فایل پاورپوینت کامل رثاء فاطمه معصومه (س) در شعر عربی

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل رثاء فاطمه معصومه (س) در شعر عربی – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل رثاء فاطمه معصومه (س) در شعر عربی شامل 120 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل رثاء فاطمه معصومه (س) در شعر عربی گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل رثاء فاطمه معصومه (س) در شعر عربی با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل رثاء فاطمه معصومه (س) در شعر عربی از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل رثاء فاطمه معصومه (س) در شعر عربی با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل رثاء فاطمه معصومه (س) در شعر عربی را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل رثاء فاطمه معصومه (س) در شعر عربی :

۱- مـقدمه

حضرت معصومه (س) تنها امام زاده واجب التعظیمی است که مورد عنایت خاص معصومین قرار گرفته است. دارای زیارت مأثوره است و وارث علم و عـصمت و شـفاعت خـاندان مکرمش. همچون مادرش حضرت زهرا (ع) متحمل مصائب بود و جون عـمه اش حضرت زینب (س) سالار کاروان. با این تفاوت که حضرت زینب سالار کاروانی بود که با برادر وداع کرده بود و در فـراقش مـیسوخت و حـضرت معصومه سالار کاروانی بود که به شوق دیدار برادر را در سر داشت و آتـش اشـتیاق دیدار وجودش را فرا گرفته بود. اما شعله کینه دشمنان اهل اهل بیت (ع) از آتش اشتیاق شدیدتر بود و هـمچون گـرگی کـاروان را دریو و همراهان را از همراهی سالار کاروان بازداشت. مسمومیت کریمه اهل بیت (ع) حاصل این فراغ و درگـیری بـود و بـیماری مانع ادامه راه و آغوش قم التیام بخش درد جسم و فراق برادرش و سر انجام شهادت، او را به پدر رسـاند و شـیعیان را در فـراقش داغدار کرد و حرمش شد ملجأ و پناه مظلومان و بی پناهان.

حضرت معصومه:

حضرت فاطمه مـعصومه (س) از فـرزندان امام کاظم (ع) و مادرش نجمه خاتون یکی امام و دیگری تالی امامت است.

حضرت فـاطمه مـعصومه (س) از فـرزندان امام کاظم (ع) و شخصیت های برجسته ی خاندان موسوی است که دو امام را در عصر خویش درک کرده و از رهـنمود هـای آن بزرگان بهره برده است. با توجه به محدودیتی که شیعیان در عصر موسوی داشـتند، تـاریخ تـشیع در این دوره به صورت کامل تدوین نشده و یا تألیفات و آثار پیشینیان در پی طی حوادث و رویداد ها از بین رفته است . چـنانکه روایات و احـادیث امام کاظم (ع) هم نسبت به ائمه پیش از خود چون امام صادق (ع) رواج نیافته و تـنها بـخشی از عـلوم و معارف حضرتش به ما رسیده است. (سید کباری، جغرافیای تاریخی هجرت حضرت معصومه (س)، ۱۳۷۶)

عظمت حـضرت مـعصومه (س): تـوصیف مستقیم ائمه (ع) نسبت به جایگاه حضرت فاطمه معصومه (ع) روشن ترین برهان بـرای شـناسایی مقام معنوی آن حضرت است. اندکی تامل در شرح حال آن بانوی بزرگوار، راز عظمت و جاودانگی و تفضل و عنایات پروردگـار بـر ما آشکار میسازد . طهارت و پارسایی آن حضرت، فروغ هدایت و جلوه حسنایی است کـه زیبـنده ترین نقش انسانی را در نگارستان هستی با نـسیم روح بـخش مـعنویت بهشتی هویدا کرده و کویر جامعه بشری را بـا شـمیم دلنواز عشق و معرفت ولایی عطر آگین ساخته است . معصومه آل طه (ع) یاس خوشبوی گلستان ولایت و امامت اسـت؛ بـانوی عظیم الشأنی که تالی تـلو مـعصوم (ع) و گنجینه بـی نـهایت الهـی است و سرزمین قم به زلال قدسی حـضورش روحـ معرفت و حیات طیبه یافته است. روایت شده است که قم جای پای جبرئیل و آن جـایی اسـت که آبی جوشیده که هر کـس از آن آب بنوشد از بـیماری در امـان باشد و از آن آب ، گلی سـرشته شـد که با ان شکل پرنده (به دست عیسی مسیح (ع))ساخته شد. همچنین آمده اسـت کـه امام علی بن موسی الرضـا (ع) از آن چـشمه آب خـورده و بدان موضع غـسل فـرموده اند و از همین مکان، قـوچ ابـراهیم (ع) و عصای موسی و انگشتری نوح بیرون آمده است.

مورخ شهیر عباسقلی خان سپهر در وصف آن حـضرت چـنین بیان کرده است: ناموس خداوند عـالمیان ، عـابده و زاهده مـتقیه، عـارفه کـامله، مستوره مخدره، معصومه فـاطمه دختر حضرت امام موسی کاظم (ع) را مقامی عالی و منزلتی متعالی و شأنی رفیع و مکانی منیع است کـه خـداوند عطا فرموده است….. مزار کثیر الانـوارش در مـدینه المـومنین قـم اسـت، و حرم محترمش مـلجأ زائرین و تـمام مسلمین و مؤمنین و محل اجابت دعوات، بروز کرامات و خوارق عادات و درگاه بنیانش مسکن عباد و موطن زهاد اسـت. (عـبدی، ۱۳۹۳)

تـصریح امام رضا (ع) در اثبات جلالت قدر آل حضرت در ابـعاد مـختلف کـه در زیارتـنامه کـه در زیارتـنامه بدان اشاره شد، بخشی از کمالات علمی و فضایل اخلاقی ایشان را می رساند : “فان لک عندالله شأنا من الشأن” (یوسفی، ۱۳۹۲)

دوران زندگی: دوران زندگی آن حضرت یعنی از سال ۱۷۳ تا ۱۷۹ در کانون گرم خانواده و در مـحضر پدر بزرگوارش گذشت، ولی پس از آن سال یعنی از سال ۱۷۹ تا ۱۸۳ امام هفتم (ع) در زندان های هارون عباسی به سر برد. (یوسفی،۱۳۹۲)حضرت فاطمه معصومه (ع) در تحت تربیت پدر بزرگوارش حضرت موسی بن جعفر (ع) و برادر گرامی اش حـضرت رضـا (ع) به مقام والایی رسید و در پاسخگویی به پرسشهای مراجعین به درجه ای رسید که مطابق نقل ابن العرندس، حضرت موسی بن جعفر به او مدال “فداها ابوها” ارزانی داشت. در ایام محبوس بودن حضرت مـوسی بـن جعفر (ع) در روزگار مسافرت برادرش امام رضا (ع) در دفاع از حریم ولایت و پاسداری از خط امامت آن چندان نقش موثری ایفا نمود که به شفیعه روز محشر و کریمه اهل بـیت پیامـبر اکرم (ص) اشتهار یافت و در زیارت ماثوره از مـعصوم جـمله “فانَّ لَکِ عندالله شأنا من الشأن” در حقش صادر شد. (میر عظیمی، ۱۳۷۶)

عصر حضرت معصومه (س): دورانی که می رفت به شکفتن فاطمه بینجامد، همزمان بـا امـامت امام موسی بن جـعفر(ع) بـود که در سال ۱۴۸ هجری قمری به امامت رسید و مدت ۳۵ سال به امامت پرداخت. خلفای بنی عباس در این دوران آنچنان عرصه را بر امام و شیعیان تنگ کردند که راویان به هنگام روایت نمی توانستند صریحا از نام حـضرت یاد کـنند و ناگزیر کنیه های حضرت مانند (ابی ابراهیم و ابی الحسن) یا القاب وی مانند(عبد صالح، عالم و…) را به کار بردند و یا صرفا به رمز و اشاره مانند «رجل » بسنده میکردند.

تقیه در این اِیام شدت یافت و منصور، مـهدی، هـادی و هارون چـنان وضعی پیش آوردند که امام حتی از لحاظ مالی برای اداره زندگی و دخترانش در مضیقه قرار گرفت. هارون آنگاه که حـکومت رسید، حضرت را زندانی کرد، گاه حضرت را آزاد میکرد، دوباره زندانی میساخت و هـمین.

وضـع تـا مدت چهارده سال ادامه یافت. هارون با رفتار آمیخته به قساوت و سنگدلی چنان رعب و وحشتی به وجـود اورد کـه شیعیان هرگز طعم امنیت را نچشیدند.

در چنین عصری بود که زمان تولد حضرت مـعصومه (س) فـرا مـیرسید. تا آن روز ۲۵ سال بود که علی ابن موسی الرضا (ع) یگانه فرزند نجمه خاتون بود، او این همه سـال را در آرزوی تولد فرزندی دیگر سپری کرده و چشم به راه تولد کودکی بود که امام صـادق (ع) بشارت شکفنتش را ده هـا سـال قبل داده بود. (آشوری، ۱۳۷۷)

حضرت امام رضا (ع) پس از شهادت پدر بزرگوارش در سال ۱۸۳ هجری در سن ۳۵ سالگی، عهده دار مقام امامت شد. دوره امامت ایشان بیست سال بود که ده سال نخست آن با خلافت “هارون الرشید “، پنج سال بـا خلافت “محمد امین ” و پنج سال آخر با خلافت “عبدالله المأمون ” معاصر بود (سید کباری ، هجرت امام رضا به ایران ، ۱۳۷۶)

خلفای معاصر حضرت معصومه (س):دولت عباسی از سال ۱۳۲ه -ق، با به خلافت رسیدن ابوالعباس سـفاح تـاسیس شد و تا سال ۶۵۶ه -ق، ادامه داشت. خلفای معاصر حضرت معصومه (ع) عبارتند از: هارون الرشید، امین و مامون. (عبدی، ۱۳۹۳)

نمونه ای از ظلم خلفای عباسی : در سال ۱۹۹ ه -ق سپاه جلودی برای دستگیری محمد بن جعفر بن محمد عـازم مـدینه شد. جلودی دستور داشت محمد را به قتل برساند و خانه های آل ابوطالب را در مدینه غارت کند. وقتی سپاه او به در خانه ی امام کاظم (ع) رسید، امام رضا (ع) تمام زنان را در یک اتاق جمع کرد و جـلوی در خـانه ایستاد. جلودی گفت: من ناچار باید داخل خانه شده، لباسهای زنان را بگیرم و غارت کنم. امام (ع) سوگند یاد فرمود که تمامی جامه های زنان را به او بدهد. آن حضرت پیوسته اصرار میکرد و مـانع داخـل شـدن جلودی به خانه میشد. آنـگاه امـام (ع) تـمام لباسها حتی خلخال ها و گوشواره ها و آنچه را که در خانه بود به جلودی داد. یقیناً در این حادثه دردناک یکی از حاضران و شاهدان عینی حضرت فـاطمه مـعصومه (ع) بـوده است. این حادثه یادآور هجوم دردناک به در خانه فاطمه زهـرا (ع) و تـداعی کننده دود و آتش و مسمار و میخ و سینه و پهلوی شکسته و بازوی کبود میشد. (عبدی، ۱۳۹۳)

مقام صابره: زندگی کوتاه حضرت فاطمه معصومه (ع) سـرشار از دردهـا و رنـج ها و حوادث اندوهگین است. کمتر بانویی با سن و سال حـضرتش تاب و تحمل آن را دارد . از جمله این حوادث عبارتند از :

۱- اسارت پدر

۲- از دست دادن پدر در ده سالگی (شاهد شهادت پدر بودن)

۳- زندگی در غربت مدینه

۴- شاهد تبعید شـدن و بـه اسـارت بردن برادر

۵- هجرت غریبانه به سوی برادر

۶- مورد تهاجم قرارگرفتن کـاروان و شـاهد صحنه برادران و برادر زادگان بودن

۷- مسمومیت به دست زن یهودیه

۸- هجرت به قم و به سر بردن در غـربت و بـیماری

۹- رحـلت و شهادت دور از برادر در غربت

۱۰ – دست نیافتن به آرزوی دیدار با برادر

آن بانو با همه این شـدائد و سـختی هـا ، صبر و شکیبایی پیشه کرد و یقین داشت ، هر امری که از ناحیه خداوند متعال صادر مـیشود و ان چـه خـداوند بندگانش را بدان مبتلا میکند از جمله گرفتاری یا گشایش، بیماری یا شفا و هر چیز مطلوب یا نا مـطلوب ، بـر طبق حکمت و مصلحت الهی صادر می شود . بدین سبب به قضا و قدر الهـی خـشنود بـود و سینه اش جایگاه حکمت های الهی شد. (یوسفی ، ۱۳۹۲)

حامی ولایت: آن حضرت مدافع و پشتیبان و حامی ولایت امـر امـام هشتم (ع) ازمدینه راهی مرو شود و در همین مسیر جان مقدّس خویش را فدای ولایت و تقدیم امـام مـفترض الطـاعه خویش کرد.

نامه حضرت رضا (ع)به حضرت معصومه (ع): به سال ۲۰۰ ه -ق امام هشت (ع) حضرت رضا (ع) از طـرف مـامون، از مدینه منوره به مرو دعوت و به اقامت اجباری در انجا ناگزیر گردید. حـضرت فـاطمه مـعصومه (ع) یک سال فراق برادر گرامیش ثامن الحجج علی بن موسی الرضا (ع) را تحمل کرد. (میر عظیمی، ۱۳۷۶)

حـضرت ثـامن الحـجج علی بن موسی الرضا (ع) نامه ای خطاب به خواهر گرامیش حضرت فاطمه مـعصومه (ه) مـرقوم فرمود و آن را توسط یکی از غلامانش به مدینه منوره ارسال فرموده است. امام رضا(ع) به غلام دستور داد کـه در هـیچ منزلی توقف نکند تا در اندک زمان ممکن آن رقیمه را به مدینه طیبه بـرساند. آنـگاه نشانی خانه حضرت موسی بن جعفر (ع) را بـرای او بـیان فـرمود تا از کسی نشانی نپرسد. غلام خود را بـه مـدینه منوره رسانید و نامه امام هشتم (ع) را خدمت حضرت معصومه (ع) تسلیم نمود.

حضرت فاطمه مـعصومه (ع) بـه مجرد رسیدن نامه برادرش حـضرت رضـا (ع) خود را آمـاده سـفر نـمود. (میر عظیمی، ۱۳۷۶) مؤلف “قم المقدسه عـش التـشیع و قیاده الامه ” هم معتقد است که امام رضا (ع) نیز حضرت معصومه (س) را بـیار دوسـت داشت و تقدیر احترام ویژه ای برایش قائل بـود و به جهت اشتیاقش بـه خـواهر و تعلق خاطرش به وی، نامه ای بـه وی فـرستاد و او را به نزد خود فرا خواند.

درگیری و کارزار کاروان: کاروان آن حضرت راه را منزل به مـنزل طـی کرد تا به شهر سـاوه رسـید. مـاموران حکومتی که پیشـ از این وضـعیت کاروان و مقصد آن با خـبر بـودند به آنان حمله ور شدند. جنگ سختی در گرفت که در نتیجه ۲۲ نفر از افراد این کاروان به شـهادت رسـیدند و گروهی متواری شدند و گروهی اسیر گـشتند (یوسـفی، ۱۳۹۲)

محققانی کـه بـه این واقـعه (درگیری) اشاره کردند عـبارتند از:

۱- سید مرتضی، مؤلف «بحر الأنساب » به خاطر وجود آرامگاه هایی از فرزندان امام هفتم (ع) در شهر سـاوه بـه واقعه حمله حرامیان بنی عباس بـه کـاروان مـدینه اشـاره مـیکند.

۲- میرزا محمد خـان مـلک، مؤلف «ریاض الأنساب » واقعه درگیری و وجود همراهان حضرت را که متشکل از برادران و برادرزادگانش بودند آورده است.

۳- آیت الله سید مـحمد عـلی روضـاتی در کتاب «جامع الأنساب » نیز به این واقعه اشـاره نـموده اسـت.

۴- عـلامه سـید جـعفر مرتضی، مؤلف کتاب «الحیاه السیاسیه للامام الرضا» بدین واقعه اشاره نمود.

۵- محققانی دیگر نیز به واقعه درگیری و تهاجم اشاره کردند (از جمله): مسند فاطمه معصومه، جغرافیای تاریخی هـجرت حضرت معصومه (س)، حیاه الست، خصائص السیده فاطمه المعصومه، حضرت معصومه چشمه ی جوشان کوثر، حضرت معصومه فاطمه دوم، فروغی از کوثر، هجرت کریمه، بارگاه فاطمه معصومه تجلی گاه فاطمه زهرا، کریمه اهل بـیت. (یوسـفی، ۱۳۹۲)

ورود به قم: هجرت حضرت معصومه و اجلال نزول آن حضرت به قم ، نقطه ی عطفی در سیر تکاملی تاریخ مذهبی، فرهنگی این شهر است. طلوع آفتاب وجود او بر افق قم، خا ک این سرزمین را نور بـاران سـاخت. از جای جای قدم های مبارکش چشمه های خیر و برکت جوشید و رودی ار نور بر این گسترده روان ساخت.

قمی ها، فاطمه معصومه را بسیار خوب میشناختند. او بانوی مـوعود بـود. حضرت امام صادق (ع) سالها پیشـ از تـولدش از او خبر داده بود و قمی ها منتظر زیارت او بودند. از سوی دیگر، حضرت فاطمه معصومه (ع) مردم قم را خوب میشناخت و بارها در خانه امام کاظم (ع) مردم قم و سرزمین قم یاد و تـکریم شـده بود. (عباسی فردویی) و اینـکه ان حـضرت سوال نکردند تا ری چقدر فاصله است؟ یا تا خراسان چقدر راه مانده؟ و تیز پس از ورود به قم، وصیت نفرمودند که پس از رحلت، پیکر ایشان را به مدینه یا خراسان یا جای دیگری ببرند، امر اتفاقی نبود، بلکه شـواهد زیادی وجـود دارد که این امر حساب شده بود و آن حضرت با آگاهی این مسیر را انتخاب کردند. این امر می بایست تحقق پیدا کند تا سخن امامان معصوم (ع) به تحقق برسد. (یوسفی، ۱۳۹۲)

استقبال از حضرت معصومه (س): روز ۲۳ ربـیع الاول ۲۰۱ هـجری کجاوه حـضرت فاطمه معصومه (ع) در میان استقبال پر شور مردم شریف قم به این سرزمین وارد شد، موسی بن خزرج زمام ناقه را شـخصاً به دوش می کشید و عده فراوانی پیاده و سواره گرداگرد کجاوه آن حضرت زانو زد ، و این افـتخار نـصیب مـوسی بن خزرج، بزرگ اشعریان قم گردید که هفده روز میزبان دختر امام، خواهر امام و عمه امام، شفیعه روز جـزاء حـضرت فاطمه معصومه (س) می باشد. (میر عظیمی ، ۱۳۷۶)

تاریخ وفات: حضرت فاطمه معصومه (س) در سن ۲۸ سـالگی در روز چـهارشنبه بـرابر با دهم ربیع الثانی سال ۲۰۱ هجری (برابر با چهارشنبه هجده آبان سال ۱۹۵) در محله ستّیه قـم به شهادت رسید و روح ملکوتی اش به ملکوت اعلی پر کشید. (یوسفی ، ۱۳۹۲)

نقل های (اسناد) شـهادت آن حضرت: یعضی از نقل اه عـنوان شـده که حضرت فاطمه معصومه (ع) با دیدن منظره شهادت عده ای از افراد کاروان که چند نفر از برادران و برادرزادگان او نیز بودند، حالش دگرگون و بیمار شده است . اما در بعضی از نقلها چنین آمده که آن حضرت به وسـیله زهری که زنی از دشمنان اهل بیت در غذای ایشان ریخته بود مسموم و بیمار شدند .

۱- در کتاب الحیاه السیاسه للامام الرضا آمده: «…. و اما زعیمه القافله السیده فاطمه ینت موسی فیقال انما هی الاخری قـد دس الیهـا ساوه و لهذا لم تلبث الا ایاما قلیله و استشهدت. » (و اما سالار کاروان ، حضرت فاطمه دختر موسی بن جعفر، یکی از کسانی که در ساوه مسموم شده و به همین جهت چند روزی عمر نکرد و به شـهادت رسـید .)

۲- در کتاب قیام سادات «… حضرت فاطمه بنت حضرت امام موسی کاظم (ع) را در ساوه به دست عمال و مأموران حکومت عباسی مسموم کردند و باحالت بیماری بیماری به قم رفته و در آنجا رحلت نموده اسـت.

۳- در کـتاب وسیله المعصومیه هم به مسموم نمودن آن حضرت توسط زنی در ساوه و شهادت نقل شده است.

۴- کتاب «بحر الأنساب» نیز به شهادت آن حضرت اشاره شد

۵-… در کتاب جغرافیای سرزمین های خـلافت شـرقی بـه مسمومیت کریمه اهل بیت ، حـضرت فـاطمه مـعصومه (ع) اشاره نموده است.

۶- در کتاب خصائص السیده فاطمه المعصومه آمده است: السیده فاطمه المعصومه – علیها سلان – قضنت نحیها مسمومه شهیده وفی بـلاد غـربه.

۷- و دیگـری نیز به شهادت حضرت معصومه (ع) اشاره نمودند

۸- در کـتاب حـضرت معصومه نیز آمده است: با توجه به نقل برخی از مورخان و قرائتی که در طول مسیر از ساوه تا قم مشهود اسـت کـه مـردان کافران را به شهادت رساندند، حضرت فاطمه معصومه (س) و بانوان به دسـت عوامل بنی عباس مسموم شدند. در طی مسافت هریک یک از بانوان با تاثیر سم به شهادت رسیدند و در شهرها و روستاهای مـسیر حـرکت بـه خاک سپرده شدند. (یوسفی، ۱۳۹۲)

مراسم دفن حضرت فاطمه معصومه (س): هنگامی کـه قـبر فاطمه معصومه دختر موسی بن جعفر (ع) مهیا شد، در مورد این که چه کسی وارد قبر شود به بـحث و مـشورت پرداخـتند. پیرمرد پرهیزکاری به نام “قادر” مطرح شد و همه بر او اتفاق نظر داشـتند. کـسی را بـه دنبال او فرستادند، پیش از آنکه قادر بیاید دو تن سواره، نقاب به صورت، از جانب ریگزار پیدا شدند بـه سـرعت نـزدیک آمدند یکی وارد قبر شد و دیگری جسد پاک و مطهر حضرت معصومه (س) را برداشت و به دست او داد تـا در دل خـاک نهان سازد. دو نفر پس از پایان مراسم دفن، بدون اینکه با احدی سخن بگویند بر اسـب هـای خـود سوار شده و از محل دور شدند. به نظر می رسد که این دو بزرگوار، دو حجت پروردگار حضرت امـام رضـا و امام جواد (ع) باشند که بر طبق ضوابط باید پیکر معصومه به دست مـعصوم تـجهیز و تـدفین شود . (میر عظیمی ، ۱۳۷۶)

شعر عربی:

شعر: در عیون اخبار الرضا آمده است مردی شامی از امام رضـا (ع) پرسـید: اول کسی که شعر گفت چه کسی بود؟ فرمود: آدم گفت: آن شعر چـه بـود؟ فـرمود: وقتی از آسمان به زمین آورده شد و خاک و وسعت و هوای آن را دید و قابیل، هابیل را کشت، آدم گفت:

تغیرت البلاد و مـن عـلیها / فـوجه الارض مغیر قبیح

متغیرشد بلاد و آنان که بر اویند/ پس روی زمین سیاه و ناخوش اسـت

تـغیر کل ذی لون و طعم/ و قل بشاشه الوجه الملیح

تغییر کرد هر چه طعم و لونی داشت / و اندک شد بـشاشت روی نـیکو.

فلولا رحمه الجبار اضحی / بکفک من جنان الخلد ریحُ

اگر رحمت از خـدای جـبار بارز نمیشد / به دست تو از جنات خـلد بـادی بـود (شیخ صدوق ، ۱۳۹۳)

شعر در اسلام: دین اسلام، در سرزمینی ظـهور کـرد، شعر پرور و شاعر خیز؛ قوم عرب در سخن و سخنوری چیره دست بود، در سخن شناسی تـوانا بـود و به شعر و شاعری قدر فـراوان مـی نهاد. شـاعرانی کـه مـقارن ظهور اسلام در جزیره العرب میزیستند از اهـمیت شـایانی بهره مند بودند و در نزد قوم خویش گرانمایه و عزیز روزگار میگذراندند. چون اسـلام پیامـد این خصلت و این طبع لطیف و ذوق حساس را از آنان نـستاند ، بلکه آن را بپیراست، جهت بـخشید و بـه تعهد باز آورد. قرآن کریم سـخندانان و شـاعران پر احساس عرب را شیفته ساخت و دگرگون کرد. در نظام تربیتی اسلام، هر امری و کاری بـه دو رده تـقسیم شده است. یکی آنکه نـا پایدار اسـت و فـانی و دیگر آنکه پایدار اسـت و بـاقی. نخستین هر امر غـیر خـدایی و نا متعهد است که برای خواسته های فردی زودگذر و خواهانی های نفس انجام پذیرد. دوم: هـر امـر خدایی و متعهد که انسان آن را به پژواک سـرشت و زمـان تلکیف انـجام دهـد و بـا عنصر تعهد و ادبیت بـی آمیزد. اینگونه کار و تلاش را ستوده اند و به اجر های جاودان نوید داده اند . و شعری را که حـاصل این عـنصر باشد و شاعری را که سازنده چنان شـعری، بـس بـزرگ داشـته انـد. پیامبر اکرم، جـامه خـویش بر دوش شاعری افکند که چنین شعری سروده بود، شعری در مدح فضیلت و نشر تعهد و گسترش حماسه و اگـر مـدح او بـود به این ملاک بود. این را باید درک کرد و هـمین گـونه بـود رفـتار دیگـر بـزرگان دین با شاعران. شعر را می شنیدند و گرامی میداشتند. امام جعفر صادق (ع) در ایام حج که مردم برای عبادت در صحرای منا و عرفات گرد آمده بودند قصاید سیاسی و متعهد کمیت ابن زید اسـدی را می شنید و میفرمود تا همه ی مردم را برای شنیدن آن فراخوانند. (حکیمی، ۱۳۶۸)

غنای شعر اسلامی: مرور در گروهی از دیوانهای شاعران شاعران مسلمان، غنای شعر اسلامی را بزودی آشکار میسازد. شعر اسلامی، از نظر لفظ ، دید تـخیل، تـبعیر، احساس، تنوع، ابداع، و دیگر عناصر و عوامل فنی دارای غنای کامل است . شاید کمتر احساسی و دریافتی و تعبیری یافت میشود که شعر اسلامی از آن تهی باشد. با توجه به محیط و زمان و عوامل گـوناگون کـه همه در پدید آمدن هر اثر هنری دخالت تام دارد، میتوانیم سرشاری و غنای آثار شعری مسلمین را حد بالا معرفی کنیم.

شاعران اسلامی هر مقوله ای را که سـروده انـد آن را غنی و سیرا