فایل پاورپوینت کامل رسالت اهل علم و مردم در عصر غیبت

فایل پاورپوینت کامل رسالت اهل علم و مردم در عصر غیبت؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل رسالت اهل علم و مردم در عصر غیبت شامل 48 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل رسالت اهل علم و مردم در عصر غیبت را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل رسالت اهل علم و مردم در عصر غیبت با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل رسالت اهل علم و مردم در عصر غیبت با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل رسالت اهل علم و مردم در عصر غیبت تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل رسالت اهل علم و مردم در عصر غیبت را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل رسالت اهل علم و مردم در عصر غیبت :

جریان امامت مثل جریان نبوّت، نعمت الهی است؛ گرچه همه موجودات الهی به عنوان نِعم الهی مطرح هستند و همه نعمت ها هم از ناحیه اوست: ما بِکمْ مِنْ نِعْمَهٍ فَمِنَ اللَّهِ،[۱]امّا هر نعمتی را منّت نمی گویند «المنّهُ هی النعمه العظمی».[۲]منّت های لفظی کمال نیست، اما منّت به معنای نعمتِ بزرگ است؛ لَقَدْ مَنَّ اللَّهُ عَلَی الْمُؤْمِنینَ إِذْ بَعَثَ فیهِمْ رَسُولاً[۳] نبوّت، رسالت و قرآن را خدا منّت می داند، «المنّهّ هی النعمه العظمی»؛ فرمود این نعمت بزرگ را به مؤمنین داد، البته به همه داد، ولی مؤمنان بهره می برند؛ مثل ذلِک الْکتابُ لا رَیبَ فیهِ هُدی لِلْمُتَّقینَ،[۴] با اینکه فرمود: شَهْرُ رَمَضانَ الَّذی أُنْزِلَ فیهِ الْقُرْآنُ هُدی لِلنَّاسِ،[۵]امّا آن که بهره می برد اهل تقواست، فرمود: هُدی لِلْمُتَّقینَ، با اینکه هُدی لِلنَّاسِ است. وجود مبارک رسول گرامی کافَّهً لِلنَّاسِ[۶]است، رَحْمَهً لِلْعالَمینَ[۷] است، امّا آن کسانی که از نبوّتش طَرْفی می بندند مؤمنان هستند، فرمود: لَقَدْ مَنَّ اللَّهُ عَلَی الْمُؤْمِنینَ؛ همین بیان لطیف را که تعبیر از نعمت بزرگ به منّت است، درباره امامت هم فرمود که وَ نُریدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَی الَّذینَ اسْتُضْعِفُوا فِی الْأَرْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ أَئِمَّهً وَ نَجْعَلَهُمُ الْوارِثینَ[۸] وجود مبارک ولی عصر (ارواحنا فداه) منّت است، مثل وجود مبارک پیغمبر(صلّی الله علیه و آله و سلّم) منّت است، یعنی نعمت عظما است.

خدای سبحان، آسمان و زمین و شمس و قمر را به عنوان نعمت عظما ندانست، فرمود اینها اموری هستند که روزی بساطشان برچیده می شود، اما نعمت ولایت، نعمت نبوّت، نعمت امامت چون «عند الله» است همچنان باقی است، اینطور نیست که برچیده شود. مطلب بعدی آن است که بهره ای که توده مردم از نعمت نبوّت یا امامت می بردند یک بهره صوری و قشری بود که در درون آنها جا پیدا نکرده است. این بیان نورانی حضرت سید الشهداء (سلام الله علیه) که وضع دینِ مردم آن روزگار را بیان می کند، این است که فرمود: «إِنَّ النَّاسَ عَبِیدُ الدُّنْیا وَ الدِّینُ لَعْقٌ عَلَی أَلْسِنَتِهِم »؛[۹]یعنی آنچه انسان با زبان بازی می کند و گاهی این را تُف می کند و می اندازد دور، این را می گویند: «ما یلعق به اللسان» که می شود «لعق»، فرمود: «وَ الدِّینُ لَعْقٌ عَلَی أَلْسِنَتِهِم»؛ لعاب را هم به همین مناسبت لعاب گفتند. دنیا چرا لَعب است؟ برای اینکه بیش از لعاب نیست، لعاب را آدم تا جمع کند خشک می شود، هیچ کسی با لعاب دهن سیراب نمی شود. اگر از دنیا به لَعب یاد کردند، برای اینکه بیش از لعاب نیست!

از آن سرد آمد این کاخ دلاویز که تا جا گرم کردی گویدت خیز[۱۰]

که نوبت دیگری است؛ این است که بیش از لعاب نیست، هُمْ فی شَک یلْعَبُونَ[۱۱]همین است. آنها که اهل تردیدند می خواهند با شک و شبهه ش سیراب بشوند و عطش خود را فرو بنشانند، فرمود این شدنی نیست. اگر یک انسان تشنه بتواند با لعاب دهنش سیراب شود، شما هم با شبهه سیراب می شوید؛ بنابراین وجود مبارک سید الشهداء فرمود: «إِنَّ النَّاسَ عَبِیدُ الدُّنْیا وَ الدِّینُ لَعْقٌ عَلَی أَلْسِنَتِهِم». این بیان نورانی سیدالشهداء (سلام الله علیه) از همان آیه نورانی گرفته شد که وَ لَمَّا یدْخُلِ الْإیمانُ فی قُلُوبِکمْ[۱۲]شما فقط اسلام ظاهری آوردید. این سؤال که پاسخ داده شود، آن گاه بیان لطیف و سیره و سنّت پُر برکت امام راحل (رضوان الله علیه) مشخص می شود که امام چه کار کرد؟ پس بیان نورانی سید الشهداء (سلام الله علیه) این است که «إِنَّ النَّاسَ عَبِیدُ الدُّنْیا وَ الدِّینُ لَعْقٌ عَلَی أَلْسِنَتِهِم»، این بیان را سید الشهداء (سلام الله علیه) از آن آیه نورانی گرفته که شما که می گویید ما مؤمنیم، قُولُوا أَسْلَمْنا وَ لَمَّا یدْخُلِ الْإیمانُ فی قُلُوبِکمْ، پس ایمان در دل های شما جا پیدا نکرد. آن وقت این سؤال می ماند که اگر دین در لبه زبان آنهاست که گاهی تُف می اندازند دور می کنند و اگر دین در درون دل های اینها راه پیدا نکرد، پس درون دل های اینها چیست؟ آن را هم طایفه سوم جواب می دهد که درون اینها أُشْرِبُوا فی قُلُوبِهِمُ الْعِجْلَ؛[۱۳]گوساله پرستی جایگیر شد، گاهی می فرماید: إِنْ هُمْ إِلاَّ کالْأَنْعامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ[۱۴]خیلی فرق نمی کند، انسان یا گوساله بیرون را می پرستد یا گوساله درون را، اگر فرمود: إِنْ هُمْ إِلاَّ کالْأَنْعامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ، اگر أفَرَأَیتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلهَهُ هَواهُ[۱۵]اگر کسی خودپرست و هواپرست است، این شخص گوساله پرست است؛ منتها نمی فهمد که چه کار می کند، حالا لازم نیست که گوساله سامری را بپرستد! تفکر اومانیسمی[۱۶]همین است. اومانیسم به جای اینکه بگوید انسان خلیفه و جانشین خداست، می گوید جایگزین خداست و ـ معاذ الله ـ خدایی در کار نیست، هر چه هست خود انسان است؛ این می شود تفکر اومانیسمی. حالا آن روز این اصطلاحات نبود، ولی قرآن تعبیرش این است: أَفَرَأَیتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلهَهُ هَواهُ، به جای اینکه بگوید من خلیفه «الله» هستم و خلیفه باید «مستخلف عنه» خود را بشناسد، یک؛ او را باور کند، دو؛ حرفش را بپذیرد، سه؛ عمل کند، چهار؛ منتشر کند، پنج؛ این موارد کار خلیفه است؛ هیچ کدام از اینها را انجام نمی دهد، به جای اینکه بگوید من خلیفه او هستم، می گوید من خود او هستم؛ این تفکر اومانیسمی است: أَفَرَأَیتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلهَهُ هَواهُ. اگر ذات اقدس الهی درباره عده ای می گوید: إِنْ هُمْ إِلاَّ کالْأَنْعامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ، لازم نیست سامری و گوساله ای باشد که اینها گوساله بپرستند؛ اگر درون کسی حیوانیت است أُشْرِبُوا فی قُلُوبِهِمُ الْعِجْلَ، این شخص خودش یک سامری دارد، خودش گوساله ای دارد و خودش هم گوساله پرستی می کند. پس آن بیان نورانی سید الشهداء این است که «إِنَّ النَّاسَ عَبِیدُ الدُّنْیا وَ الدِّینُ لَعْقٌ عَلَی أَلْسِنَتِهِم»؛ بیان قرآن کریم که ریشه اصلی سخنان سیدالشهداء(سلام الله علیه) است این است که لَمَّا یدْخُلِ الْإیمانُ فی قُلُوبِکمْ، این سؤال را هم قرآن پاسخ می دهد، اگر دین فقط در افق لب هست و در دل جا نکرد، در دل جای چیست؟ طایفه ثالثه هم جواب می دهد که وَ أُشْرِبُوا فی قُلُوبِهِمُ الْعِجْلَ، آن وقت چنین ملتی هم از به پا کردن کربلا اِبایی ندارد، بسیاری از همین خلفای بنی العباس بودند که ائمه را شهید کردند، شهادت ائمه به وسیله بنی العباس بیش از اموی و مروانی بود.

امّا امام (رضوان الله علیه) چه کار کرد؟ امام آمده با بیان این مطالب، با سیره و سریره و سنّت سالیان متمادی و تبعید و زندان و تلاش و کوشش خود این «لَعْقٌ عَلَی أَلْسِنَتِهِم» را گرفت، وَ أُشْرِبُوا فی قُلُوبِهِمُ الْعِجْلَ را بیرون کرد، این دین را در دل های مردم جا داد. دین در درون دل های مردم راه پیدا کرد «وَ أُشْرِبُوا فی قُلُوبِهِمُ القُرآن وَ أُشْرِبُوا فی قُلُوبِهِمُ النَّبی وَ أُشْرِبُوا فی قُلُوبِهِمُ الوَصی»، اینها را تربیت کرد و نظام اسلامی را مستقر کرد؛ لذا آرزوی بسیاری از این عزیزان این بود که دعا کنید ما شهید شویم! این عزیزانی که جبهه می رفتند و گاهی ما اینها را از زیر قرآن رد می کردیم، پنجاه تا عزیزان که می رفتند ما یک مورد هم پرچم سه رنگ همراهشان ندیدیم! همه آنها یا زهرا، یا حسن، یا حسین، یا علی بود. این پرچم سه رنگ