فایل پاورپوینت کامل نکات کاربردی در امر به معروف و نهی از منکر

فایل پاورپوینت کامل نکات کاربردی در امر به معروف و نهی از منکر؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل نکات کاربردی در امر به معروف و نهی از منکر شامل 58 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل نکات کاربردی در امر به معروف و نهی از منکر را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل نکات کاربردی در امر به معروف و نهی از منکر با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل نکات کاربردی در امر به معروف و نهی از منکر با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل نکات کاربردی در امر به معروف و نهی از منکر تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل نکات کاربردی در امر به معروف و نهی از منکر را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نکات کاربردی در امر به معروف و نهی از منکر :

شخصیت دادن

هرگز با توهین، تحقیر و اهانت، به خصوص در حضور دیگران، نمی توان کسی را به کار نیک جذب کرد یا او را از کار زشت، بازداشت. بلکه گاهی این رفتارها عامل لجاجت می شود و شرایط را بدتر می کند.

در حقیقت، شخصیت قائل شدن برای طرف و رفتار احترام آمیز، او را بهتر جذب می کند.

شقرانی، فرزند یکی از آزادشدگان پیامبر (ص) بود. او زمان امام صادق (ع) را نیز درک کرده بود و یکی از یاران آن حضرت بود. روزی وی مرتکب خطایی شد. امام صادق (ع) به او فرمود:

انَّ الحَسَن مِن کلّ احَد حَسَن و انَّه مِنک احسن و انَّ القَبیح مِن کلِّ احَد قَبیح و انَّه مِنک اقبَح لِمکانک منّا

[۱]

کار نیک از هر کسی شایسته است و از تو شایسته تر و کار زشت نیز از هرکسی ناپسند است و از تو ناپسندتر، چون انتصاب به ما داری.

امام موسی بن جعفر (ع) به صفوان جمّال، که شتران خود را به هارون کرایه داده بود، فرمود:

هر کار تو خوب است؛ مگر یک کار، که کرایه دادن شترانت به هارون باشد. او گفت من در راه سفر حجّ شترانم را به او کرایه داده ام، حضرت فرمود: آیا نمی خواهی او زنده بماند تا کرایه شترانت را به شما بدهد؟ تو به همین مقدار می خواهی که ظالم زنده بماند.

[۲]

توجه دادن به کرامت انسان

خیلی ها از روی غفلت به جایگاه ارزشی انسان نزد خدا و در عالم خلقت، به مفاسد روی می آورند و از نظر «سیمای انسانی» مسخ می شوند.

اگر انسان به مقام و شأنش و اینکه اگر بخواهد می تواند از فرشتگان هم برتر شود و به مقام اولیاء الهی برسد، و اگر توجه داشته باشد به این موضوع پی خواهد برد که حیف است انسانِ مسجود ملائک

[۳]

و هم سخن با خدا

[۴]

و برترینِ مخلوقات، خود را به انحطاط اخلاقی بکشاند.

[۵]

زمینه سازی

بسیاری از تذکرات و درخواست ها اگر بدون زمینه چینی های لازم انجام شود، بی اثر است. در این راستا، ذکر نکات و مقدماتی که آمادگی فکری و روحی طرف مقابل را برای «پذیرش» فراهم سازد، حرف را مؤثرتر می کند.

رعایت ادب و متانت

ادب در گفتار و رفتار، عامل جذب است. نوع گفتار و عمل شخص باید چنان باشد که دل طرف مقابل را تسخیر کند، این زمان است که تذکرها و امر و نهی ها اثر می گذارد. بدزبانی، هتاکی، گفتارهای نیشدار و تندخویانه، عامل دفع است و اثر سخن را خنثی می کند.

جلب اعتماد

اگر امر به معروف و نهی از منکر شونده به آمر و ناهی اعتماد داشته باشد و او را خیرخواه و دوست بداند به طورطبیعی از امر و نهی او متنبّه می شود و خود را اصلاح می کند؛ پس آمر و ناهی باید زمینه های به وجود آمدن اعتماد و باور به خلوص، صداقت و خیرخواهی خود را در او ایجاد کند و با قول و عمل به وی بباوراند که خیرخواهش است، مصلحت او را می خواهد و آنچه می گوید از روی دلسوزی است. یکی از رموز موفقیت انبیای الهی در همین نکته نهفته است که مردم یقین داشتند آنان در مدعای خود صادق هستند و در صدد منافع شخصی و انگیزه های دنیوی و مادّی نیستند و منظوری جز اصلاح پیروان خود ندارند. حضرت نوح به هنگام دعوت قوم خود به آنان این گونه اعلام کرد:

أُبَلِّغُکمْ رِسالاتِ رَبِّی وَ أَنَا لَکمْ ناصِحٌ أَمِینٌ

[۶]

رسالت های پروردگارم را به شما ابلاغ می کنم و من خیرخواه امینی برای شما هستم.

این سخن بسیاری از پیامبران است که به قوم خود ابلاغ کردند.

[۷]

اعلام عدم درخواست پاداش نیز از اقدامات آنان، جهت اعتماد سازی است و با این اعلام قولی و عملی، توانستند بسیاری را جذب کنند.

وَ ما أَسْئَلُکمْ عَلَیهِ مِنْ أَجْرٍ

[۸]

من برای این دعوت، هیچ مزدی از شما نمی طلبم.

با دیگران باید به گونه ای رفتار کنیم که به ما اعتماد پیدا کنند و حرفهایمان را از روی خیرخواهی بدانند و باور کنند که خیر آنان را می خواهیم و هیچ غرض خاصّ یا دشمنی در میان نیست؛ مثل آینه که بی غرض و خالصانه و بدون کم و زیاد کردن، عیب ها را به انسان نشان می دهد و همه به صداقتش ایمان دارند. صداقتِ ما عامل پیدایش این اعتماد و اطمینان است.

همزبانی

با هرکس باید به زبان مخصوص خودش حرف زد. راه های نفوذ در دل ها و تأثیرگذاری درمخاطبان متفاوت است. شناخت زبان و ویژگی های روحی خاصّ طرف و استفاده از همان خصوصیات، ضامن توفیق بیشتری است؛ مثلًا با کودکان و نوجوانان باید به روشی سخن گفت و با بزرگسالان و جوانان به شیوه ای دیگر؛ با افراد باسواد به نحوی و با بی سوادان به شکلی دیگر. از این رو، شناخت روحیات مخاطبان، بسیار مهم است.

پیامبر (ص) فرمود:

انّا مَعاشر الانبیاء امِرنا ان نُکلّم الناس عَلی قَدر عُقولهم

[۹]

ما پیامبران، مأمور شده ایم که با مردم به اندازه عقلشان سخن بگوییم.

هنگام رفتار با گناهکار باید به گونه ای صحبت کنیم که او سخنان ما را درک کند؛ زیرا هدف، فضل فروشی یا خودنمایی نیست بلکه مقصود مؤثّر واقع شدن سخن و هدایت اوست.

تذکر خصوصی

تذکر دوستانه و خصوصی مؤثرتر از افشاگری در حضور دیگران است؛ این گونه تذکر، عامل جلب اعتماد طرف و ایجاد روحیه اطمینان و خوش بینی به تذکر دهنده است. حفظ شخصیت و موقعیت افراد و آبروداری، به تأثیر سخن بیشتر کمک می کند.

تذکر غیر مستقیم

تذکر مستقیم به اشخاص، گاهی سبب کدورت می شود. اگر غیر مستقیم تذکر داده شود، مناسب تر است. در قرآن، گاهی خداوند خطاب به بعضی پیامبران، لحنی عتاب آمیز دارد؛ ولی در واقع، مخاطب او مردم هستند. در سیره پیامبر اکرم (ص) آمده است:

روش پیامبر (ص) چنین بودکه وقتی در مقام انتقاد از شخصی بر می آمد، نمی فرمود چرا فلانی چنین کرده، بلکه می فرمود: چرا کسانی چنین می کنند.

[۱۰]

برخورد منطقی و قانع کننده

عقل و منطق، نیرویی کارساز در وجود انسان است. اگر تذکر و امر و نهی، به نحوی منطقی و قانع کننده باشد که طرف، راهی جز پذیرفتن نداشته باشد، مفیدتر است. گاهی شیوه تحکم آمیز وآمرانه، سود نمی بخشد. خیلی از مردم اگر از نظر عقلی و منطقی، درباره خوبی یا بدی کاری، قانع شوند، آن را می پذیرند. در اینجا تسلّط آمر به معروف و ناهی از منکر به بحث و رفتار منطقی و معقول، ضروری است. اجبار، تحمیل، زورگویی و تحمیل عقیده، اثر معکوس می گذارد.

ارائه راه حل و جایگزین

تنها انتقاد کردن، نهی و بازداشتن، کارساز نیست. گاهی برای رفع مشکل، باید «راه حل» ارائه داد وبرای جلوگیری از عمل ناپسند، می بایست عمل «جایگزین» معرفی کرد، مثلًا برای نهی از اسراف، انفاق را مطرح کرد و برای مقابله با فیلم های مبتذل، فیلم های سالم را نمایش داد و برای پرهیز از کاری، کار دیگری پیشنهاد نمود که اوقات فراغت فرد مقابل را پر کند و وی را سرگرم سازد. صرفاً ایجاد بن بست و راه بندان، علاج کار نیست، «راهگشایی» مفیدتر است. اگر راهی را می بندید، راه صحیحی بگشایید؛ مثلًا برای درمان ارتباطهای ناسالم با جنس مخالف، امر ازدواج را تسهیل کنید و اگر می خواهید بچه ها از سر و صدا و مزاحمت در کوچه ها دست بردارند، برایشان زمین بازی فراهم نمایید و اگر می خواهید هرزه و چشم چران و مزاحم نباشند، برایشان شغل ایجاد کنید.

قرآن در چند آیه به این موضوع اشاره نموده است:

وَ کلا مِنْها رَغَداً حَیثُ شِئْتُما وَ لا تَقْرَبا هذِهِ الشَّجَرَهَ

[۱۱]

و از (نعمتهای) آن، از هر جا می خواهید، گوارا بخورید؛ (اما) نزدیک این درخت نشوید.

هؤُلاءِ بَناتِی هُنَّ أَطْهَرُ لَکمْ

…

[۱۲]

اینها دختران منند؛ برای شما پاکیزه ترند!

لا تَقُولُوا راعِنا وَ قُولُوا انْظُرْنا وَ اسْمَعُوا

[۱۳]

نگویید: «راعنا»؛ بلکه بگویید: «انظرنا». (زیرا کلمه اول، هم به معنای «ما را مهلت بده!»، و هم به معنای «ما را تحمیق کن!» می باشد؛ و این دستاویزی برای دشمنان است.)

شهید مطهری می فرماید:

مقاله ای را در روزنامه ای دیدم به نام «خروارها پند و نصیحت». در آن مقاله بعد از آن که نوشته بود در شوروی خروارها پند و نصیحت به صورت های مختلف وجود دارد ولی بی اثر است، این مثال را ذکر کرده بود: «یک درمان بهتر ازصد پند و نصیحت است» بعد نوشته بود چندی پیش در یکی از شهرهای اروپایی که زن ها به بازی قمار رو آورده بودند، کشیش ها و روزنامه نویس ها و خطبا درباره بدی قمار گفتند و نوشتند، ولی اثر نکرد تا این که شهردار محل به فکر افتاد باشگاه و نمایشگاه هنری زنانه دایر کند و سرگرمی مناسبی در آنجا فراهم نماید، کم کم زنهای آن شهر به کلی قمار را فراموش کردند.

[۱۴]

بهره گیری از تشویق

گاهی تشویق خوبان، عامل بازدارنده از بدی هاست. استفاده از تشویق به جای تنبیه و توبیخ، انگیزه نیکی را می افزاید.

قرآن می فرماید:

خُذْ مِنْ أَمْوالِهِمْ صَدَقَهً تُطَهِّرُهُمْ وَ تُزَکیهِمْ بِها وَ صَلِّ عَلَیهِمْ إِنَّ صَلاتَک سَکنٌ لَهُمْ

[۱۵]

از اموال آنها صدقه ای (بعنوان زکات) بگیر، تا بوسیله آن، آنها را پاک سازی و پرورش دهی! و (به هنگام گرفتن زکات،) به آنها دعا کن؛ که دعای تو، مایه آرامش آنهاست.

آگاه ساختن

گاهی جهل و بی خبری، از عواقب سوء گناه، یا آثار سازنده و مثبت معروف، عامل معصیت یا ترک واجب است. چه بسا، اگر جوانان به زیان های گناهان پی ببرند، از آنها دست بردارند. بالا بردن سطح فکر و فر