فایل پاورپوینت کامل برکات مهمانی رفتن و مهمانی رفتن

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل برکات مهمانی رفتن و مهمانی رفتن – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل برکات مهمانی رفتن و مهمانی رفتن شامل 61 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل برکات مهمانی رفتن و مهمانی رفتن:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل برکات مهمانی رفتن و مهمانی رفتن به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل برکات مهمانی رفتن و مهمانی رفتن به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل برکات مهمانی رفتن و مهمانی رفتن با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل برکات مهمانی رفتن و مهمانی رفتن با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل برکات مهمانی رفتن و مهمانی رفتن با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل برکات مهمانی رفتن و مهمانی رفتن را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل برکات مهمانی رفتن و مهمانی رفتن :

پیامبر عظیم الشأن(ص) فرمودند: «أقربکم منی یوم القیامه فی کل موطن أکثرکم علی صلاه فی دار الدنیا» (جامع الاخبار/ص۵۹) چه کسانی روز قیامت به پیغمبر از همه نزدیک تر هستند. فرمودند: آنهایی که در دنیا بر محمد و آل محمد زیاد صلوات می فرستند. مهمانی رفتن و مهمانی دادن از چیزهایی است که خیر و برکت را می آورد و بلاها و آفات را از خانه ها دور می کند. یک بزرگی سفارش کرده بودند که به جای اینکه ما اینقدر پول دکتر و دوا بدهیم یک مقدار در خانه هایمان اطعام کنیم و صدقه بدهیم. کارهای خیر کنیم، خود این بلاها را دور می کند. در روایات داریم یک بزرگواری نقل می کردند که یک خانمی به شوهرش ایراد می گرفت چرا اینقدر مهمان می آوری؟ آمد به پیغمبر خدا شکایت کرد. پیغمبر خدا فرمودند: من را با چند نفر از اصحاب دعوت کن و به خانمت بگو: وقتی می آییم ما را ببیند، وقتی می آییم هم ما را ببیند. البته پیغمبر می خواستند صورت باطنی عالم را به او نشان بدهند. خوب به خانمش گفت و خانم هم قبول کرد، وقتی که پیغمبر با یارانش می آمدند، دید که روزی هایی از آسمان به طرف این خانه سرازیر می شود. خیر و برکت و رزق های فراوان، میوه ها، برنج، گوشت و غذاهایی می آید. یعنی باطن را دیدند. وقتی هم پیغمبر پذیرایی شدند و با اصحاب می رفتند. دید که مار و عقرب و بلاها و سختی ها و زحمت ها و نکبت ها همراه اینها در بیابان ها می رود. یعنی اگر واقعاً بدانیم که صدقه دادن، اطعام دادن، مهمانی کردن، اینها جلوی بلاها و آفت ها را می گیرد و هم خیر و برکت معنوی و مادی می آورد. این یک واقعیتی است که معصومین ما خبر دادند. آنوقت روایت داریم از آن به بعد این خانم مشتاق آمدن مهمان شد، چون حضرت باطن را به او نشان دادند.

دعوت از همه اقشار مردم و حرمت مهمان

یکی از آداب مهمانی که در روایات هم آمده است، این است که قشر خاصی را دعوت نکنیم. متأسفانه بعضی ها مقید هستند فامیل هایی که مثلاً اسم و رسم دارند یا پولدار هستند دعوت کنند. یا مثلاً فقط قشر فقرا را دعوت کنند. این اشتباه است. یعنی از همه ی قشرها، متوسط، فقیر، غنی جدا نکنیم. هرکس که فامیل است. هرکس که دوست و همسایه و فامیل است، از هر صنفی که هست دعوت کنیم. البته آنهایی که تمکن مالی شان کمتر است بیشتر محبت کنیم. حتی در روایت داریم شرکت کردن در مهمانی که فقط اغنیاء باشند کراهت دارد. ما در روایت داریم که امام حسن مجتبی و امام سجاد(ع) عبور می کردند، دیدند جمعی از فقرا نشستند، تکه نان خشکی می خورند و به این دو امام تعارف کردند. این بزرگواران پیاده شدند در زمین نشستند، در بعضی روایات داریم یکی از این امام ها روزه بود، فرمود: من روزه هستم. ولی قول می دهم بار دیگر فرصتی شود و این را بخورم. با نان خشک پذیرایی شدند، و بعد هم اینها را دعوت کردند و پذیرایی مفصلی از این بزرگواران کردند. این جمله ی بلند را امام حسن مجتبی(ع) فرمودند: «إِنَّهُ لا یحِبُّ الْمُسْتَکبِرینَ» (نحل/۲۳) خدا مستکبرین را دوست ندارد. اینکه آدم با فقرا و مستضعفین ننشیند، در دید و بازدیدها فقط سراغ آنهایی که اسم و رسم دارند برود، آنها را فراموش کند یا کم سرکشی کند، این خیلی بد است. بلکه باید به آنها بیشتر توجه کرد. هم پذیرایی از افرادی که مستضعف هستند از نظر ظاهری انجام شود. البته اینها عزیز ما و ولی نعمت ما هستند. نباید به چشم بد اینها را نگاه کرد و هم اینکه دعوت آنها را هم بپذیریم. یعنی اگر فامیل فقیر و ضعیفی ما را به پذیرایی کمی دعوت کرد، پذیرا باشیم.

روایت داریم اگر کسی اول شخص عالم، پیامبر عظیم الشأن(ص) را به یک فرسخ راه حتی به خوردن یک پاچه ی گوسفند که دیگر کمترین عضو یک گوسفند است، دعوت می کرد، حضرت اجابت می کردند. اگر پذیرایی کم است، یا طرف یک آدم ضعیفی است او را رد نکنیم. هم اجابت کنیم و هم به او محبت کنیم. هرچه هم می توانیم به او هدیه و چیزی که او هم از آمدن ما خوشحال شود. یکی از نکات دیگری که در اداب مهمانی سفارش شده این است که کاری نکنیم مهمان خجاللت زده یا شرمنده شود. یعنی بعضی ها هستند آنقدر پذیرایی مفصل و زیاد می کنند که طرف حالت منت پذیری و زدگی و شرمندگی پیدا می کند. یعنی میزبان پذیرایی آنچنانی کند که مهمان نتواند پاسخ او را بدهد و مقابله به مثل کند و این ار عرق شرم و خجالت زدگی در او بنشیند. یعنی این نکته خلی ظریفی است. من با یک روایت زیبا این را بهتر واضح کنم،

در روایت داریم یک عالمی به نام حسین بن ابی العلا بوده، وضعش بسیار خوب بوده است. با یک قافله ای همسفر می شود، اینها در سفر مکه و زیارت خانه ی خدا بودند. سابق پیاده می رفتند یا با مرکب می رفتند، چند ماه در راه بودند. این شخص چون وضع مالی اش خوب بود هر روز یک گوسفند ذبح می کرد و همه ی اهل قافله را مهمان می کرد. می گفت: مهمان من باشید. روز دوم، سوم در این دو سه ماه چون تمکن مالی داشت هر روز از اینها پذیرایی می کرد، گوسفند هم ذبح می کرد. تا اینکه مناسک حج تمام شد و مدینه خدمت آقا امام صادق(ع) آمدند. وقتی خدمت حضرت رسیدند، حضرت فرمودند: به من خبر رسیده که تو کاری انجام دادی که باعث ناراحتی من شده است. عرض کردند آقا من چه کار کرده ام؟ فرمودند: به من خبر دادند شما هر روز در این کاروان یک گوسفند ذبح کردی و از اینها پذیرایی کردی. عرض کرد خدا می داند من قصد بدی نداشتم. قصد ریا و اهانت نداشتم. قصد من این است که از حجاجی که زوار خانه ی خدا هستند پذیرایی کنم. حضرت فرمودند: شما نمی دانید که اینها هر روز سر سفره شما می آمدند، خجالت می کشیدند. آدم کسی را زیاد پذیرایی کند و هر روز پذیرایی کند و آن هم نمی تواند پاسخ بدهد، یک احساس حقارت، یک احساس کوچکی، خیلی نکته ی عجیبی است. چقدر روانشناسی امام های ما دقیق بوده است که کمترین تحقیر به مهمان نشود. کمترین شرمندگی برای آنها ایجاد نشود. شما قطعاً نیتت این نبوده است. ولی می تواند این کار را به اسم دیگران انجام بدهد. سخاوت و اطعام داشته باشد یا به قول ما نقدی بدهد یا هدایایی بدهد که اینها هر روز آمدند سر سفره این آقا نشستند، شرمنده می شوم و خجالت می کشم. اصل کار، کار خوبی است. ولی کاری نکنیم که مهمان شرمنده شود از اینکه ما مرتب سر سفره نشستیم.

یا حتی همان یک جلسه ای هم که می آیند، مثلاً یک مهمانی که ما دعوت می کنیم، خیلی تمکن مالی ندارد، دستش تنگ است، ان وقت چند مدل غذا بگذاریم احساس شرمندگی می کند. این کار خوبی نیست. یکی از نکات مهمی که باز خوب است در مهمانی ها رعایت شود این است که افرادی که دعوت شدند، بروند. این یک معضلی شده است. ما در روایت داریم که افرادی که دعوت نشدند، نروند. البته اگر میزبان ها تمکنی دارند یا امکاناتی که بتوانند افراد را با همه ی اطرافیانشان دعوت کنند خیلی بهتر است که کسی دل شکسته نشود، یا بعضی ها نمی توانند بچه هایشان را پیش کسی بگذارند. ولی اگر فقط بچه ها را دعوت کردند، مراسم جشنی برای بچه ها است، خواهش می کنیم بزرگترها اگر دعوت نشدند، نروند. همینطور اگر جایی بچه ها دعوت نشدند، بچه ها بزرگواری کنند و به خاطر دستور اسلام ناراحت نشوند و نروند. البته اگر کسی همه ی اهل خانه را دعوت کند، خیلی بهتر است. ولی مراعات کردن دستور دین بر همه چیز مقدم است که هرکسی به اندازه ای که دعوت کرده همان مقدار افراد را برای مهمانی ببرند. در مهمانی طبق باید عمل کنند. مگر جاهایی که استثناء دارد که می دانیم اگر نبریم طرف ناراحت می شود.

روایت داریم که یک نفر پیغمبر خدا با دو نفر از اصحابشان را مهمان کرد. حضرت با چهار نفر از اصحاب حرکت کردند و در مسیری که می رفتند یک نفر رسید. گفت: آقا من هم می خواهم همراه شما بیایم. حضرت فرمودند: شما را هم دعوت کردند؟ گفت: نه! گفتند: دعوت نکردند، ما نمی توانیم شما را ببریم. پیغمبر مظهر حیا بودند. اینجا جایی نیست که رودروایسی کنیم، باید حیا را کنار بگذاریم. متن دین را باید پیاده کنیم و الا کار مشکل می شود. او هم اصرار داشت که بیاید. حضرت فرمودند: تا در خانه همراه ما بیا، من از صاحبخانه اجازه می گیرم. اگر اجازه داد، با هم می رویم. اگر اجازه نداد، برگرد. این خیلی زیباست.

یک نفر تنهایی به مهمانی دعوت شد. یک نفر آمد گفت: آقا من هم می خواهم بروم. گفت: تو چه کسی هستی؟ گفت: من طفیلی شما هستم. یک مقدار جلوتر آمدند، نفر سومی آمد گفت: تو چه کسی هستی؟ گفت: من قفیلی شما هستم. گفت: من تنها دعوت شدم. کمی که گذشت، یک نفر دیگر آمد، گفت: تو که هستی؟ گفت: صاحب خانه مرا می شناسد. خلاصه رفتند و مهمان در زد، صاحبخانه وقتی در را باز کرد، دید چهار نفر آمدند. پرسید این آقا که همراه شما آمده، چه کسی است؟ گفت: این طفیلی من است.گفت: این کیست؟ گفت: این قفیلی من است. گفت: نفر بعدی چه کسی است؟ گفت: نگفتم صاحبخانه مرا می شناسد؟ این است که انسان باید مراقب باشد طبق دعوتی که شده همان مقدار افراد بروند.

صاحب خانه زودتر از همه شروع کند، و دیرتر از همه دست بکشد

یکی از آداب مهمانی این است که صاحب خانه زودتر از همه شروع کند، و دیرتر از همه دست بکشد. این سیره ی اهلبیت بوده است که مهمان سر سفره خجالت نکشد. بسم الله را بلند بگوییم. چه مهمان ها، چه میزبان، الحمدلله را بلند بگوییم. خجالت نکشیم. همه به یاد خدا بیافتند. زودتر از همه شروع کند و آخر از همه هم دست بکشد. یکی از آداب مهمانی این است که هرچه در خانه هست، زود آماده کنند. به مهمان نگویند: چیزی خوردی،