فایل پاورپوینت کامل برکت و خیر در کوثر اهل بیت علیهم السلام

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل برکت و خیر در کوثر اهل بیت علیهم السلام!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل برکت و خیر در کوثر اهل بیت علیهم السلام بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل برکت و خیر در کوثر اهل بیت علیهم السلام از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل برکت و خیر در کوثر اهل بیت علیهم السلام شامل 83 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل برکت و خیر در کوثر اهل بیت علیهم السلام استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل برکت و خیر در کوثر اهل بیت علیهم السلام با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل برکت و خیر در کوثر اهل بیت علیهم السلام قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل برکت و خیر در کوثر اهل بیت علیهم السلام حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل برکت و خیر در کوثر اهل بیت علیهم السلام به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل برکت و خیر در کوثر اهل بیت علیهم السلام :

فایل پاورپوینت کامل برکت و خیر در کوثر اهل بیت علیهم السلام

موضوع بحثمان اموری است که برکت را در زندگی زیاد می کند. حضرت زهرا(س) هم خیر کثیر و کوثر و مبارکه هستند. اتصال به این بانو خیر و برکت را زیاد می کند. یکی از عوامل مهم خیر و برکت شکر گزاری است. درک نعمت شکر نعمت است. دریافت نعمت شکر نعمت است. یکی، دو جلسه درباره ی مجالس شکرگزاری صحبت کردیم. توجه کردن، یادآوری، گفتن، ذکر کردن نعمت خودش شکرگزاری است. در این جلسه که موضوع مهمی هم هست و ما هم در آیات و روایات داریم، شکر گزاری از واسطه های نعمت است. معمولاً شکرگزاری که ما می گوییم، در ذهن عزیزان می آید که از خدای متعال باید شکر کرد، در این شکی نیست و همه نعمت ها از اوست. «وَ ما بِکمْ مِنْ نِعْمَهٍ فَمِنَ اللَّهِ» (نحل/۵۳) هرچه نعمت به هرکس که می رسد از خداست. و لذا الحمدلله هم که می گوییم، یعنی همه ستایش ها و حمدها برای خداست. حتی از دیگران که تعریف می کنیم از خودشان چیزی ندارند و در واقع ستایش خدای متعال است. ولی در روایات ما خیلی پافشاری و تأکید شده به اینکه اگر کسی بخواهد شاگر واقعی خدا باشد باید حتماً شکر همه واسطه های نعمت و کسانی که به او خدمت می کنند به جا آورد و الا شکرگزار خدا هم نخواهد بود.

تعبیر زیبایی در روایات ما از امیرالمؤمنین(ع) هست که می فرماید: «أَشْکرُکمْ لِلَّهِ أَشْکرُکمْ لِلنَّاس» (کافی/ج۲/ص۹۹) چه کسی از همه بیشتر شاکر خدای متعال است. آن کسی که از همه بیشتر شکرگزار بندگان خدا هست. ما باید دو بینی را از خودمان دور کنیم. اینکه بگوییم خدا نعوذ بالله یک گوشه و کناری است و مخلوق و بندگانش جدا از خدا هستند، این حرف اشتباه و غلطی است. خدا در تمام ذرات عالم تجلی دارد. یعنی از یک گل و گیاه تشکر کنی، از خدا تشکر می کنی چون ساخته شده ی خداست. قدرت خداست، علم خداست و حیات خداست. جدا نبیند، «اللَّهُ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْض» (نور/۳۵) این بحث خیلی آرامش دهنده است و هم خیلی آدم را به عبودیت و بندگی و شناخت بالایی می برد که انسان حواسش جمع باشد. یعنی جایی نیست که خدا نباشد، هستی مطلق است. همه جا هست. خدمت به عالم، خدمت به خداست. عشق به عالم، عشق به خداست. عشق به موجودات، عشق به خداست. خدمت به بندگان خدا، خدمت به خداست. اذیت و آزار به بندگان خدا، اذیت و آزار خداست. این کلید خیلی از معضلات و مشکلات است. اینکه ما مثلاً در آیه ی قرآن داریم که «فَلَمَّا آسَفُونا انْتَقَمْنا مِنْهُمْ» (زخرف/۵۵) یعنی خدای مهربان می فرماید: وقتی ما را ناراحت کردند، «فَلَمَّا آسَفُونا انْتَقَمْنا مِنْهُمْ» متأسف کردند، انتقام گرفتیم. سؤال کردند مگر خدا هم متأسف می شود؟ اصلاً غضب و تأسف درباره ی خدا حالاتی است که برای مخلوق پیش می آید و برای خدا راه ندارد. روایت های جالبی داریم که امام صادق(ع) می فرماید: خدا عجل و اعز و اکرم است از اینکه تأسف بخورد، به او ظلم شود، کدروت و ناراحتی در ساحت قدسی او راه پیدا کند. ولیکن خدا «خَلَطَنَا بِنَفْسِهِ فَجَعَلَ ظُلْمَنَا ظُلْمَهُ وَ وَلَایتَنَا وَلَایتَه» (کافی/ج۱/ص۱۴۶) خدای مهربان برتر و بالاتر از این است که مثل آدمیزاد خوشحال شود یا متأسف و ناراحت شود. ولیکن خدای متعال «خَلَطَنَا بِنَفْسِهِ» در حد اعلی خودش را با ما ترکیب کرده است. امامان، چهارده معصوم، تجلی همه اسماء و صفات خدا هستند. خیلفه ی کامل خدا هستند، بقیه ی موجودات و انسان رتبه های پایین تر را دارند. «خَلَطَنَا» حد اعلایش برای امامان است. ولی در بقیه هم، ظلم به گل و گیاه هم، ظلم به خداست. ظلم به هستی است. شما نوشتار یک بچه را خط بزنی و دور بیاندازی، بگویی: بد است، به او نسبت دادی. به خط اهانت کردی، ولی در واقع به خطاط اهانت کرده ای. اگر تشکر کنی از خطاط تشکر کرده ای. اگر ما می گوییم: خط زیبا و نقش زیبا، در واقع داریم از آفریننده اش تشکر می کنیم. در اصول کافی هست که «خَلَطَنَا بِنَفْسِهِ» ما را با خودش ترکیب کرده است. یعنی خلق را از خدا جدا نبینیم. البته انبیاء و اولیا در حد اعلی ذوب در خدا هستند، بقیه در حد پایین تر هستند. لذا شکرگزاری از خدا، شکرگزاری از خلقش است. شکرگزاری از خلق، شکرگزاری از خدای متعال است.

روایت داریم «أَشَدُّکمْ حُبّاً لِلَّهِ أَشَدُّکمْ حُبّاً لِلنَّاسِ» (مستدرک/ج۱۲/ص۳۵۸) چه کسی خدا را خیلی دوست دارد. آن کسی که بنده های خدا را هم خیلی دوست دارد. مرحوم دولابی می فرمودند: اگر کسی بگوید: من عاشق خدا هستم ولی بندگانش را دوست ندارم. این امکان ندارد، یعنی نمی شود جدا کرد. البته ما باید از بنده های بد به خاطر صفات بد و اعمال زشت، از آنها تبّری بجوییم که به ما سرایت نکند. اگر ما بوی بد احساس کنیم، جلوی بینی مان را می گیریم. ولی آنچه خدا خلق کرده، نسبت به خدا دارد، از باب نسبت به خدا نمی توانیم بد باشیم. اینکه خدا با قدرتش این را خلق و ایجاد کرده است، نمی توانیم ذاتش را نهی کنیم و انکار کنیم. لذا این حدیث خیلی مهم است. «أَشَدُّکمْ حُبّاً لِلَّهِ أَشَدُّکمْ حُبّاً لِلنَّاسِ» یعنی هرکس که عاشق خداست، این همان مضمونی است که سعدی به شعر درآورده:

به جهان خرم از آنم، که جهان خرم از اوست *** عاشقم بر همه عالم، که همه عالم از اوست

به حلاوت بخورم زهر که شاهد ساقی است *** به ارادت ببرم درد که درمان هم از اوست

غم و شادی بر عارف چه تفاوت دارد *** ساقیا باده بده شادی آن کین غم از اوست

یا در شعر دیگر حافظ خیلی زیبا می فرماید:

گر رنج پیش آید و گر راهت ای حکیم *** نسبت نکن به غیر که اینها خدا کند

هیچ برگ درختی و هیچ حادثه ای بدون اذن خدا انجام نمی شود و هیچ خلق و صنعتی هم منهای صنعت و خلقت خدا نیست. یک انتسابی به خدا دارد. لذا می فرماید: کسی که خدا را خیلی دوست دارد، علامتش این است که مردم را هم خیلی دوست داشته باشد. آقا من می خواهم به خدا خدمت کنم. به خدا عشق بورزم. خدا می گوید: من در مخلوقاتم تجلی کردم.

بزرگی می فرمود: اینکه می گوییم خدا مربی ما است، تجلی ربوبیت خدا در مادر و پدر تجلی کرده است. در استاد تجلی کرده است. در رفیق خوب تجلی کرده است.یک بزرگی باز کلام قشنگی داشت، می فرمودند: بعضی ها مدت ها خدا، خدا می کنند. خدایا ما تو را می خواهیم. دوستت داریم، کجا پیدایت کنیم؟ خدای متعال اجابت دعای آنها را در تجلی یک انسان، یک مؤمن، یک دوست با ایمان و با تقوا، دعایش را مستجاب می کند، می گوید: من را می خواهی. بیا این دوست خوبی که مرا به سوی تو دعوت می کند، و صفات من در او تجلی پیدا کرده، او را بگیر و استفاده کن، همینطور دست به دست تا به امام و ولی خدا و انسان کامل برسد. لذا ظلم و آزار بندگان خدا آزار خداست، محبت به آنها محبت به خداست. خدمت به آنها، خدمت به خداست. در باب شکر هم همینطور است. «أَشْکرُکمْ لِلَّهِ أَشْکرُکمْ لِلنَّاسِ» (کافی/ج۲/ص۹۹) امیرالمؤمنین می فرماید: هرکس که بیشتر از همه واسطه های نعمت، شکرگزار واسطه های نعمت است، این از همه بیشتر شاکر خدای متعال است. بلکه آن طرف هم حدیث داریم. آن طرفش می گوید: اگر شکر بنده ها را ه جای آوری، شکر مرا هم به جای نیاوردی.

امام رضا(ع) فرمود: «مَنْ لَمْ یشْکرِ الْمُنْعِمَ مِنَ الْمَخْلُوقِینَ لَمْ یشْکرِ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ» (وسایل الشیعه/ج۱۶/ص۳۱۳) این تعبیری که در لسان ها هست من به صورت حدیث پیدا نکردم. «من لم یشکر المخلوق، من لم یشکر الخالق» مضمونش هست ولی این تعبیر از امام هشتم(ع) است. «مَنْ لَمْ یشْکرِ الْمُنْعِمَ مِنَ الْمَخْلُوقِینَ لَمْ یشْکرِ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ» این همان تعبیر است، منتهی زیباتر است. کسی که شکرگزار مخلوق و واسطه نعمت نباشد، اگر شکر پدر و مادر، همسر، اولاد، استاد، معلم، مربی را به جای نیاوردی، شک نکن شکر خدا را هم بر جای نیاورده است. خدا می گوید: من قبول ندارم. یک روایت تکان دهنده ای دیدم، من نمی دانستم شکرگزاری نکردن از بندگان خدا، آدم را به جهنم می برد.

مادران زیادی به من پیامک می دهند، می گویند: دریغ و درد از اینکه فرزند من ماه به ماه به من زنگ بزند. از من احوالپرسی کند و یک پیامک بدهد. به دیگران خیلی می رسد، به رفقا و همسرش می رسد این بسیار خوب است ولی اینکه مادر را فراموش می کند، خیلی بد است. در پیامک ها هست، مادرانی می گویند: فرزندشان زیارت می روند، هیأت می روند، ولی دریغ از اینکه روز مادر یک شاخه گل برای مادرش ببرد.

در پیامک ها یک خانمی نوشته بود شش سال است که با شوهرم ازدواج کردم، در این شش سال این داغ به دل من مانده است یک هزار تومانی ناقابل به من هدیه بدهد. بگوید: همسر عزیزم من این گل را برای تو خریدم! چرا ما اینگونه هستیم؟ یعنی واقعاً آدم در انسانیت اینها شک می کند. من واقعاً عذرخواهی می کنم. شاید این تعبیر من خیلی تند باشد. شما به یک حیوان محبت می کنید، دم تکان می دهد، سر تکان می دهد، تشکر می کند. کسی می گفت: ما به یک شگ خدمتی کردیم، چندین سال از خانه ما حفاظت می کرد، به خاطر انکه یکبار ما به این گوشت دادیم. هرکاری هم می کردیم جای دیگر نمی رفت. چرا بشر اینقدر ناسپاس و ناشکر است؟ ناشکری از بندگان خدا و واسطه های نعمت آدم را به جهنم می برد. علی بن موسی الرضا(ع) از پدران بزرگوارش و از پیغمبر خدا نقل می کند. پیغمبر خدا می فرماید: «یؤْتَی الْعَبْدُ یوْمَ الْقِیامَه» بنده ای را روز قیامت پای حساب می آورند، «حَتَّی یوقَفَ بَینَ یدَی اللَّهِ عَزَّ وَ جَل» خداوند موقع حساب امر می کند او را در آتش جهنم ببرید. امر می کنند جهنم ببرید. «فَیأْمُرُ بِهِ إِلَی النَّارِ فَیقُولُ أَی رَبِّ أَمَرْتَ بِی إِلَی النَّارِ وَ قَدْ قَرَأْتُ الْقُرْآن» (وسایل الشیعه/ج۱۶/ص۳۱۲) می گوید: خدایا من قاری قرآن هستم، قرآن تلاوت می کنم. مؤمن بودم، مسلمان بودم، هیأتی بودم، چرا مرا طرف جهنم می بری؟ «فَیقُولُ اللَّهُ أَی عَبْدِی» خدا می فرماید: ای بنده من «إِنِّی قَدْ أَنْعَمْتُ عَلَیک وَ لَمْ تَشْکرْ نِعْمَتِی» من به تو نعمت دادم، شکر نعمت مرا به جای نیاوردی. این بعد به ندا درمی آید: «فَیقُولُ أَی رَبِّ أَنْعَمْتَ عَلَی بِکذَا وَ شَکرْتُک بِکذَا» خدایا تو شاهد هستی، فلان جا نعمت سلامتی دادی. من شکر کردم، الحمدلله گفتم، نماز شکر خواندم. فلان جا مرا از خطر رد کردی. فلان جا به من نعمت دادی. همینطور می شمرد، «فَلَا یزَالُ یحْصِی النِّعْمَه» نعمت ها را می شمرد، می گوید: خدایا من شکر تو را به جا آوردم. خدایا تو شاهد هستی که من الحمدلله گفتم و شکر تو را کردم. قبول است؟ خدا می گوید: قبول است. «فَیقُولُ اللَّهُ تَعَالَی صَدَقْتَ عَبْدِی» شکر مرا به جا آوردی. ولی چرا من می گویم: تو را جهنم ببرند؟ «إِلَّا أَنَّک لَمْ تَشْکرْ مَنْ أَجْرَیتُ لَک (النِّعْمَهَ عَلَی یدَیهِ)» شکر من خدا را به جا آوردی ولی شکر واسطه های نعمت را به جا نیاوردی. شکر بعد از پیغمبر و اهلبیت، شکر پدر و مادر، استاد، معلم، دوست، حتی کسی که به آدم آب و غذا بدهد، چرا ما شکر واسطه های نعمت را فراموش می کنیم؟

ناسپاسی و کفران نعمت

یعنی واقعاً بدون تعارف باید گفت، احساس می کنم که روحیه ی ناسپاسی در ما بسیار پررنگ است. این خیلی بد است.

چقدر خستگی طرف درمی رود. چقدر شکرگزاری، کدورت ها و کینه ها را می برد. خانمی می گوید: من سی سال است در این خانه کار می کنم، یکبار دریغ از اینکه شوهر و بچه های من بگویند: مادر، دست شما درد نکند غذا درست کردی. لباس ما را شستی. می گوید: من یکبار سفره را جمع نکردم، تا غروب این سفره پهن بود. گفتم: لااقل یکبار شما جمع کنید.

یک خانمی گفته بود: من یکبار ناهار درست نکرده بودم، یک مقدار علف آوردم در سفره گذاشتم. گفتند: امروز چرا غذا نداریم؟ گفتم: امروز علف بخورید. حیوانات بهتر از شما هستند. به حیوان یک غذایی می دهی، دم تکان می دهد، یک تشکر و قدردانی کنید. چرا اینقدر به تشویق سفارش شده است؟ پیامبر خدا خیلی صریح فرمودند و امام هشتم هم از پدرانش نقل می کند. خدای مهربان، خدایی که ارحم الراحمین است، می گوید: او را جهنم ببرید، می گوید: چرا می برید، من شکر تو را بر جای آوردم؟ می گوید: «لَمْ تَشْکرْ مَنْ أَجْرَیتُ لَک نِعْمَتِی» (بحارالانوار/ج۷/ص۲۲۳) شکر آنهایی که واسطه ی جریان نعمت بودند، انجام ندادی. قسمت تکان دهنده ی حدیث اینجاست، «وَ إِنِّی قَدْ آلَیتُ عَلَی نَفْسِی» بالاترین قسم ها این است که خدا قسم بخورد.

دلخوشی من از اینکه به این برنامه می آیم، این است که خروجی خوبی داشته باشد. تأثیرگذار باشد. اگر بدانم تأثیر ندارد، یک روز هم نخواهم آمد. من می خواهم همه ی سمت خدایی ها بهشتی باشند و هیچ کس جهنم نرود. هشداری برای بینندگان عزیز باشد که خدا می فرمایند: من به خودم قسم خوردم. خدا به خودش قسم بخورد، خیلی است. «آلَیتُ عَلَی نَفْسِی أَنْ لَا أَقْبَلَ شُکرَ ع