت سر هم به جانب امام حسین (ع) روانه بودند (یعقوبی، بیتا، /). درحالیکه عموم منابع تنها از تعداد نامه ها و چگونگی ارسال آنها سخن می گویند.

ابن اعثم و خوارزمی به این نکته نیز اشاره دارند که در مجلس منزل سلیمان، قرار شد به نامه ای عمومی اکتفا نشود و شیعیان نامه هایی جداگانه به جانب امام (ع) ارسال کنند (ابن اعثم ، : /؛ خوارزمی، : /-).

آمار نامه ها در منابع متأخر

در منابع متأخر مانند «مقتل الحسین» به خامه محمدتقی آل بحر العلوم (بحرالعلوم، : )، اعیان الشیعه به قلم سید محسن امین (امین عاملی، : /)، منتهی الآمال نگارش شیخ عباس قمی (قمی، : /)، مقتل الحسین اثر عبدالرزاق مقرم (مقرم، : ) و ریاض الابرار نگاشته جزایری (جزایری، : /) از دوازده هزار نامه کوفیان به امام حسین (ع) سخن به میان آمده است.

با بررسی بیشتر می توان رد این نقل را در «مُثیر الاحزان» اثر ابن نمای حلی (ابن نمای حلی، : ) و سرانجام کتاب «اللُّهوف علی قتلی الطفوف» (ابن طاووس ، : ) جست؛ اما پرسش اینجا است که آیا در منابع کهن هم به این آمار اشاره شده است یا حداقل می توان شواهدی بر تقویت و پذیرش این آمار یافت.

تصریح نکردن منابع کهن به آمار نهایی نامه ها

به جز کتاب المصابیح (کتابی از زیدیان) که از نامه های کوفیان با عدد تقریبی هشتصد مکتوب یاد کرده است (ابن حسن، : )، در دیگر منابع کهن آماری از تعداد نامه ها یافت نمیشود. البته دینوری در دو بحث از فراوانی نامه ها به اندازه خورجینی یاد کرده است؛ یکی هنگام سخن گفتن از رسیدن نامه های کوفیان به دست امام حسین (ع) در مکه (دینوری، : ) و دیگری هنگامی که حضرت در مواجهه با لشگریان حر، از آمدن خود به کوفه به سبب نامه های کوفیان سخن گفت و حر از نامه ها اظهار بی اطلاعی کرد، لذا امام خواست خورجین نامه ها را به او نشان دهند (همان: ).

ماجرای نشان دادن خورجین نامه به حر و سپاهیانش را بلاذری (بلاذری، : /)، طبری (طبری، : /) و ابن اعثم (ابن اعثم، : /) نیز گزارش کرده اند. همچنین ابن عبدربه نیز در نقل گزارشی از دیدار امام حسین (ع) و ابن مطیع (ابن عبدربه، : /)، به فراوانی نامه ها اشاره کرده است. اما از توصیف فراوانی نامه ها به اندازه یک خورجین، نمیتوان آماری از تعداد آنها استخراج کرد؛ زیرا از حجم خورجین نامه ها اطلاعی در دست نیست و همچنین مشخص نیست که مکتوبات کوفیان بر چه چیزی بوده است و هر نامه چه حجمی داشته است. این اطلاعات میتوانند فقط مستندی بر فراوانی نامه ها باشند.

سیر نگارش و تعداد نامه ها در منابع کهن

منابع اولیه از دو دیدگاه ارسال نامه های کوفیان به امام (ع) را گزارش کرده اند؛ برخی گزارشگران نامه ها را از منظر ارسال آنها از جانب کوفیان نقل کرده اند و دسته دیگر از لحاظ زمان رسیدن نامه ها به امام که در هر دو صورت تفاوتی در اصل مسئله پدید نمی آید و هر دو ناظر به یک مسئله است. بر اساس گزارش های متون کهن سیر نگارش و ارسال نامه های کوفیان به جانب امام حسین (ع) را می توان این گونه دسته بندی کرد:

نخستین نامه

در پی اجتماع شیعیان در منزل سلیمان بن صرد، پس از سخنرانی وی و همعهدی شیعیان بر یاری امام حسین (ع)، در همان مجلس نامه نخست نگارش می یابد. همان طور که گفته شد، این اولین نامه ای بود که از کوفه به سوی امام روانه شد. منابع روایی متن این نامه را چنین نقل کرده اند:

«درود بر شما، همانا ما خداوند یگانه را حمد می گوییم. اما بعد، ستایش خدایی را که دشمن جبار و سرکش تو را در هم شکست؛ دشمنی که در بدی کردن بر این امت، شتاب کرد و زمام امور را به زور به دست گرفت، ثروت های عمومی را غصب کرد و بدون رضایت امت بر آنان حکومت کرد. آنگاه بهترین های امت را به شهادت رساند و اشرار را رها کرد و ثروت الهی را میان ثروتمندان و زورمداران قسمت کرد؛ از رحمت خداوند دور باد، چنان که ثمود دور شدند! اینک ما پیشوایی نداریم. به سوی ما روی آور! امید است که خداوند ما را به واسطه شما بر محور حقیقت گرد آورد. نعمان بن بشیر در قصر حکومتی است، ولی ما در نماز جمعه و مراسم عید او حاضر نمی شویم. اگر به ما خبر رسد که شما به سمت ما می آیید، او را از قصر بیرون می کنیم تا به شام رود. درود و سلام خدا بر شما باد.»

(ابن قتیبه دینوری در الامامه و السیاسه (دینوری، : /-)، بلاذری در أنساب الأشراف (بلاذری، : /-)، طبری در کتاب تاریخ خود (طبری، : /)، شیخ مفید در الارشاد (مفید، : /)، ابن شهرآشوب در المناقب (ابن شهرآشوب، : /) و سیدبن طاووس در اللهوف (ابن طاووس ، : -) همگی بر این محتوا هم داستان هستند. علاوه بر اینها باید از ابن اعثم یاد کرد که متن ذکرشده را با اندکی

جابجایی واژگان و اندکی مطالب اضافه چنین آورده است:

«اما بعد، ستایش خدایی را که دشمن تو و دشمن پدرت را در هم شکست؛ آن جبار سرکش غاصب ستمگر را که این امت را نابود و پراکنده ساخت و بدون رضایتشان بر آنان حکومت کرد. آنگاه نیکان امت را کشت و اشرار را باقی گذاشت؛ از رحمت خداوند دور باد چنان که ثمود دور شدند! به ما خبر رسیده که فرزند ملعون او، بدون مشورت و اجماع امت و با ناآگاهی از حدیث ها به حکومت نشسته است. ما به همراه شما نبرد می کنیم و جانمان را در راه شما فدا می سازیم. به سمت ما بیا، با سرور و شادمانی، در امنیت و برکت، استوار و آقا، فرمانده فرمان بردار، امام و پیشوای هدایت پیشه؛ چراکه ما را امام و امیری جز نعمان بن بشیر نیست؛ او در قصر حکومتی تنها و منزوی است. کسی در نماز جمعه و مراسم عید او حاضر نمی شود و خراج به وی نمی پردازد. او فرا می خواند ولی کسی جوابش نمی دهد. فرمان می دهد ولی کسی اطاعتش نمی کند. اگر به ما خبر رسد که شما به سمت ما می آیی، او را بیرون می کنیم تا روانه شام شود. پس به سوی ما بشتاب. امید است خداوند ما را به واسطه شما بر محور حق جمع گرداند. سلام و رحمت و برکت خدا بر تو ای پسر رسول خدا(ص) و نیرویی جز از جانب خداوند برتر و بزرگ نیست» (ابن اعثم ، /: ).

خوارزمی نیز در «مقتل الحسین» متن ابن اعثم را بازنگاری کرده است (خوارزمی،

/: ).

علاوه بر هم داستانی در متن، در نام نگارندگان نامه نیز اتفاق نظر وجود دارد. نام سلیمان بن صرد، مسیب بن نجبه، رفاعه بن شداد و حبیب بن مظاهر به عنوان سران شیعی کوفه در کنار عنوان کلی «گروهی از شیعیان امام»، در تمامی گزارش ها ذکر شده است

(بلاذری، : /؛ طبری، : /؛ مفید، : /-)؛ با این تفاوت که در برخی متون علاوه بر این افراد نام عبدالله بن وال نیز دیده میشود (ابن اعثم، : /؛ ابن طاووس ، : ).

این نامه به دست عبدالله بن سبیع (سبع) همدانی و عبدالله بن وال تیمی

[۱]

سپرده شد تا به سرعت نامه را به امام برسانند و این دو، ده روز گذشته از رمضان سال هجری قمری در مکه بر امام وارد شدند و نامه را تسلیم کردند (بلاذری، : /؛ دینوری، : ؛ طبری، : /).

در گزارش های موجود به تعداد افرادی که تحت عنوان کلی «شیعیان امام» یاد شده اند یا احتمالا نامه را مهر کرده اند، اشاره ای نشده است و لذا امکان آگاهی از تعداد دعوت کنندگان یا احتمالا مهرزنندگان این نامه هم منتفی است. در گزارش جلسه منزل سلیمان نیز آماری از شرکت کنندگان ارایه نشده است تا با کمک آن بتوان به آمار نگارندگان نامه پی برد.

از آنجا که منابع تأکید دارند نامه از سوی سران شیعه برای دعوت از امام حسین (ع) نگارش یافته بود و در متن نامه نیز عنوان شیعیان امام قید شده است، لذا شکی نیست که نگارندگان اولین نامه در زمره شیعیان بوده اند.

نکته درخور توجه در این نامه علاوه بر نمود بیشتر آن نسبت به دیگر نامه ها و جایگاه نگارندگان آن در کوفه ، محتوای آن است که ضمن صحه نهادن بر اعتقادات شیعی نویسندگان نامه، نمایی از وضعیت شیعیان را در کوفه ترسیم کرده است.

نامه های سری دوم

نقل شده است اهل کوفه پس از رهسپار کردن قاصدان نامه اول، دو روز صبر کردند و سپس نامه هایی را به همراه «قیس بن مسهر صیداوی»، «عبدالرحمن بن عبدالله ارحبی» و «عماره بن عبد (عبید) سلولی» به جانب امام حسین (ع) ارسال کردند؛ در حالی که هر نامه از جانب یک تا چهار نفر بود (بلاذری، : /؛ طبری، : /؛ مفید، -/: ).

به نظر می رسد نگارش این سری از نامه ها بنا به سفارش سلیمان بن صرد بوده است که اولین نامه را جمعی از شیعیان در منزلش به امام حسین (ع) نوشتند. او از شیعیان درخواست کرد تا به همین نامه بسنده نکنند و با نامه های جداگانه دیگری امام حسین (ع) را به کوفه دعوت کنند (ابن اعثم، : /؛ خوارزمی، : /-).

پیک های حامل این نامه ها پس از رسیدن نامه اول به دست امام در دهم رمضان سال هجری در مکه درحالیکه روز دهم هنوز به پایان نرسیده بود، به حضور امام شرفیاب شدند

[۲]

و نامه ها را به حضرت تحویل دادند (دینوری، : ؛ ابن اعثم ، : /). بلاذری و دینوری تعداد نامه های ارسالی این چند نفر را پنجاه نامه دانسته اند (بلاذری، : /؛ دینوری، : ) و طبری از پنجاه و سه نامه یاد کرده است

(طبری، : /). ابن اعثم، مفید، ابن شهرآشوب و سید بن طاووس نیز از حدود صدوپنجاه نامه سخن به میان آورده اند (ابن اعثم، : /؛ مفید، : /-؛ ابن شهرآشوب، : /؛ ابن طاووس، : -).

از متن این نامه ها به دلیل تعدادشان جز آنکه طلب کرده بودند تا امام به جانب ایشان رود (ابن اعثم، : /؛ ابن طاووس ، : )، اطلاعی دیگری در دست نیست. از نام و نشان نویسندگان نامه نیز سخنی به میان نیامده است و آماری از تعداد دعوت کنندگان نیز وجود ندارد؛ فقط بیان شده که هر نامه از جانب یک، دو، سه یا حداکثر چهار فرد بوده است و چون در تعداد نامه ها اختلاف است و از تعداد نامه ها و دعوت کنندگان هر نامه، سخنی به میان نیست، نمیتوان آمار نسبی از تعداد نگارندگان نامه ها به دست داد.

در پاسخ به این که چگونه می شود تعداد نامه ها از پنجاه یا پنجاه و اندی، به حدود یکصدوپنجاه نامه ارتقا داده شود، می توان احتمال داد از آن جا که آورده اند هر نامه از طرف یک الی چهار نفر بوده است ، در منابع نخستین که عدد پنجاه محور گزارش آنها است توجه به عدد نامه ها بوده است و در منابع بعدی که از عددی حدود یکصد و پنجاه یاد گردیده است، آمار تقریبی دعوت کنندگان با تعداد نامه ها خلط شده باشد.

اطلاعاتی درباره باور دینی نگارندگان این سری از نامه ها در اختیار نیست ؛ اما با توجه به این احتمال که این نامه ها به درخواست سلیمان بن صرد به عنوان یکی از سران شیعه در کوفه، نگارش یافته اند و با توجه به اینکه نامه ها به سرعت نگارش یافته و پیک ها با فاصله دو روز از ارسال اولین نامه گسیل شده اند، می توان مدعی شد که این نامه ها را شیعیان برای امام حسین (ع) نوشته اند. زیرا شیعیان بودند که اولین واکنش را به امتناع امام حسین (ع) از بیعت با یزید نشان دادند و خواستار حضور حضرت در کوفه شدند. پیک های حامل این نامه ها نیز در زمره شیعیان اما