فایل پاورپوینت کامل منطق شهید و شهادت در اسلام

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل منطق شهید و شهادت در اسلام :

مقدمه

نکته اول، درباره مفهوم شهادت است. پیامبر اکرم (ص) می فرمایند: مَن قُتِلَ فی سَبیلِ الله فَهُوَ شَهید؛ یعنی کسی که در راه خدا کشته بشود شهید است. در جای دیگر پیامبر اکرم (ص) دایره شهادت را باز کرده اند و فرموده اند: وَ مَن مات فی سبیل الله فَهُوَ شَهید؛ یعنی هر کس که در راه خدا بمیرد، خواه در میدان جنگ یا در غیر میدان جنگ، و خواه بوسیله دشمن هدف قرار بگیرد یا در حادثه طبیعی و حتی در بستر از دنیا برود، شهید است. حال ممکن است سئوال شود، چگونه می شود که انسان به مرگ عادی از دنیا برود ولی مرگ او فی سبیل الله باشد؟ در پاسخ عرض می کنیم، هر کس که در راه تحقق رسالت دین خدا روزگار خود را سپری می کند و دغدغه حفظ و گسترش دین را دارد، مرگ او نیز فی سبیل الله است؛ اما آنچه مسلم است، شهادت مراتب و درجاتی دارد و کسی که شجاعانه و با آگاهی از سرنوشت خود، در میدان جنگ رو در روی دشمن قرار می گیرد و جسم خود را در معرض نابودی قرار می دهد، یا آن کس که بیرون میدان جنگ با شجاعت و بصیرت دست به کارهایی می زند که هر آینه احتمال ترور او از طرف دشمن هست، از جهت مرتبه و درجه شهادت، از سایر افرادی که در راه خدا از دنیا می روند بالاتر است لذا پیامبر اکرم (ص) می فرمایند: افضل الشهداء الذین یقاتلون فی الصف الاول فلا یلفتون وجوههم حتی یقتلوا؛ یعنی بالاترین شهدا کسانی هستند که در خط مقدم نبرد نظامی و در حالی که روی خود را از دشمن برنمی گردانند و فرار نمی کنند، کشته می شوند.

نکته دوم، برمی گردد به اینکه چرا به کسی که در راه خدا کشته می شود یا می میرد، شهید گفته می شود؟ شما می دانید که در قرآن مجید برای این افراد از تعبیر شهید استفاده نشده است بلکه قرآن از شهادت اصطلاحی، به قتل فی سبیل الله تعبیر کرده است اما در روایات از این عنوان زیاد استفاده شده است. شاید رمز اطلاق عنوان شهید به این افراد، این باشد که کسی که جان و تمام سرمایه خود در این دنیای مادی را در راه خدا فدا می کند، به عالی ترین افتخار یعنی افتخار «لقاء الله» دست پیدا می کند. لقاء الهی یعنی نظر کردن به وجه خدا. امام خمینی (ره) می فرمودند: شهید نظر می کند به وجه الله. اباعبدالله (ع) وقتی می خواستند از مکه رهسپار عراق شوند، خطبه ای خواندند که در آن فرمودند: «مَن کان باذِلاً فینا مُهجَتَهُ و مُوَطِنّاً علی لقاءِ الله نَفسَه فَلیَرحَل مَعَنا» یعنی هر کس آماده است خون خود را در راه ما ( که راه خداست ) نثار کند، و خود را آماده لقاء خداوند سازد، با ما رهسپار شود. با این حال، روشن است که این نظر کردن به معنای رؤیت حسّی نیست بلکه منظور ادراک قلبی است که خود این ادراک بر حسب ظرفیت افراد ذومراتب است؛ همچنین وجه خدا در اینجا به معنای ذات خدا نیست چرا که ذات خداوند برای هیچ کس حتی پیامبران و ائمه (ع) قابل اکتناه نیست، بلکه منظور از وجه خدا، اسماء و صفات الهی است که در افعال و آیات الهی بروز و ظهور دارد ولی حجاب های ظلمانی و حتی نورانی، مانع نظر کردن به وجه الهی در عالم می شود و زمانیکه شهید، مهم ترین حجاب، یعنی حجاب نفس را آگاهانه و در راه خدا کنار می گذارد، با وجه خدا دیدار می کند. البته همه انسان ها به لقاء الله می رسند چراکه «انا لله و انا الیه راجعون» یعنی همه چه بخواهند و چه نخواهند به سوی خدا که مبدأ عالم است باز خواهند گشت اما اولاً، همه موفق به رؤیت جمال خدا نمی شوند بلکه به جای جمال خدا با جلال خدا مواجه می شوند و ثانیاً، لقاء جمال الهی یک راه طول و درازی است که شهید به خاطر فدا کردن همه سرمایه خود در راه خدا، یک شبه به آن می رسد. به عبارت دیگر، از یک میانبر، ره صد ساله یک شبه طی می شود. آنوقت، نه تنها شهید به لقاء جمال الهی می رسد بلکه به تعبیر پیامبر اکرم (ص) خدای متعال به او می خندد. «یَضحَکُ الیهم ربُهُم» در اینجا خنده یعنی نگاه پر از لطف و مرحمت رب به بنده خود. حتی در آیه ۱۶۹ سوره آل عمران که می فرماید: «ولا تَحسَبَنَّ الذین قُتِلوا فی سبیل الله امواتاً بل احیاءٌ عند ربّهم یُرزقون» بحث بر سر این نیست که بقیه مردم بعد از مرگ، نابود می شوند و حیات ندارند، بله همه حیات برزخی دارند تا به قیامت برسند و به حیات ابدی خود ادامه دهند لکن فرق حیات شهید با حیات غیر شهید در این است که او در درجه ای از حیات قرار دارد و سر سفره ویژه ای می نشیند که هر کسی به راحتی در آن درجه قرار نمی گیرد یا سر این سفره دعوت نمی شود و حضور شهید در این درجه و سر این سفره، پاداش ویژه ای است که خداوند به شهید داده است.

نکته سوم، این است که اجر شهادت، حقیقتاً قابل درک نیست؛ همین افتخار لقاء الهی و روزی خوردن ویژه نزد خدای متعال که شرح داده شد، کفایت می کند تا ارزش شهادت و شهید و آثاری که بر آن مترتب است روشن شود. من در اینجا برای تکمیل بحث چند روایت دیگر را برای شما می خوانم:

اولین روایت از امام زین العابدین (ع) است که می فرمایند: «ما مِن قَطرَه اَحَبَ الی الله عزوجل مِن قَطرتَین قَطره دَمٍ فی سَبیل الله و قطره دَمعَه فی سَوادِ الیل لا یُریدُ بها العبد الا الله عزوجل» یعنی هیچ قطره ای نزذ خدای متعال محبوب تر از این دو قطره نیست: قطره خونی که در راه خدا ریخته شود و قطره اشکی که برای خدا در دل شب فرو بیفتد. (بحارالانوار، ج ۶۶، ص ۳۷۸)

در جای دیگر پیامبر اکرم (ص) می فرمایند: «فَوقَ کُلَّ ذی بِرٍّ بِرٌّ حَتی یُقتَل الرَّجل فی سبیل الله فاذا قُتِلَ فی سبیل الله فَلَیس فَوقَه بِرّ» یعنی بالای هر نیکی، نیکی دیگری است تا آنگاه که مرد در راه خدا کشته شود و چون در راه خدا کشته شد، بالا تر از آن نیکی ای وجود ندارد. (وسائل الشیعه، ج۱۱، ص ۱۰، حدیث ۲۱)

شاید این حدیث اشاره به آیه ۹۲ سوره آل عمران داشته باشد که فرمود: «لَن تَنالوا البِرَّ حتی تُنفِقوا مِمّا تُحِبّون» یعنی هرگز به نیکی نمی رسید تا زمانیکه از آنچه دوست دارید انفاق کنید و شهید از این جهت که جان خود و والاترین سرمایه اش را در راه خدا می دهد به کمال نیکوکاری می رسد.

در حدیث دیگر از پیامبر اکرم (ص) نقل شده که فرمودند: لَوَدِدتُ انی اغُزوا فی سبیل الله فَاُقتَل ثُمَّ اغُزوا فَاُقتَل ثُمَّ اغُزوا فَاُقتَل» یعنی هر آینه دوست دارم که در راه خدا بجنگم و کشته شوم، و باز بجنگم و کشته شوم، و باز بجنگم و کشته شوم. (منتخب میزان الحکمه، حدیث شماره ۱۲۰۳۳۷۳)

شب عاشورا، وقتی امام حسین (ع) یاران خود را جمع کردند و فرمودند این ها با من کار دارند و لذا از تاریکی شب استفاده کنید و دست زن و بچه من را بگیرید و بروید، بعضی ها بلند شدند و حرف های بزرگ و ماندگاری زدند از جمله زهیر بن قین که در ابتدا اکراه داشت با امام همراه بشود، برخاست و گفت به خدا سوگند دوست دارم کشته شوم، باز زنده گردم و سپس کشته شوم، تا هزار مرتبه تا خداوند تو و اهل بیتت را از کشته شدن در امان دارد.

پیامبر اکرم (ص) می فرمایند: «اولئک یتلبطون فی الغرف العلی من الجنه» یعنی شهید، کسی است که در غرفه های بلند بهشت می آرامد. در ادامه می فرمایند: یضحک الیهم ربهم فاذا ضحک ربک الی عبد فی موطن فلا حساب علیه» یعنی وقتی خدا به کسی رو می کند و او را مورد لطف و عنایت ویژه اش قرار می دهد، دیگر حسابی بر او نیست؛ لذا شهید در قیامت مورد حسابرسی قرار نمی گیرد. امام صادق (ع) در همین زمینه می فرماید: «مَن قُتِلَ فی سبیل الله لم یُعَرِّفُه الله شَیئا من سیِّئاته» یعنی کسی که در راه خدا کشته می شود، هیچیک از گناهان و بدی هایش به او ارائه نخواهد شد؛ یعنی از همه آنها چشم پوشی خواهد شد مثل اینکه اصلاً گناهی نکرده است. حتی ارائه نشدن گناه شاید به این معناست که به روی او هم آورده نمی شود که گناهانی داشته است. (وسائل الشیعه، ج ۱۱، ص ۹)

خُب، از این مقدمه که عبور کنیم، بحث من در این است که شهادت چند پایه اساسی دارد. به عبارت دیگر، شهادت، بر یک سری پایه های معرفتی و عملی خاص استوار می شود:

پایه اول، ایمان به حقیقت مسیر است. شهید می دانسته و یقین داشته که در راه حق قدم بر می دارد و خود این علم و یقین، زمینه شهادت را مهیا کرده است. در روایت داریم که امام حسین (ع) در مسیر مکه به کوفه رؤیای صادقانه ای داشتند که موجب شد چند بار پشت سر هم آیه استرجاع را قرائت کنند. در این هنگام، علی اکبر (ع) آمد نزد پدر و علت قرائت مکرر آیه اس