فایل پاورپوینت کامل فاطمه معصومه، شفیعه اهل بیت

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل فاطمه معصومه، شفیعه اهل بیت!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل فاطمه معصومه، شفیعه اهل بیت بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل فاطمه معصومه، شفیعه اهل بیت از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل فاطمه معصومه، شفیعه اهل بیت شامل 50 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل فاطمه معصومه، شفیعه اهل بیت استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل فاطمه معصومه، شفیعه اهل بیت با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل فاطمه معصومه، شفیعه اهل بیت قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل فاطمه معصومه، شفیعه اهل بیت حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل فاطمه معصومه، شفیعه اهل بیت به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل فاطمه معصومه، شفیعه اهل بیت :

فاطمه معصومه(س)، در اولین روز ذیقعده سال ۱۷۳ (هـ.ق) به فاصله ۲۵ سال از تولد برادرش امام رضا(ع) در شهر مدینه چشم به جهان گشود.[۱]

مادرش نجمه، چنان شخصیت کمال یافته ای داشت که حمیده خاتون (مادر امام کاظم((ع))) درباره اش می فرمود: «هرگز بهتر از او ندیده ام.»

این مولود[۲] پاک در دهمین بهار از عمر خود با شهادت پدر بزرگوارش حضرت امام کاظم(ع) در زندان هارون رو به رو شد و از آن پس مانند دیگر اعضای خاندان موسوی تحت هدایت و سرپرستی امام رضا(ع) قرار گرفت، تا آنکه این امام بزرگوار در پی توطئه مإمون ناچار شد راهی خراسان شود و در روز پنجم یا ششم رمضان ۲۰۰ (هـ.ق) عنوان ولایتعهدی تحمیلی را بپذیرد.

یک سال بعد از این رویداد بود که فاطمه معصومه(س) به قصد دیدار برادر راهی خراسان شد.[۳] البته تعدادی از برادران حضرت معصومه(س) (فضل، جعفر، هادی، قاسم، زید) و تعدادی از برادرزاده ها و… نیز با وی همسفر شدند. این بانوی گرانقدر در ساوه مریض یا مسموم[۴] شد و به توصیه خود، در ۲۳ ربیع الاول سال ۲۰۱ (هـ.ق) به شهر قم منتقل گردید.[۵] فاطمه معصومه(س) مدت ۱۷ روز در خانه ((موسی بن خزرج)) ماند و تمام این مدت را به عبادت گذراند و سرانجام در دهم ربیع الثانی ۲۰۱ (هـ. ق) از این سرای فانی به خانه باقی رحلت کرد.[۶] پیکر مطهر حضرت معصومه(س) توسط امام هشتم و نهم در قم به خاک سپرده شد.[۷]

فاطمه معصومه(س) هرچند عمری کوتاه داشت، اما در همین دوره مختصر توانست به مقامات عالی در علم و معنویت دست یابد، چنان که با عناوینی چون معصومه[۸]، کریمه[۹]، عالمه[۱۰]، محدثه، طاهره، بره، تقیه، عابده، مقدامه (پیشگام)، رضیه، سیده، حمیده، رشیده، نقیه، مرضیه، صدیقه و…[۱۱] شناخته می شود.

اما یکی دیگر از این مراتب کمال که حضرت بدان دست یافت و موضوع این مقاله است، مقام و مرتبه ((شفاعت))[۱۲] است که آن بانوی گرانقدر خاندان موسوی، بر اثر عبادات و تهذیب نفس به آن دست یافت.

حجم زیادی از روایات پیرامون شخصیت حضرت فاطمه معصومه(س) به موضوع ((شفیعه)) بودن حضرت مربوط می شود. لذا شایسته است قبل از بیان این روایات، به موضوع شفاعت و مبانی (عقلی، قرآنی، روایی) آن اشاره شود.

شفاعت چیست؟

((راغب اصفهانی)) در معنای لغوی آن می نویسد: «شفیع ضمیمه شدن چیزی به مانند خود است»[۱۳] در اصطلاح و عرف نیز به معنای واسطه شدن افرادی است که نزد خداوند موقعیت خاصی دارند و خداوند به خاطر این موقعیت تقاضای آنان را می پذیرد. بنابراین، حقیقت شفاعت این است که استعداد ناقص و ناتوانی شخص، با قدرت و توان شفیع ضمیمه می شود و شخص را به مقامی می رساند و یا از ناراحتی و مشکلی می رهاند. پس در شفاعت سه عنصر اصلی ((تقاضاکننده))، ((واسطه))، ((برآورنده نیاز)) وجود دارد.

شفاعت چنان اعتباری دارد که بعضی روایات، منکر آن را از محدوده شیعیان خارج دانسته اند. امام صادق(ع) می فرمود: «من انکر ثلاثه اشیإ فلیس من شیعتنا؛ المعراج والمسائله فی القبر والشفاعه.»[۱۴] کسی که سه چیز را انکار کند، از شیعیان ما نیست؛ معراج و سوال در قبر و شفاعت.

مبانی قرآنی و روایی شفاعت

۱ـ قرآن کریم:

در حدود سی آیه در قرآن وارد شده است که نتیجه آن ها وجود شفاعت، به اجازه و اذن خداوند است. مانند: «یومئذ لا تنفع الشفاعه الا من إذن له الرحمن»[۱۵] در آن روز شفاعت کسی سود نمی رساند مگر آن که خدا به او اذن داده باشد.

«ما من شفیع الا من بعد اذنه»[۱۶] شفیعی نیست مگر بعد از اذن خدا.

البته تمام آیات، مربوط به شفاعت در قیامت می باشند که با توجه به آیات و روایات دیگر قابل تعمیم به دنیا و برزخ نیز می باشد.[۱۷]

۲ـ روایات

روایات فراوانی در این باره وارد شده است که نمونه ای از آن به نقل از امام صادق(ع) ذکر شد.

شفاعت پرتوی از رحمت الهی

۱ـ دلایل و قراین متقن، دلالت بر اصالت رحمت الهی در مقابل غضب او دارد. «یا من سبقت رحمته غضبه».

آری اصل، سعادت انسان و پاکی و طهارت اوست و گناه و فساد و… عارضی اند و همیشه آنچه عارضی است، به وسیله ((رحمت الهی)) تا حد مقدور برطرف می شود. امدادهای غیبی، تإییدات رحمانی و… از شواهد این غلیه هستند.

۲ـ یکی از شواهد این رحمت، موضوع ((مغفرت)) است که براساس آن دل ها و روان ها طاهر و از گناه عاری می شود. البته جایی که دل به دلیل گناهانی، چون عین نجس شود (مثل شرک) دیگر طهارت برای آن معنا نخواهد داشت. لذا در فرهنگ قرآن با عبارات: «ختم الله علی قلوبهم» مهر الهی بر دل هایشان زده شده، از آنان نام برده شده است.

۳ـ مغفرت خداوند مانند هر فعل دیگر قانون مند است. این رحمت از طریق مجاری معین شده است مثل نفوس کامله، ارواح پیامبران و اولیا به مردم می رسد.

۴ـ این مجاری طاهره، همان ((شفیع))ها هستند که با واسطه شدن بین اشخاص و خداوند از وی می خواهند آثار گناهان را محو سازد و یا به آنان مقاماتی عطا کند.[۱۸]

شفاعت کنندگان

همان گونه که گفتیم واسطه و مجرای فیض شدن، قابلیت هایی را می طلبد که در برخی افراد وجود دارد. قرآن و روایات، برخی از این افراد را معرفی می کنند:

۱ـ پیامبر اکرم: «و من اللیل فتهجد به نافله لک عسی ان یبعثک ربک مقاما محمودا»[۱۹] که به اتفاق مفسران منظور از مقام محمود همان شفاعت است.[۲۰]

۲ـ امامان: قال الصادق(ع): «اذا کان یوم القیامه نشفع من المذنب من شیعتنا فاما المحسنون فقد نجاهم الله»[۲۱] وقتی روز قیامت شد، از گناهکاران شیعیان مان شفاعت خواهیم کرد، اما نیکوکاران را خدا نجات می دهد.

۳ـ اهل بیت (ع): قال رسول الله(ص): «… یشفع اهل بیتی فیشفعون…»[۲۲]

۴ـ پیامبران: «قال اراغب انت عن آلهتی یا ابراهیم لئن لم تنته لارجمنک واهجرنی ملیا قال سلام علیک ساستغفر لک ربی انه کان بی حفیا»

گفت: ای ابراهیم آیا از خدایانم روی می گردانی؟ اگر از رفتار خود دست برنداری، سنگسارت خواهم کرد، و از من برای روزگار درازی دور شو. ابراهیم گفت: سلام بر تو زود است که برایت از پروردگارم آمرزش بخواهم، او نسبت به من مهربان است.[۲۳]

۵ ـ قرآن کریم: علی(ع): «اعلموا انه [قرآن] شافع مشفع و قائل مصدق و انه من شفع له القرآن یوم القیمه شفع فیه»[۲۴] بدانید قرآن شفاعت کننده است و شفاعت او پذیرفته می شود و گوینده است و گفتارش تصدیق می شود و هر کسی قرآن برای وی، روز قیامت شفاعت کند، شفاعت قرآن درباره اش پذیرفته خواهد شد.

۶ـ اعمال: پیرامون شفاعت اعمال سه دیدگاه وجود دارد؛ اعمال صالح به مقتضای اصل انعکاس اعمال در روحیات انسان، یک زمینه روحی برای نزول رحمت خداوند، پدید میآورند و مغفرت خداوند که یک بخش از رحمت اوست، شامل شخص می شود.

اطاعت انسان واسطه ای می شود تا خداوند او را به مقامات والا برساند.

اعمال صالح برای خود حقیقتی خاص دارند و تجسم پیدا می کنند و حیات و شعور مخصوص به خود دارند از جمله آن ها این است که برای صاحب خود از خدا طلب بخشش و از بین بردن آثار گناهان را می کنند. بر این اساس امام علی(ع) می فرماید: «فاجعلوا طاعه الله… شفیعا لدرک طلبکم.»[۲۵] اطاعت خدا را برای رسیدن به خواسته های خود شفیع قرار دهید.

«الصیام والقرآن، یشفعان العبد یوم القیامه یقول الصیام ای رب منعته الطعام والشهوات للعبد بالنهار فشفعن فیه و یقول القرآن منعته النوم باللیل فشفعنی فیه…»[۲۶]

روزه و قرآن برای کسی که روزه گرفته و شب ها قرآن تلاوت کرده اند، شفاعت می کند. روزه می گوید: پروردگارا! من این شخص را از خوردن غذا و انجام شهوات در روز منع کردم، پس شفاعت مرا درباره اش بپذیر.

قرآن می گوید: من این شخص را از خواب شب باز داشتم، پس شفاعت مرا درباره اش بپذیر. پس شفاعت هر دو درباره صاحبانش پذیرفته می شود.

۷ ـ فرشتگان.[۲۷]

۸ ـ دوستان اهل بیت: علی(ع): «لنا شفاعه و لاهل مودتنا شفاعه»[۲۸] برای ما شفاعتی است و برای اهل مودت و