---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل توهین به مقدّسات :

«…وَ مَنْ یعَظِّمْ شَعائِرَ اللَّهِ فَإِنَّها مِنْ تَقْوَی الْقُلُوبِ»^[۱]

[و هرکس شعائر الهی را بزرگ شمارد، این عمل وی نشانه پیراستگی دل اوست.]

هر آئینی و مرامی بر اصولی استوار شده است و برای آن اصول، تقدسی خاص قائل است به طوری که هیچ آئینی بدون اشخاص و یا اشیاء مقدس وجود ندارد.

در آداب و رسوم کهن، گاهی انسانها به درختی پناه می بردند و آن را مقدس می شمردند، گاهی چاه و یا رودخانه ای را تقدیس می کردند.

بدیهی است که صاحبان هر آئین به مقدسات خویش احترام می ورزند و هیچگاه از اهداء مال خود و یا جان شیرین خویش، برای حفظ حرمت آنها دریغ نمی دارند و لذا عرب جاهلی چون بت پرست هندی، هستی خود را به پای بت می ریخت و زن و فرزند و کنیز خود را قربانی می کرد.

وجود مقدسات در هر آئینی از طرفی مایه ای برای زایل نشدن روحیه اعتماد پیروان آن آئین است، آنان همیشه خود را در پناه آن شی ء و یا موجود مقدس می دانند و به این وسیله نیاز فطری خود را بر آورده می سازند.

و از سوی دیگر وجود مقدسات ضامن بقاء اصل آئین می باشد. شکی نیست که امروزه آنچه باعث زایل نشدن بسیاری از خرافات می باشد وجود اسطوره های کاذب آنهاست، اسطوره هائی که اگر نبودند بداهت عقل برای نابودی آن خرافه ها کفایت می کرد.

دین اسلام که برترین ادیان الهی است و خاتم ادیان تا روز جزا می باشد به فراخور عظمت خود، مقدسات و شعائری عظیم دارد. شعائری پیام دار و دارای اهداف بلند.

واژه شعائر در آیه شریفه به معنای نشانه ها و آئین های کلّی اسلام است که توجه به آن، آدمی را به یاد خالق هستی بخش و عظمت او می اندازد، دلها را پیراسته از غیر حقّ می کند، و تقوای دل ایجاد می نماید.

در این مقوله ما به برخی از مقدسات آئین اسلام اشاره کرده و به بیان حرمت اهانت به آنها می پردازیم.

نبی مکرم صلی الله علیه و آله

وی شخصی امین و راستگو بود، چهل سال در میان قوم خود زیست و احدی از او خطائی ندید. بعد از این مدّت به پیامبری مبعوث گردید و مبلّغ وحی الهی شدند و ۲۳ سال سخت ترین مجاهدتها را برای به ثمر رساندن مأموریت خود بر خویشتن هموار ساخت. مقام او تا بدان حد بالا رفت که در معراج با ذات احدیت به اندازه دو کمان یا کمتر، فاصله نداشت و در «سدره المنتهی «و در «جنّت المأوی» شهود باطنی وی نسبت به ذات پاک خدا تکمیل شد و نشانه های بزرگ او را دید.

«وَ هُوَ بِالْأُفُقِ الْأَعْلی، ثُمَّ دَنا فَتَدَلَّی، فَکانَ قابَ قَوْسَینِ أَوْ أَدْنی، فَأَوْحی إِلی عَبْدِهِ ما أَوْحی، ما کذَبَ الْفُؤادُ ما رَأی، أَ فَتُمارُونَهُ عَلی ما یری، وَ لَقَدْ رَآهُ نَزْلَهً أُخْری، عِنْدَ سِدْرَهِ الْمُنْتَهی، عِنْدَها جَنَّهُ الْمَأْوی، إِذْ یغْشَی السِّدْرَهَ ما یغْشی، ما زاغَ الْبَصَرُ وَ ما طَغی، لَقَدْ رَأی مِنْ آیاتِ رَبِّهِ الْکبْری»^[۲]

[او در افق اعلی بود، سپس نزدیک و نزدیکتر شد، تا اینکه فاصله او به قدر دو کمان یا کمتر بود، در اینجا خداوند هر آنچه وحی کردنی بود به بنده اش وحی نمود، قلب او در آنچه که دید دروغ نگفت، آیا با او در آنچه که دیده مجادله می کنید؟ و بار دیگر او را نزد سدره المنتهی که جنّت المأوی در آنجاست مشاهده کرد، در آن هنگام نوری عظیم سدره المنتهی را پوشانده بود و چشم او هرگز منحرف نشد و طغیان ننمود، او پاره ای از آیات و نشانه های پروردگار بزرگش را مشاهده کرد.( آنچه بیان شد یک شیوه از دو گونه تفسیر آیات بالا می باشد که به نظر حقیر به مفهوم آیات نزدیکتر است.]

بر همین اساس، نبی مکرم اسلام از مقدسات اسلام شمرده می شود و حریم او محترم می باشد و لذا در فقه اسلامی مطابق با نظر همه فقهای اسلام و تمام مذاهب مختلف آن، هرکس به نبی و فرستاده الهی بد بگوید حد وی بلادرنگ قتل است.

امام صادق علیه السلام از پیامبر خدا صلی الله علیه و آله نقل می کند که:

«مَنْ سَمِعَ احَداً یذْکرُنی فَالْواجِبُ عَلَیهِ انْ یقْتَلَ مَنْ شَتَمَنی…»^[۳]

[کسی که بشنود احدی مرا به بد یاد می کند بر او واجب است دشنام دهنده به من را به قتل برساند.]

آل بیت پیامبر صلی الله علیه و آله

عترت رسول خدا صلی الله علیه و آله، یعنی حضرت امیر علیه السلام و دخترش زهرا علیها السلام و یازده فرزند آنان، ازمقدسات محسوب می گردند.

علی، به واسطه قرابت نزدیک با پیامبر خدا، سبقت در اسلام، شرکت در مجاهدتها، باز کردن گره های کور جنگ ها، و نیز به فرمان الهی توسط حضرت رسول به عنوان جانشین و امام معین گردید. پیامبر خدا در زمان حیات خویش، او و یازده فرزندش را منصوب به امامت کرد و آنها را در کنار قرآن قرار داد.

«انّی قَدْ تَرَکتُ فیکمُ الثَّقَلَینِ ما انْ تَمَسَّکتُمْ بِهِما لَنْ تَضِلُّوا بَعْدی وَ احَدُ هُما اکبَرُ مِنَ الْآخَرِ، کتابُ اللَّهِ حَبْلٌ مَمْدُودٌ مِنَ السَّماءِ الَی الْارْضِ، وَ عِتْرَتی اهْلَ بَیتی، الا وَ انَّهُما لَنْ یفْتَرِقا حَتّی یرِدا عَلَی الْحَوْضَ»^[۴]

[من دو ثقل را در میان شما بجای گذاشتم که اگر به آن تمسک بجوئید بعد از من گمراه نمی شوید و هر کدام از دیگری برتر است. آن دو عبارتند از: کتاب خدا که ریسمان متصل بین آسمان و زمین است، و عترت و اهل بیت من. آگاه باشید که آنها هرگز از هم جدا نمی شوند تا بر حوض کوثر بر من وارد شوند.]

بنابراین اهانت به هر کدام از ائمه و معصومان علیهم السلام ممنوع بوده و مستوجب عقوبت دنیوی و اخروی است.

سلیمان عامری می گوید: به امام صادق علیه السلام عرض کردم: در مورد کسی که علی علیه السلام را بد بگوید چه می فرمائید؟ حضرت به من پاسخ دادند:

«وَ اللَّهِ هُوَ حَلالُ الدَّمِ»^[۵]

[به خدا سوگند ریختن خون او جایز است.]

امام باقر علیه السلام تکلیف مسلمانان را در برابر شیندن بدگوئی از امام چنین بیان فرموده اند:

«مَنْ قَعَدَ فی مَجْلِس یسَبُّ فیهِ امامٌ مِنَ الْائِمَّهِ، یقْدِرُ عَلَی الْانْتِصافِ فَلَمْ یفْعَلْ، الْبَسَهُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ الذُّلَّ فِی الدُّنْیا وَ عَذَّبَهُ فِی الْآخِرَهِ وَ سَلَبَهُ صالِحَ ما مَنَّ بِهِ عَلَیهِ مِنْ مَعْرِفَتِنا»^[۶]

[کسی که در مجلسی بنشیند که یکی از ائمه را دشنام دهند و او بر یاری ما قادر باشد و یاری نکند، خداوند ذلت دنیا را بر او بپوشاند و در قیامت عذاب دهد و صلاحیت هائی که به واسطه معرفت او به ما، به وی داده است باز ستاند.]

قرآن

قرآن کریم کتاب وحی است. این کتاب که القائات حضوری و قلبی خدای متعال به واسطه جبرائیل امین علیه السلام بر پیامبرش می باشد معجزه باقیه آئین اسلام شمرده می شود.

این کتاب علاوه بر بیان مباحث اعتقادی و عملی و تکالیف دینی و نکات اخلاقی، برای ساختن انسان کامل، تجاربی از قصص امت های پیشین، پاداش و جزاء نیکوکاران و بدکاران و نیز صحنه هائی از قیامت و بهشت و جهنم را مطرح کرده است.

اهمیت آن، که بعد از توحید و نبوت، وجه اشتراک تمامی مسلمانان جهان است به حدّی است که پیامبر خدا آن را در کنار عترت، ثقل اکبر نامیده است. این کتاب از حرمتی خاص نزد مسلمانان برخوردار است و اهانت به آن گناه کبیره و حرام بزرگ محسوب می شود.

قال الصادق علیه السلام:

«… فیقُولُ الجَبَّارُ عزَّ وَ جَلَّ: وَ عِزِّتی وَ جَلالی وَ ارتفاعِ مکانی لَاکرِمَنَّ الْیوْمَ مَنْ اکرَمَک وَ لَاهِینَنَّ مَنْ اهانَک»^[۷]

[خدای عزّ و جلّ می فرماید: قسم به عزّت و جلال و برتری جایگاهم، اکنون هر آن کس که تو را اکرام کرده اکرام و هر آن کس که نسبت به تو اهانت روا داشته خوار کنم.]

یاد آوری می کنیم که سوزاندن کتاب خدا و کاغذهائی که مشتمل بر آیات الهی باشد جایز نبوده و حرام است.

قال الصادق علیه السلام:

قال رسول اللَّه صلی الله علیه و آله: «امْحُوا کتابَ اللَّهِ وَ ذِکرَهُ بِاطْهَرِ ما تَجِدُونَ، وَ نَهی انْ یحَرَقَ کتابُ اللَّهِ وَ نَهی انْ یمْحی بِالْاقْلامِ»^[۸]

[کلمات قرآن و نام خدا را با بهترین و پاک ترین چیزها پاک کنید، پیامبر خدا از سوزانیدن کتاب خدا و خط زدن آن نهی فرمود.]

لمس قرآن با بدن غیر طاهر، اعطاء به کسی که به آن اعتقاد ندارد و قرار دادنش در محل غیر مناسب از جمله موارد اهانت به این کتاب عظیم است. لازم است در چیدن کتابها، مراعات ارزش و شرف هر کتابی بشود و لذا می بایست قرآن کریم بالاتر و نه در ردیف سایر کتب قرار گیرد.

کعبه

خانه کعبه به دستور خداوند متعال و با دستان حضرت ابراهیم و اسماعیل علیهما السلام ساخته شده است. بنابر برخی اخبار و احادیث، زمانی که حضرت آدم علیه السلام بر کوه «ابو قبیس» هبوط کرد از وحشت و اضطراب و از اینکه آنچه را قبلًا در باغ بهشت می شنید نمی شنود، به خداوند شکوه کرد. خدا یاقوتی سرخ فرستاد و در محل بیت قرار داد و آدم ابوالبشر به دور آن طواف می نمود. نور این یاقوت اطراف را روشن می نمود و خدای متعال آنجا را که نور به آن می رسید حرم قرار داد.

اکنون این خانه قبله گاه مسلمانان جهان است و هر مسلمانی در هر کجای کره خاکی فریضه خود ر ابه سوی آن انجام می دهد و آرزوی خود را نیل به زیارتش می داند.

قال الباقر علیه السلام:

«مَنْ نَظَرَ الَی الْکعْبَهِ عارِفاً بِحَقِّها غُفِرَ لَهُ دَنْبُهُ وَ کفِی ما اهَمَّهُ»^[۹]

[کسی که با شناخت حقّ کعبه، به آن بنگرد گناهش بخشوده شده و حوائجش برآورده می شود.]

حرمت خانه کعبه بدان حدّ است که جز با احرام نمی توان در حریم آن وارد شد و احرام آن مستلزم رعایت شرایط و ضوابطی و از جمله اجتناب از بیش از ۲۰ عمل می باشد.

قتل و خونریزی در حرم خدا ممنوع بوده و هر قاتلی به آنجا پناه برد حقّ تعقیب وی سلب می شود تا خود خارج گردد. اظهار و آشکار نمودن سلاح و ادعای طلب از بدهکار در آن محل مقدّس از جمله محرمات دیگر است.

بیت المقدس

فلسطین سرزمین انبیاء الهی است، محل معراج پیامبر خدا، اولین قبله مسلمانان، وسط دنیا و محل حشر و نشر انسانها در قیامت کبراست.

قال علی علیه السلام:

«ارْبَعَهٌ مِنْ قُصُورِ الْجَنَّهِ فِی الدُّنْیا، الْمَسْجِدُ الْحَرامُ وَ مَسْجِدُ الْرَّسُول صلی الله علیه و آله وَ مَسْجِدُ بَیتِ الْمَقْدِسِ وَ مَسْجِدُ الْکوفَهِ»^[۱۰]

[چهار مکان در دنیا از قصور بهشتی می باشند: مسجد الحرام، مسجد النّبی، بیت المقدس، مسجد کوفه.]

«عبد اللَّه بن سلام» از پیامبر از وسط دنیا پرسید و حضرت در پاسخ فرمود:

«بَیتُ الْمَقْدِسِ، لِانَّ فیهِ الْمَحْشَرُ وَ الْمِنْشَرُ وَ الصِّراطُ وَ الْمیزانُ»^[۱۱]

[آن بیت المقدس است زیرا حشر و نشر انسان و صراط و میزان رسیدگی به اعمال آنجاست( از آنجا آغاز می شود).]

در این روایت علت وسط بودن بیت المقدس ارتباط آن با قیامت دانسته شده و به همین سبب چه بسا مراد وسط به معنای مساوی الطرفین نباشد.

مسجد

هر آئینی برای انجام مراسم خاص خود مکانی را معین نموده است. محل عمومی انجام عبادات و واجبات نزد مسلمانان بدان جهت که محل سجده به درگاه خداوند متعال می باشد، مسجد نام دارد و آن را بیت خدا و خانه حقّ می نامند.

قال الصادق علیه السلام:

«عَلَیکمْ بِاتیانِ الْمَساجِدِ فَانَّها بُیوتُ اللَّهِ فِی الْارْضِ»^[۱۲]

[بر شما باد آمدن به سوی مساجد که آنهاخانه های خدابر زمینند.]

و لذا بنای مسجد و تعمیر آن، تطهیر مساجد، حفظ و نگهداری اموال آن و ورود در حال طهارت و… از ارزش های دینی شمرده می شود و در مقابل هتک حرمت آن به ورود اشخاص غیر طاهر، مجنون و سفیه و نیز کثیف و آلوده نمودن آن و… از موارد بی احترامی به مسجد شمرده شده است.

مشاهد مشرفه

مشاهد مشرفه و مقابر معصومان علیهم السلام از مکان های مقدس نزد مسلمانان هستند.

مسلمانان محل دفن پیامبر خدا و فرزندان آن حضرت را مورد احترام و تقدیس قرار می دهند و خاک و سنگ و چوبی که در این امکنه واقع شده است به واسطه احترام به صاحب مقام تکریم می نمایند. زیارت مشاهد مشرفه و قبور اولیاء از عادات مسلمانان می باشد.

قال رسول اللَّه صلی الله علیه و آله:

«مَنْ اتانی زائِراً کنْتُ شَفیعُهُ یوْمَ القِیمهِ»^[۱۳]

[کسی که به زیارت من آید، روز قیامت شفیع او خواهم بود.]

در این میان زیارت قبر مطهر حسین بن علی علیهما آلاف التحیه والثّناء مورد سفارش بیشتری قرار گرفته شده است.

قال الصادق علیه السلام:

«مَنْ زارَ الْحُسین علیه السلام عارِفاً بِحَقِّهِ کتَبَ اللَّهُ لَهُ ثَوابَ الْفَ حِجَّهٍ مَقْبُولْهٍ وَ الْفَ عُمْرَهٍ مَقْبُولَهٍ وَ غَفَرَ لَهُ ما تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ وَ ما تَأخَّرَ»^[۱۴]

[کسی که با آگاهی به حقّ امام حسین علیه السلام او را زیارت کند، خداوند ثواب هزار حج مقبول و هزار عمره مقبول برای او می نویسد و گناه گذشته و آینده اش را می بخشاید.]

این اماکن نیز نزد مسلمانان محترم و هر نوع بی احترامی به آنها مشروع نیست.

تربت

ابا عبد اللَّه الحسین علیه السلام با اهداء جان خود و عزیزانش به خدای تبارک و تعالی، ضامن بقاء دین او گردید و حضرت حقّ در عوض این جان نثاری، حتّی در تربت وی شفای امراض قرار داد.

«ابن قولویه» در «کامل الزّیاره» از «محمد بن مسلم» نقل می کند که: رهسپار مدینه شدم و