فایل پاورپوینت کامل مبانی وحیانی قیام امام حسین (ع)

فایل پاورپوینت کامل مبانی وحیانی قیام امام حسین (ع)؛ انتخابی هوشمند برای ارائه‌های حرفه‌ای

با پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل مبانی وحیانی قیام امام حسین (ع)، محتوای خود را در قالب 120 اسلاید استاندارد و جذاب ارائه دهید و در نگاه اول تاثیرگذار باشید.

چرا باید از پاورپوینت استفاده کنید؟

1. چیدمان دقیق و کاربرپسند: فایل پاورپوینت کامل مبانی وحیانی قیام امام حسین (ع) با طراحی ساختاریافته و اصولی، مخاطب را به‌خوبی درگیر محتوا می‌کند.
2. صرفه‌جویی در زمان: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل مبانی وحیانی قیام امام حسین (ع) آماده‌ی استفاده هستند؛ بدون نیاز به هیچ‌گونه ویرایش.
3. نمایش با وضوح بالا: کیفیت طراحی در فایل پاورپوینت کامل مبانی وحیانی قیام امام حسین (ع) به‌گونه‌ای است که در هر صفحه‌نمایشی عالی به‌نظر می‌رسد.

هشدار: استفاده از نسخه‌های ناقص فایل پاورپوینت کامل مبانی وحیانی قیام امام حسین (ع) ممکن است باعث بروز اختلال در نمایش یا افت کیفیت شود. تنها نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل مبانی وحیانی قیام امام حسین (ع)، کیفیت تضمین‌شده دارد.

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل مبانی وحیانی قیام امام حسین (ع) :

مروری بر تاریخ قیام امام حسین (ع)، می تواند مبانی قرآنی انقلاب عاشورا را آشکار کند. از روزی که حضرت قیام خود را علیه طاغوت زمان شروع کردند، همواره با استناد به آیات الهی اهداف مقدس خویش را بیان فرمودند و نقطه نظرات خویش را با تکیه بر کلام وحی تبیین نمودند.

سیره و سخنان امام حسین (ع) مشحون از حقیقت قرآن بوده، کلام وحی در زندگی آن حضرت جایگاهی ویژه ای داشته است. امام (ع) چنان با قرآن و تلاوت آیات الهی گره خورده بود که در روزهای واپسین عمر خویش، با آن همه اشتیاقی که به شهادت در راه خداوند داشت، از دشمن مهلت خواست و فرمود: «فَهُوَ یعْلَمُ أَنِّی قَدْ أُحِبُّ الصَّلَاهَ لَهُ وَ تِلَاوَهَ کتَابِهِ»(الارشاد، شیخ مفید، نشر کنگره شیخ مفید، قم، ۱۴۱۳ق، ج۲، ص ۹۱). خدا می داند که من همواره دوست دارم در محضرش نماز بخوانم و قرآنش را تلاوت کنم.» وقتی حضرت در شب عاشورا خطبه خواند، بعد از حمد و ثنای الهی، فرمود: «اللَّهُمَّ إِنِّی أَحْمَدُک عَلَی أَنْ أَکرَمْتَنَا بِالنُّبُوَّهِ وَ عَلَّمْتَنَا الْقُرْآنَ وَ فَقَّهْتَنَا فی الدِّین؛ (همان، ص ۹۱) خداوندا! تو را سپاس می گویم بر اینکه ما را با نبوت [رسول خدا (ص)] گرامی داشتی و به ما قرآن آموختی و فهم دین عطا کردی.»

با توجه به مطالب یادشده، به بررسی اجمالی آیاتی می پردازیم که امام حسین (ع) در طول حرکت حماسی خود از مدینه تا کربلا و شام تلاوت فرمود و نیز پیام ها و نکات آیات را در حد وسع، یادآور می شویم و سعی می کنیم مبانی وحیانی قیام عاشورا را با توجه به بیانات آن گرامی عرضه کنیم:

۱- استمرار قیام انبیاء

امام حسین (ع) دو روز مانده به پایان ماه رجب سال ۶۰ هجری، حرکت خویش را از مدینه آغاز نمود و شهر پیامبر (ص) را به سوی مکه ترک کرد و در این حرکت اهدافی ارجمند داشت که مهم ترین آنها، رساندن پیام انقلاب خویش به امت مسلمان در ایام حج و اجتماع بزرگ مردم بود. شیخ مفید می نویسد: «امام حسین (ع) در زمان حرکت از مدینه این آی شریفه را تلاوت می فرمود: (فخَرَجَ منْهَا خائِفاً یتَرَقَّبُ قَالَ رَبِّ نَجِّنِی مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِینَ (قصص/ ۲۱)؛ موسی از شهر خارج شد -در حالی که ترسان بود و هر لحظه در انتظار حادثه ای- عرض کرد پروردگارا! مرا از این قوم ظالم رهایی بخش. امام (ع) در شب جمعه، سوم شعبان سال ۶۰ق وارد شهر مکه شد و به محض ورود، این آی شریفه را قرائت فرمود: (وَ لَما توَجَّهَ تِلْقَآءَ مَدْینَ قَالَ عَسَی رَبِّی أَن یهْدِیَنِی سَوَاءَ السَّبِیلِ (همان/ ۲۲)؛و هنگامی که متوجه جانب مدین شد گفت امیدوارم پروردگارم مرا به راه راست هدایت کند. (الارشاد، شیخ مفید، ج ۲، ص ۳۳)

حضرت با زمزم این آیات می خواست به مردم بفهماند همچنان که حضرت موسی (ع) در زادگاه خویش از دست طاغوت زمانش امنیت نداشت و نمی توانست ندای توحید را عیان کند، من نیز در وطن خود در محاصر طاغوت زمانم و امنیت جانی و مالی ندارم. به این لحاظ همانند حضرت موسی (ع) زادگاه خود را رها کرده، به دیار دیگری هجرت می کنم، شاید خداوند برایم فرجی حاصل کند و بتوانم در سرزمین وحی، ستم فرعون زمان را افشا کنم و مردم را از انحراف و جنایات یزید آگاه ساخته، امت به انحطاط رفت جدم را اصلاح نمایم؛ چراکه تلاوت این دو آیه، حکایت گر این نکت مهم است که حرکت حضرت از نوع قیام های پیامبران الهی برای اصلاح جامع خویش بوده است و آن حضرت تدوام بخش راه انبیاء است، در مبارزه با ظلم و ستم و احیای ارزشهای الهی. امام (ع) با این دو آیه به مردم تفهیم کرد که قیام او مواجهه با فرعون زمان و مبارز حق با باطل است، پس مردم باید جبهه حق را بشناسند و از آن دفاع کنند.

۲- آزمونی برای انتخاب

وقتی امام حسین (ع) از مدینه خارج شد، گروه هایی از جنّیان به حضور آن حضرت آمده، عرض کردند: ای آقای ما! ما از شیعیان و یاوران شما هستیم. هر دستوری بفرمایید، در خدمتیم. اگر دستور فرمایید، تمام دشمنانتان را به قتل می رسانیم و نیازی نیست شما حرکتی بکنید و زحماتی متحمل شوید. امام (ع) به آنان فرمود: «خداوند به شما جزای خیر دهد! آیا شما این آی شریفه را که بر جدّم نازل شده است، نخوانده اید که خداوند می فرماید: «أَینَمَا تَکونُواْ یدْرِککمُ الْمَوْتُ وَلَوْ کُنتُمْ فِی بُرُوجٍ مُّشَیدَهٍ» (نساء / ۷۸)؛ هر کجا باشید مرگ شما را می گیرد اگر چه در برج های محکم باشید و «لَبَرَزَ الَّذِینَ کُتِبَ عَلَیهِمُ الْقَتْلُ إِلَی مَضَاجِعِهِمْ» (آل عمران/ ۱۵۴)؛ آنانی که کشته شدن در سرنوشتشان بود، به بسترشان می ریختند (و آنان را می کشتند)؟ بعد در توضیح تلاوت این آیات، فرمود: اگر من حرکت و قیام نکنم، این مردم چگونه آزمایش شوند؟ چه کسی در قبر من در کربلا ساکن خواهد شد، حال آنکه خداوند برای من در روز آغاز آفرینش در نظر گرفته و آن را پناهگاه دوستان و شیعیانم قرار داده است؟

سپس در ادامه افزود: به خدا سوگند! من برای نابودی دشمنانم از شما تواناترم؛ اما خداوند می خواهد: «لِیهْلِک مَنْ هَلَک عَنْ بَینَهٍ وَ یحْیی مَنْ حَیَّ عَنْ بَینَهٍ» (انفال/ ۴۲)؛ تا آنان که هلاک (و گمراه ) می شوند، از روی اتمام حجت باشد و آنان که زنده می شوند (و هدایت می یابند)، از روی دلیل روشن باشد. (بحار الأنوار، محمدباقر مجلسی، دار إحیاء التراث العربی، بیروت، ۱۴۰۳ق، ج ۴۴، ص ۳۳۰.)

حضرت با تلاوت این آیات سه نکته را متذکر شدند:

۱- از مرگ چاره ای نیست و همه باید تسلیم این سرنوشت باشند؛

۲- من و یارانم آن گروه سعادتمندی هستیم که خداوند شهادت (بهترین نوع مرگ ) را برایشان برگزیده است؛

۳- قیام من اتمام حجت برای مردم است که آنان از روی علم و اختیار راه حقِ من و یا باطلِ بنی امیه را انتخاب کنند.

۳- رمز انقلاب الهی

هنگامی که امام از مکه رهسپار کربلا شدند «عَمرو بن سعید» حاکم مدینه، بر مبنای درخواست «عبدالله بن جعفر طیار» نامه ای به امام نوشت که: «من از خدا می خواهم از آنچه تو را هلاک می سازد، پاسداری کند و تو را به سوی رشد و هدایت رهنمون شود. به من خبر رسیده که می خواهی به سوی عراق حرکت کنی. من دربار عداوت و ناسازگاری به تو هشدار می دهم و از نابودی تو می ترسم. به این جهت، عبدالله بن جعفر را با یحیی بن سعید نزد تو فرستادم. به همراه آنان به نزد من بازگرد. تو نزد من با امنیت و آسایش و نیکی خواهی بود. خدا در این زمینه گواه و کفیل است. والسلام.»

وقتی آن دو تن نامه را با عجله به امام رساندند، حضرت با الهام از آی شریف (وَ مَنْ أَحْسَنُ قَوْلاً مِّمَّن دَعَا إِلَی اللَّهِ وَ عَمِلَ صَالِحاً وَ قَالَ إِنَّنِی مِنَ الْمسْلِمِینَ) (

۷۷

(فصلت/ ۳۳)؛ «گفتار چه کسی بهتر است از آنکس که دعوت به سوی خدا می کند و عمل صالح انجام می دهد و می گوید: من از مسلمین هستم.» چنین پاسخ داد: «أمَّا بَعدُ! فَإنَّهُ لَم یشاقِقِ اللَّهَ وَ رَسولَهُ مَن دَعا إلی اللَّه عزَّ وَ جَلَّ و عَمِلَ صَالِحاً؛ وَ قالَ: إننی مِنَ المُسلِمینَ، و قَد دَعَوتَ إلی الأمانِ و البِرِّ و الصِّلَهِ، فَخَیرُ الأَمانِ، أمانُ اللَّهِ، وَ لَن یُؤمِنَ اللَّهُ یومَ القِیامَهِ مَن لَم یَخَفهُ فِی الدُّنیا، فَنَسألُ اللَّهَ مَخافَهً فی الدُّنیا تُوجِبُ لَنا أمانَهُ یَومَ القِیامَهِ، فإن کُنتَ نَوَیتَ بِالکتابِ صِلَتی وَ بِرِّی، فَجُزیتَ خَیراً فِی الدُّنیا وَ الآخِرَهِ؛ و السَّلامُ؛ (موسوعه کلمات الامام الحسین (ع)، گروه حدیث پژوهشکده باقرالعلوم، نشر معروف، قم، ۱۴۱۶ ق، ص۴۰۳) هرگز با خدا و پیامبرش ناسازگاری [و عداوت] نکرده کسی که به سوی خدا می خواند و عمل صالح انجام می دهد و [با تمام وجود] می گوید: من از مسلمانانم. تو مرا به سوی امان و نیکی و صلح دعوت کرده ای؛ اما بهترین امان برای من، امان خداست و او در روز قیامت، کسی را که در دنیا از او نترسد، امان نخواهد داد. در دنیا خوف از خدا را از درگاهش خواهانیم تا موجب امنیت ما در قیامت باشد. اگر قصد تو از نوشتن نامه به ما خیرخواهی و نیکی است، خداوند در دنیا و آخرت برایت جزای خیر دهد. والسلام.»

امام با استفاده از آی بالا، به صراحت سه ویژگی ارزشمند را در حرکت خود مشخص فرمود، از جمله: دعوت به الله، اهتمام به عمل صالح و تسلیم شدن در برابر حق؛ که در حقیقت با تحقّق عمل صالح و تسلیم در مقابل فرامین الهی به تبلیغ و نشر اصول و ارزش های مکتب توحید نیز می پردازد و همانند پیامبران الهی (ندای آسمانی توحید سر می دهد. به همین لحاظ، به امان نامه های عوامل ستمگران در مقابل امان الهی توجهی نمی کند؛ چراکه به راه خود و تأییدات الهی، از عمق جان ایمان و باور دارد.

از این گذشته، امام (ع) معیار حرکت های توحیدی را با این آیه تبیین می فرماید تا آیندگان، انقلاب های ارزشی را از غیر آن بشناسند و بدانند هر که در برنامه خود دعوت به سوی خدا، عمل صالح و تسلیم در مقابل حق را بگنجاند، آن قیام الهی است، وگرنه ارزشی ندارد.

۴- نقطه تسلیم

ای درد توام درمان،

در بستر ناکامی

وی یاد توام مونس،

در گوش تنهایی

در دایر قسمت،

ما نقط تسلیمیم

لطف آنچه تو اندیشی،

حکم آنچه تو فرمایی

وقتی «عبدالله بن عباس» عزم راسخ امام حسین (ع) را در حرکت از مکه به سوی کوفه مشاهده کرد، بسیار تلاش و اصرار نمود که امام برگردد؛ اما از گفتگوی خود به نتیجه ای نرسید. امام برای آرام کردن او به قرآن تفأل زد که این آیه آمد: (کلُّ نَفْسٍ ذَآئقَهُ الْمَوْتِ وَ إِنَّمَا تُوَفَّوْنَ أُجُورَکمْ) (آل عمران/ ۱۸۵)؛ «هر کس مرگ را می چشد و شما پاداش خود را بطور کامل در روز قیامت خواهید گرفت.» بعد از این تفأل، امام آی استرجاع

(بقره/ ۱۵۶): (إِنا لِلَّه وَ إِنا إِلَیهِ رَاجِعُونَ) را تلاوت کرده، فرمود: (صدَقَ اللَّه وَ رَسُولُهُ) و به ابن عباس تأکید نمود: «بعد از اینکه آیه را مشاهده کردی، دیگر اصرار نکن؛ چراکه قضای خدای بزرگ برگشت ندارد.» (موسوعه کلمات الامام الحسین (ع)، ص ۳۹۰. ) ؛

امام حسین (ع) این باور توحیدی را بارها در پیام های خود یادآور شده، اعلان فرمود که وقتی قرار است همگان طعم مرگ را بچشند، پس چه بهتر که آن مرگ، شهادت در راه خدا باشد. لذا فرمود: وَ اِنْ تَکنِ الاَبدانُ لِلمَوتِ اُنشِئَت، فَقَتْلُ امرِءٍ بِالسَّیفِ فی اللهِ أَفضَلُ (مناقب ابن شهر آشوب، ج ۲، ص ۲۱۳)؛ اگر بدن ها برای مردن آفریده شده اند، پس کشته شدن با شمشیر در راه خدا برتر است.

همچنین، تمام نشانه ها خبر از سرنوشت سعادتمندان آن حضرت (شهادت در راه خدا) می داد و این مدال افتخاری است که خداوند متعال تنها به دوستان برگزیده و خالصش اعطا می کند. چنانچه در حدیث لوح که امام باقر (ع) از «جابر بن عبدالله انصاری» نقل فرموده، آمده است که خداوند می فرماید: ای محمد! من تو را بر جمیع پیامبران برتری داده ام و وصی تو را بر تمام اوصیای پیامبران پیشین فضیلت بخشیدم و تو را به دو سلاله و نوه ات حسن و حسین (ع) گرامی داشتم. حسن را بعد از پدرش سرچشم علم خود گردانیدم و حسین را گنجینه دار وحی خود برگزیدم و او را با شهادت گرامی داشتم و زندگی اش را به سعادت و نیکبختی پایان می دهم که او سالار شهیدان راه فضیلت است. (الاحتجاج، احمد بن علی طبرسی، نشر مرتضی، مشهد، ۱۴۰۳ق، ج ۱، ص ۶۷)

۵- مرز حق از باطل

حضرت سیدالشهدا (ع) در روز سه شنبه، هشتم ذی الحجه از مکه خارج شد و به سوی عراق حرکت کرد. هنگامی که عوامل حکومتی از حرکت امام خبردار شدند، به دستور «یحیی بن سعید» حاکم مکه، از طرف یزید گروهی مأموریت یافتند تا راه را بر امام (ع) ببندند و آن حضرت را از رفتن باز دارند. آنان نیز طبق دستور، جلوی کاروان حضرت را گرفتند و گفتند: ای حسین! برگرد، کجا می روی؟ امام (ع) از برگشتن خودداری نموده، به راهش ادامه داد. دو گروه درگیر شدند و به یکدیگر فشار آوردند و با تازیانه ها به هم تاختند. سپس امام (ع) با قاطعیت تمام سخن آنان را رد کرد و بدون اعتنا به فشار عوامل حکومتی، به همراه یارانش به راه خود ادامه داد. آنان فریاد زدند: «یا حُسَینُ! أَ لَا تَتَّقِی اللَّهَ؟ وَ تَخْرُجُ مِنَ الْجَمَاعَهِ وَ تُفَرِّقُ بَینَ هَذِهِ الْأُمَّهِ؛ ای حسین! از خدا نمی ترسی و از جماعت جدا می شوی و میان امت اسلام اختلاف می اندازی؟» امام (ع) در پاسخ آنان این آی شریفه را تلاوت فرمود: (لِی عَمَلِی وَ لَکمْ عَمَلُکمْ أَنتُم برِیؤونَ مِمَّآ أَعْمَلُ وَ أَنَا بَرِیءٌ مِّمَّا تَعْمَلُونَ) (یونس/ ۴۱)؛ «عمل من برای من، و عمل شما برای شما، شما بیزارید از آنچه من می کنم، و من بیزارم از آنچه شما انجام می دهید.» (البدایه و النهایه، اسماعیل بن کثیر دمشقی، دار إحیا التراث العربی، بیروت، ۱۴۰۸ق، ج ۸، ص ۱۷۹) امام حسین (ع) با استناد به این آیه، جدایی راه حق خود را از راه باطل بنی امیه با قاطعیت تمام بیان داشت و به آنان فهماند که حرکت من در راستای تفرقه میان امت نیست؛ بلکه برای جداسازی حق از باطل است.

۶- امامت صالحان

امام حسین (ع) در ادام حرکت خود، هنگامی که در منزل «ذات عرق» با «بشر بن غالب اسدی» مواجه شد. بعد از گفتگوی مقدماتی، به پرسش های وی پاسخ گفت. بشر از امام (ع) پرسید: ای پسر دختر رسول خدا (ص) ! این آیه را برایم توضیح بده: (یوْم ندْعُواْ کُلَّ أُنَاسِ بِإِمَامِهِمْ)؛ (

۸۶

(اسراء/ ۷۱) «به یاد آورید روزی را که هر گروهی را با پیشوایشان می خوانیم.» حضرت فرمود: آری، ای برادر اسدی! پیشوا دو نوع است: پیشوایی که به سوی رشد و هدایت فرا می خواند و پیشوایی که به ضلالت و گمراهی دعوت می کند. هر کسی از پیشوای هدایت پیروی کند، وی او را به سوی بهشت می برد و هر کسی پیشوای ضلالت را اجابت نماید، وی او را به سوی آتش جهنم رهنمون می شود. سپس امام (ع) برای توضیح بیش تر، این آیه را تلاوت فرمود: (فرِیقٌ فی الْجَنَّهِ وَ فَرِیقٌ فی السَّعِیرِ) (شوری/ ۷)؛ «همان روز که گروهی در بهشتند و گروهی در آتش!». (الامالی، شیخ صدوق، انتشارات اسلامیه، تهران، ۱۳۶۲ش، ص ۱۵۳)

این آیه پیام ویژ دیگری برای عموم دارد: حضرت به مسئل حساس امامت و رهبری پرداخته، جایگاه والای آن در زندگی و سرنوشت بشر را بیان می فرمایند و هشدار می دهند که افراد هر جامعه ای ممکن است بر اثر پیروی از رهبر صالح، به سوی سعادت و بهشت حرکت کنند و یا با پیروی از رهبر ناصالح، به قعر جهنم سقوط نمایند. بنابراین، مردم باید در انتخاب رهبر و الگو خیلی حساس و سختگیر باشند. به همین دلیل در روایات ما، ولایت رهبری صالح، رکن پنجم ایمان و در کنار نماز و روزه معرفی شده و حتی پذیرش اعمال نیک، منوط به گردن نهادن به ولایت و رهبری صالحان دانسته شده است.

۷- شیفت رب العالمین

دل جایگاه عشق تو باشد نه غیر تو

این خان خداست، به شیطان نمی دهم

هنگامی که امام (ع) به ناحیه «بطن الرّمه» رسیدند، با «عبدالله بن مطیع» برخورد کردند که از سوی عراق می آمد. او به امام (ع) سلام کرد و عرضه داشت: پدرم فدای شما! ای پسر رسول خدا (ص) ! چه چیز سبب شده که شما حرم خدا و جدّت رسول الله (ص) را رها کنی [و اینگونه به سوی بیابان های عراق قدم بگذاری]؟

امام (ع) فرمود: اهل کوفه برایم نامه ها نوشته و از من خواسته اند که به آنجا بروم. آنان امیدوارند که با رفتن من نشانه های حق و ارزش های الهی احیا شود و بدعت ها از میان برود. «عبدالله» ملتمسانه عرضه داشت: تو را به خدا قسم می دهم که به کوفه نرو! به خدا سوگند که اگر به آنجا بروی، قطعاً کشته خواهی شد. امام (ع) این آیه را تلاوت فرمود: (لَن یُصِیبَنَا إِلاَّ مَا کَتَبَ اللَّهُ لَنَا هُوَ مَوْلانَا وَ عَلَی اللَّهِ فَلْیتَوَکَّلِ الْمُؤْمِنُونَ) (توبه/ ۵۱)؛ «هیچ حادثه ای برای ما رخ نمی دهد مگر آنچه خداوند برای ما نوشته است، او مولی (و سرپرست) ما است و مؤمنان تنها بر خدا توکل می کنند.»؛

(اخبار الطِّوال، احمد بن داود دینوری، دار احیاء الکتب العربی، قاهره، ۱۹۶۰م، ص ۲۴۶) بیان این آیه نیز آموزه هایی دارد، از جمله اینکه: هر شخصی مکلف به وظیفه ای است و ضامن نتیجه نیست؛ چراکه مقدرات در دست خداوند متعال است و انسانهای متوکل، با تمام وجود مقدرات الهی را می پذیرند؛ زیرا خداوند برای صالحان به غیر خیر مقدّر نمی کند. در حقیقت امام (ع) با تلاوت این آیه اوج توکل و خشنودی خود را در حماس جاویدان خویش بیان فرمود.

۸- نجات افراد صالح

هنگامی که قافل کربلا به «قصر بنی مقاتل» رسید، حضرت متوجه شدند که «عبیدالله بن حرّ جعفی» یکی از سرشناسان کوفه، در آنجا خیمه زده است، لذا ابتدا پیکی به سوی او فرستاد و از او دعوت کرد تا در حماس عاشورا ایشان را همراهی کند؛ اما وقتی وی پاسخ مثبتی نداد، حضرت شخصاً برای دعوت او رفت و بعد از سخنانی، عبیدالله نهایتاً به امام (ع) عرض کرد: من خود نمی توانم بیایم؛ اما از نظر مالی شما را یاری می کنم، پس این اسب تندرو و شمشیر خود را که هر دو در نوع خود ممتازند، تقدیم شما می نمایم. امام (ع) فرمود: «ما برای شمشیر و اسب تو نیامده ایم؛ ما یاری کردن (و نجات) شخص تو را می خواهیم. اگر تو جان خود را از ما دریغ می داری، ما نیازی به مال تو نداریم. آنگاه این آیه را تلاوت فرمود: (وَ مَا کُنتُ مُتَّخِذَ الْمُضِلِّینَ عَضُدًا) (کهف/ ۵۱)؛ من آن نیستم که گمراه کنندگان را همکار خود بگیرم. (ینابیع الموده، شیخ سلیمان قندوزی حنفی، دار الاسوه، بیروت، ۱۴۱۶ق، ج ۳، ص ۶۳)

امام (ع) با قرائت این آیه، یکی دیگر از صفحات زرین تاریخ عاشورا را ورق زد و درس دیگری به افراد آموخت که در حرکت های توحیدی کارگزاران امین و جان بر کف لازم است و افراد ترسو، دنیادوست، ضعیف النفس و ضعیف الایمان، هرگز نمی توانند دین حق را یاری و از ارزش های الهی پاسداری کنند؛ بلکه باید افراد را در گردنه های سخت آزمایش کرد تا نیروهای مخلص و تمام عیار از منحرفان سیاسی که استقلال فکری، سیاسی و اقتصادی ندارند، مشخص شوند. جالب اینکه این آیه را امام علی (ع) هنگامی قرائت کرد که به آن حضرت پیشنهاد عدم عزل معاویه را تا استقرار یافتن حکومتش کرده بودند! (تفسیر نور الثقلین، عبد العلی حویزی، نشر اسماعیلیان، قم، ۱۴۱۵ق، ج ۳، ص ۲۶۸)

۹- توجه به مبدأ

آی استرجاع، (بقره / ۱۵۶) از جمله آیاتی است که امام حسین (ع) بارها آن را تلاوت فرمودند و به این ترتیب، توجه خود به مبدأ در مواقع سخت را ابراز کردند. وقتی حضرت خبر شهادت مسلم بن عقیل و هانی بن عروه را در منزل ثعلبیه شنیدند، به ط