فایل پاورپوینت کامل شکرگذاری از نعمت ها و زندگی پر برکت

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل شکرگذاری از نعمت ها و زندگی پر برکت :

فایل پاورپوینت کامل شکرگذاری از نعمت ها و زندگی پر برکت

من بی تو دمی قرار نتوانم کرد *** احسان تو را شمار نتوانم کرد

گر بر تن من زبان شود هر مویی *** یک شکر تو از هزار نتوانم کرد

سلام می گویم به همه ی بیننده های خوبمان، سلام علیکم و رحمه الله. خیلی خیلی خوش آمدید به سمت در دعا آمده است «بِجَمِیعِ مَحَامِدِهِ کلِّهَا عَلَی جَمِیعِ نَعْمَائِهِ کلِّهَا» حمدهای زیبایی در دعاها هست، یکی از آن حمدها این است که خدایا من به همه ی حمدها و به همه ی نعمت های تو شکر می کنم. انشاءالله که ما همیشه ستایشگر و شکرگذار همه ی نعمت های خدا باشیم و آرزوی موفقیت برای همه ی سرورانمان داریم.

آقای شریعتی: سلامت باشید. ما خیلی خوشحال هستیم که خدمت شما هستیم و خدمت دوستان خوبمان. قرار شد که یاد بگیریم روزهای دوشنبه که زندگی ما پر برکت باشد، که در ذیل این بحث چه کنیم زندگی پر برکتی داشته باشیم، حاج آقای فرحزادی بابی را باز کردند، و یک دریچه ای را که مباحث بسیار فراوانی را در این باب می گنجد و آن هم بحث شکر و سپاس هست.

امیرالمؤمنین(ع) می فرماید: یکی از راه های خیر و برکت و فزونی نعمت، شکرگزاری نعمت ها است. «الشکر یزید فی الرزق» آنهایی که دنبال این هستند که رزق با برکت داشته باشند، و فراوانی و وسعت رزق، یکی از راه هایش شکرگزاری است.

راه های شکرگزاری را می گوییم، حالا ما می خواهیم، بنده های شکور، و سپاس گزاری باشیم، چطور شکر خدا را به جای آوریم؟ راه های شکرگزاری چند راه است. ما در روایت داریم یکی از مهمترین راه هایش که معرفت و درک نعمت است. یک تعبیری یک بزرگواری دارد که می فرماید: «درک النعمه شکر النعمه، درک المنعم، شکر المنعم» یعنی اگر نعمت را انسان با همه ی وجودش وجدان کند، بیابد، در واقع شکر آن نعمت را به جا آورده، و اگر درست خدا را بشناسد، شکر خدا را هم به جای آورده است.

خیلی وقت ها متأسفانه ما غافل هستیم.

هم از منعم غافل هستیم و هم از نعمت هایی که خدای مهربان مرحمت کرده است. یک روایت از امام صادق(ع) است که حضرت می فرماید: «مَنْ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَیهِ نِعْمَهً فَعَرَفَهَا بِقَلْبِهِ وَ عَلِمَ أَنَّ الْمُنْعِمَ عَلَیهِ اللَّهُ فَقَدْ أَدَّی شُکرَهَاوَ إِنْ لَمْ یحَرِّک لِسَانَه» (بحارالانوار/ج۷۵/ص۲۵۲) فرمود: اگر کسی واقعاً نعمت را بشناسد، عرفان غیر از علم است. ما می دانیم خدا چیزهایی به ما داده است. ولی معرفت یعنی درک کنیم، بیابیم. به تعبیر دیگری الآن ما می دانیم تشنگی یک چیزی است. اما ما گاهی همه ی وجودمان تشنه است. یعنی احساس تشنگی، آن درک است.

ما می دانیم قند شیرین است. شکر شیرین است، اما یک وقت روی زبان مان است. در دهان مان است. یعنی لمس می کنیم. حسش می کنیم. عالم می گوید: من می دانم، عارف می گوید: من می یابم. یعنی در واقع شهود می کند و می بیند. فرق علم با معرفت خیلی زیاد است. و لذا این روایت امام صادق(ع) می فرماید: «من عرفَ النعمه» یعنی وجدان بکند و ببیند خدا به او چه داده است. این نعمتی که خدا به ما مرحمت کرده است، چه نعمت بزرگی است. اگر واقعاً از صمیم دل درک کردیم، و همه ی وجودمان، نعمتی را که خدا به ما مرحمت کرده است، شما شکر آن را بر جای آوردی. ولو اینکه با زبانت هم چیزی نگفتی، حالا راجع به شکر زبانی هم عرض می کنیم. ذکرهایی که برای شکر زبانی گفته شده است، که اگر بینندگان عزیز نظرشان باشد، شاید یکی دو بار، ما اشاره ای کردیم.

روایت زیبایی است در مفاتیح هم در حاشیه اش محدث قمی آورده است. که در روایت داریم که امیرالمؤمنین(ع) دیدند یک کسی دعای خیلی طولانی می خواند. «ادعوا بصحیفه طویله» پشتش را گرفته و همینطور دعا می کند. گاهی هم خسته کننده است واقعاً این دعاهای کمیل، ندبه، بعضی موقع ها خیلی مردم را خسته می کنند. باید مختصرش کرد.

بعد حضرت جمله ی خیلی زیبایی فرمودند که: آن خدایی که دعای طولانی را اجابت می کند، دعای کوتاه را هم اجابت می کند. من دعاها را در چهار کلمه برایت خلاصه می کنم. حمد و استغفار و درخواست از خدای متعال، همه ی دعاها در چهار کلمه، که البته اگر عزیزان زیرنویس هم بکنند، خلاصه ی کتاب دعا، خلاصه ی مفاتیح، خلاصه ی دعاها، امیرالمؤمنین(ع) در چهار جمله ی کوتاه، که خوب است همیشه ورد و ذکر همه ی بیننده ها باشد. عزیزان حتماً یادداشت کنند و پیامک ندهند که هفته های بعد هم تکرار کنید. امیرالمؤمنین همه ی دعاها را در چهار کلمه خلاصه کردند. در حاشیه ی مفاتیح هم هست. عنوانش دعاهای موجز است. «الْحَمْدُ لِلَّهِ عَلَی کلِّ نِعْمَه» کل را هم ما قرار داریم که بکشیم. بلکه متوجه شویم. «کل» نه یک نعمت و دو نعمت، «عَلَی کلِّ نِعْمَه»، «الْحَمْدُ لِلَّهِ عَلَی کلِّ نِعْمَه» اصلاً ما در روایت داریم یکی از عواملی که دعا را مستجاب می کند، قدرشناسی و حمد و ستایش خداست. یعنی اول بگویم: چقدر شما خوب هستی. مجری خوبی هستی. چنین هستی، چنان هستی، بعد درخواستی که دارم را به شما بگویم. این خیلی اثر دارد.

یک موقع یکی از آقایان می فرمودند: شما یک ترفندی به خانواده ی ما یاد دادید، دیگر همیشه جیب و کارت ما را خالی می کند. گفتید: که آقای دولابی فرمودند: خانم ما می آید می گوید: چه حاج آقای خوبی، چنین است، چنان است. خلاصه خیلی هندوانه زیر بغل ما می گذارد و بعد جیب ما را خالی می کند.

حمد و سپاس خدا عامل اجابت دعا

در راه خدا هم ما خیلی روایات داریم که اول ستایش خدا، حمد خدا، یک عامل مهم اجابت دعا است. در ادعیه هم این کاملاً محسوس و مشهود است. بله همه الحمدلله، الحمدلله، دعای افتتاح، دعای عرفه، بعد می گوید: این هم به من مرحمت کنید. یعنی رحمت خدا را به جوش می آورد و خوبی ها را توجه پیدا می کند، می گوید: اینها را هم به من بده. «الْحَمْدُ لِلَّهِ عَلَی کلِّ نِعْمَه وَ أَسْأَلُ اللَّهَ مِنْ کلِّ خَیرٍ» (بحارالانوار/ج۹۱/ص۲۴۲) خدایا همه ی خوبی ها را می خواهم. «وَ أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْ کلِّ شَرٍّ» نه یکی دو تا، از همه ی بدی ها و شرها، من به خدا پناه می برم. و چهارم «وَ أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ مِنْ کلِّ ذَنْبٍ» از هر گناهی هم خدایا «استغفرالله»!

یک غزل زیبایی مرحوم فیض دارد. چند غزل دارد خیلی زیباست. مرحوم فیض خیلی مرد فوق العاده ای بوده است. در علمای شیعه کم نظیر یا بی نظیر است. می گوید:

ز هرچه غیر یار استغفرالله *** ز بود مستعار استغفرالله

نمی دانم از هرچه گفتیم استغفرالله، از هرچه کردیم استغفرالله، یک استغفار کاملی است. «وَ أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ مِنْ کلِّ ذَنْبٍ» خدایا تا حالا هر خطایی، هر لغزشی، هر بدی ای، هر کاری کردم استغفرالله.

چه نعمت هایی که می دانیم، چه نمی دانیم. چه گناهانی که می دانیم، چه نمی دانیم. چه خیرهایی که می دانیم و نمی دانیم. این خلاصه ی مفاتیح است و خلاصه ی از سفارش امیرالمؤمنین(ع).

«الْحَمْدُ لِلَّهِ عَلَی کلِّ نِعْمَه وَ أَسْأَلُ اللَّهَ مِنْ کلِّ خَیرٍ وَ أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْ کلِّ شَرٍّ وَ أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ مِنْ کلِّ ذَنْبٍ» این شکر زبانی. حالا شکر زبانی ذکرهای دیگر هم دارد، یک موقع مفصل می گویم. الحمدلله کامل است. ولی شکر واقعی و کامل مربوط به درک نعمت است. یعنی اگر نعمت را واقعاً درک کردی، شناختی، آن موقع شکر نعمت را در آن حال انجام دادی.

یک روایت خیلی زیبایی از امام هادی(ع) است که در این زمینه خیلی زیباست. در کلمه ی نعمت سفینه البحار است. عزیزانی که خواستند مراجعه کنند، کلمه ی نعمت! یک شخصیتی به نام ابوهاشم جعفری است. که از نوادگان جعفر طیار برادر امیرالمؤمنین(ع) است. ایشان چندین امام را درک کرده و شخصیت وارسته ای بوده است. «أَصَابَتْنِی ضِیقَهٌ شَدِیدَهٌ» در مسائل مالی و امور اقتصادی دچار تنگنا شدند و مشکل اقتصادی پیدا کردند. فقر شدید به من روی آورد. بعضی مواقع درها بسته است. الآن هم من می دانم خیلی از عزیزان مشکل مالی دارند. یا مطرح می کنند، یا پیامک می دهند. بارها به ما پیامک دادند حاج آقا شما نفست از جای گرم درمی آید. این را من واقعاً قبول دارم. یعنی کسی که درد فقر ندیده باشد، مریضی ندیده باشد، گرفتاری ندیده باشد، واقعاً درک نمی کند. ما باید به اینها حق بدهیم. ولی می خواهیم عرض کنیم شما هم خیلی چیزها را خدا به شما مرحمت کرده است، آنها را هم ببینید، آنها را هم قدر بدانید. و قطعاً پیاده از سواره خبر ندارد. ما اینها را خبر داریم و از صمیم دل می پذیریم. ما این را حق می دهیم. یک کسی که مثلاً چهل سال است، ازدواجش جور نشده است. هفتاد سال است هنوز مسکن ندارد. ما قبول داریم. ولی می خواهیم به شما بگوییم که به داده ها هم توجه کنیم. یک موقع این گلایه ها حل می شود و از بین می رود.

ابوهاشم می گوید: فقر مالی به قدری به من فشار آورد که من رفتم در گله و شکایت را نزد امام هادی باز کنم. عرض کردیم بسیاری از گلایه ها برای مسائل مادی است. که ما فکر می کنیم اگر به پول و پله رسیدیم، همه ی مشکلات ما حل می شود. در صورتی که پول به خود خدا قسم و به همه ی چیزهای مقدس قسم که پول حلال همه ی مشکلات نیست. ممکن است بعضاً مورد بعضی از مشکلات با پول حل شود، ولی اگر یک کسی در بیابان گیر کرده است، بیابان کویر، خروارها طلا، معدن آنجا گیرش آمده است و یک لیوان آب ندارد بخورد. یک لیوان آب برای او از میلیاردها پول و طلا و سکه بالاتر است. از تشنگی می میرد. متوجه هستید.

حاضر است همه ی دارایی را بدهد، آن لیوان آب را بدست آورد.

در تاریخ عزیزان نگاه کنند. ما در زمان قحطی پیرمردانی هستند که یادشان است. زمانی خشکسالی بود، مثل حالا از جای دیگر نمی توانستند راحت گندم و اینها وارد کنند، خانمی در شهر اصفهان سال قحطی، چند کیلو طلا و سکه آورد، داد می زد یک جوانمرد پیدا شود همه ی اینها را از من بگیرد، یک نان به من بدهد که من دارم از گرسنگی می میرم. از ضعف دارم می میرم. از اول بازار تا آخر بازار هی گفت: نان، نان، نان! طلا هم در دستش بود. آخر بازار افتاد و مرد! یعنی یک چیزهایی مافوق طلا و سکه و پول خدا به ما مرحمت کرده است که ما توجه نداریم. قدرش را نمی دانیم. همه ی گلایه ها را روی مسائل مادی نبریم. خیلی چیزهای دیگر هم خدا مرحمت کرده، و چه بسا همان مسائل مادی هم هزاران نعمت در آن خوابیده که ما خبر نداریم. چون نوعاً افراد یک مقدار به پول و مقام می رسند، خیلی شلوغ کاری می کنند. خیلی دیگران را تحقیر می کنند. خیلی فخر می فروشند. خدا به خاطر مصلحت هایی که دارد… یعنی همه ی نعمت های خدا را در مسائل مادی خلاصه نکنیم. این یک حرف خیلی پخته و مهمی است.

یک روایت زیبایی از پیغمبر عظیم الشأن(ص) دیدم که حضرت فرمودند: اگر کسی تمام نعمت های خدا را در خوراک و مادیات ببیند، این عملش کم است و عذابش نزدیک شده است. در اصول کافی است. متن عربی اش را هم می خوانم. «وَ مَنْ لَمْ یرَ لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ عَلَیهِ نِعْمَهً إِلَّا فِی مَطْعَمٍ أَوْ مَشْرَبٍ أَوْ مَلْبَسٍ فَقَدْ قَصَرَ عَمَلُهُ وَ دَنَا عَذَابُهُ» (کافی/ج۲/ص۳۱۵) یعنی اگر کسی نعمت را فقط در طعام و خوراک و پوشاک و مسائل مادی ببیند، این عذابش نزدیک است و عملش خیلی کوتاه است. یعنی فقط مسائل مادی را نبینیم. حالا عرض می کنیم. خدا میلیارد، میلیارد مافوق مسائل مادی به ما نعمت مرحمت کرد، فقط درکش کنیم. بعد بی اختیار سجده می رویم، بی اختیار نماز می خوانیم. بی اختیار عاشق خدا می شویم. حالا روایت هایش را عرض می کنم.

راه حل مشکلات و سختی ها

در همین روایت زیبای ابوهاشم جعفری، می گوید: مشکلات مالی به من فشار آورد. در تنگنا قرار گرفتم. باز این روایت هم زیباست، عرض کنم. یک نفر خدمت امام صادق(ع) رسید. گفت: من فقیر هستم. بی پول هستم. قسط عقب افتاده دارم، به قول امروزی ها و چنین و چنان است! حضرت فرمودند که: گمان نمی کنم. «مَا أَعْرِفُک فَقِیرا» (بحارالانوار/ج۶۴/ص۱۴۷) گمان نمی کنم شما فقیر باشید. عرض کرد آقا مثل اینکه شما متوجه نشدید. من بدهکاری دارم. مشکل مالی دارم. خدا می داند قرض کردم و چنین و چنان. در روایت داریم هی برای حضرت شرح می داد، حضرت «یکذِّبُه» به تعبیر عوام الناس، ننه من غریبم و سوخته کنی می کرد، من بیچاره هستم. بدبخت هستم. گرفتار هستم. چنین و چنان هستم. حضرت «یکذِّبُه» می گفت: نه! خیلی عجیب است، امام معصوم حرف کسی را قبول نکند. یعنی خیلی جهالت هم داشته است. دائم پافشاری می کرد که «أنا فقیر»! یک کلام خیلی زیبایی ملا عبدالله دارد، این هم مواظب باشیم به زبان نیاوریم. می گوید: زیاد محروم دیدن، محرومیت می آورد. هی بگویی: من مریض هستم، مریض هستم، مریض هم نباشی، مریض می شوی. هی بگویی: فقیرم، فقیرم، گدایم، گدایم، فقیر می شوی. یعنی این یک بحثی است ما مفصل کردیم. گفتن به زبان «الْبَلَاءُ مُوَکلٌ بِالْمَنْطِق» (فقیه/ج۴/ص۳۷۹) یعنی فال بد زدن، هی گفتن، تکرار کردن، تلقین کردن، فقیر هم نباشی گاهی می شوی. محروم هم نباشی، دائم بگویی: محرومم، محرومم، محرومت می کنند. یا محروم می شوی. این از آنها بود. «أنا فقیر» چنانم، چنینم. حضرت هم «یکذِّبُه» هی تکذیبش می کرد. به قول امروزی ها به حضرت عرض کرد: عجب گیری افتادیم! من واقعاً بی پول هستم. شما چطور می گویی: من فقیر نیستم. «مَا أَعْرِفُک فَقِیرا» حضرت فرمودند: شما ولایت ما را داری یا نداری؟ ولایت ما را داری یا نداری؟ گفت: چرا. جدم حضرت علی را دوست داری؟ بله. ما را دوست داری؟ بله. فرمودند: اگر کسی پیدا شود بگوید: من هزار دینار به تو پول می دهم از حضرت علی تبرّی بجو. از اهلبیت تبرّی بجو. حاضری ما ولایت را از تو بگیریم؟ پول به تو می دهیم. گفت: نه. حضرت مبلغ را بیشتر کردند. چند هزار دینار! ده هزار دینار، میلیون دینار، همینطور آلاف و الوف، حضرت دینارها را بردند که تو حاضر هستی ولایت ما را بفروشی؟ از ما تبرّی بجو من همه دنیا را به پایت می ریزم. حاضری؟ گفت: نه آقا، قسم خورد. اول قسم خورد من فقیر هستم. در روایت داریم «یحْلِفُ» به حضرت می گفت: من فقیر هستم. ننه من غریبم! حضرت فرمودند: تو حاضر هستی من میلیون پول به تو بدهم، ولایت را از شما بخرم. گفت: والله حاضر نیستم. حضرت فرمودند: من یک نعمت خدا را برایت شرح دادم. که این ولایت ما است. تو حاضر نیستی با آلاف و الوف و دینار اینها را بفروشی. آنوقت چطور اینقدر می گویی: من ندارم! به داده ها هم یک مقدار نگاه کن. نکته ی مهمی است.

ابوهاشم جعفری می گوید: «أَصَابَتْنِی ضِیقَهٌ شَدِیدَه» یعنی بحران اقتصادی به من فشار آورد، نزد امام هادی رفتم که در گله و شکایت را مثل این بنده خدا باز کنم. اجازه گرفتم، محضر آقا وارد شدم، نشستم. تا خواستم باب گلایه را باز کنم، حضرت پیش دستی کردند و روی دست من زدند. متوجه شدند! فرمودند: «یا أَبَا هَاشِمٍ أَی نِعَمِ اللَّهِ عَلَیک تُرِیدُ أَنْ تُؤَدِّی شُکرَهَا» (فقیه/ج۴/ص۴۰۱) حالا ما آمده بودیم گله و شکایت کنیم. حضرت آن طرف ورق را برگرداندند. فرمودند: اباهاشم! آمدی کدام نعمت های خدا را برای من شرح بدهی؟ «فَوَجَمْت» می گوید: من خودم را جمع کردم، در هم شدم. ما آمده بودیم با توپ پر، آمده بودم گله و شکایت کنم. حضرت فرمود: آمدی شکر کدام نعمت را بر جای آوری؟ می گوید: من خیلی سکوت کردم و در هم رفتم، بعد حضرت خودشان ابتدا کردند، سه نعمت مهم خدا را برای من توجه دادند. توجه به سه نعمت به من دادند. فرمودند: اباهاشم، «رَزَقَک الْإِیمَانَ فَحَرَّمَ بِهِ بَدَنَک عَلَی النَّار» خدا نعمت ایمان را به تو مرحمت کرده است. ایمان یعنی اصول دینت درست است. خدا را قبول داری، پیغمبر را قبول داری. مبدأ و معاد را قبول داری، اهلبیت را قبول داری، ایمان در خیلی از روایات به معنی ولایت اهلبیت آمده است. ایمان تعبیر شده به امیرالمؤمنین(ع) در آیات و روایات فراوان، «وَ مَنْ یکفُرْ بِالْإِیمانِ فَقَدْ حَبِطَ عَمَلُه» (کافی/ج۲/ص۳۸۴) یعنی کسی کفر به ایمان بورزد که منظور حضرت علی(ع) است، همه ی اعمالش حبط می شود. علی معیار است. «حَبَّبَ إِلَیکمُ الْإِیمانَ وَ زَینَهُ فِی قُلُوبِکم» (کافی/ج۱/ص۴۳۶) محبوب دل شما، آقا خدا به تو ایمان مرحمت کرده است. و با این ایمان بدنت را بر آتش جهنم حرام کرده است. این بشارت بزرگ، نعمت بزرگ! «هرکه از پل بگذرد، خندان بود» فقط دوست داران اهلبیت هستند. فقط کسانی از آتش جهنم عبور می کنند که محب اهلبیت باشند. «معه برات من جوازٌ من حب علی اب ابی طالب» خوب این جواز عبور از جهنم را خدا به تو داده است. یعنی محال است آتش جهنم عاشق و دوستدار حضرت علی را بسوزاند. برات آزادی خدا به او مرحمت کرده است. این خیلی مهم است. یعنی دغدغه ی مهم ما نرفتن جهنم است. و خدا به برکت ایمان چنین نعمتی را به ما عطا کرده است. «یا عَلِی حُبُّک إِیمَانٌ وَ بُغْضُک نِفَاقٌ وَ کفْرٌ» (بحارالانوار/ج۳۹/ص۴۲) پیغمبر خدا فرمودند: یا علی، محبت تو ایمان است و دشمنی تو کفر و نفاق است. خوب اینکه خدای بزرگ به ما لطف کرده است، این نعمت بزرگ محبت و دوستی امیرالمؤمنین را به ما مرحمت کرده است، و بدنمان را بر آتش جهنم حرام کرده است. یعنی محال است در آتش جهنم برود. این چه نعمت بزرگی است، ما توجه نداریم؟

نعمت و شکرگذاری

واقعاً ندارند. اگر در خانواده ای که ناصبی، وهابی و دشمن اهلبیت باشد، که دشمن شیعه است، دشمن اهلبیت است. خوب اگر در آن خانواده باشد، همینطور می شود دیگر. خدا این نعمت بزرگ را که در خانواده ی اهلبیتی ما پرورش پیدا کردیم به ما عطا کرده است. چرا به این داده های خدا توجه نداریم؟ این یک نعمت.

نعمت دوم حضرت فرمودند: «وَ رَزَقَک الْعَافِیهَ فَأَعَانَک عَلَی الطَّاعَهِ» (فقیه/ج۴/ص۴۰۱) دومین نعمتی که خدای متعال به تو مرحمت کرده است، عافیت و سلامتی است. بدن سالم، امنیتی که ما داریم. این نعمت سلامتی بدن، واقعاً اگر دو سه جلسه هم برای بیننده ها شرح بدهیم، جا دارد. من فقط اشاره می کنم. اینکه ما بدنمان سالم است. با پای خودمان راه می رویم. قلب سالم، کبد سالم، چشم سالم، کلیه ی سالم، آقا من می خواهم قلب شما را بخرم. چند میلیون، چند میلیارد کسی حاضر است بفروشد؟ اصلاً این قابل فروش نیست. کلیه ی ما، کبد ما، اصلاً از بین می رویم. آخر این خیلی قیمت و ارزش دارد.

آقای شریعتی من یک آسایشگاهی رفتم برای معلول ها سخنرانی کنم. برای من خیلی زیبا بود. من همین جا خواهش می کنم یکی از چیزهایی که ما را به درک نعمت می رساند، نگاه کردن به افرادی است که از خیلی نعمت ها محروم هستند. البته خدا در آخرت برای آنها جبران می کند و به آنها درجه می دهد. مقام می دهد. ما نمی خواهیم یک وقت آنها را اهانت نباید کنیم. آنها هم خدا قطعاً از حکمت و رحمت خودش جبران می کند. ولی شاید آنها آن گرفتاری را پیدا کردند که ما متوجه شویم که به قول مرحوم آیت الله شبیری زنجانی، می گوید: خدایا تو را شکر می کنم به عدد کورهای عالم که به من چشم دادی. یعنی حواسمان باشد به آنچه داریم. به عدد کرهای عالم به من گوش دادی. به عدد لال های عالم، عزیزانی که زبانشان لال است، چطور نماز می خوانند؟ همینطور صمٌ بکم می ایستد. رکوع و سجده می رود. قرآن را فقط نگاه می کند. آرزوی یک یا الله، آرزوی یک یا حسین، آرزوی یک یا زهرا، یا صاحب الزمان، یک «اللهم کل ولیک»، من نمی دانم واقعاً در دل کر و لال ها چه می گذرد؟ ولی واقعاً برای آنها خیلی سخت است. یعنی اینقدر آرزو دارد یک یا علی بگوید. ولی نمی تواند بگوید. خوب این نعمتی که زبان است و این همه ذکر می توانم با آن بگویم. شکر کنم، الحمد بگویم، صلوات بفرستم، قرآن بخوانم، این چه نعمت بزرگی است. همینطور در نماز زیارت عاشورا، همینطور صمٌ بکمٌ، خوب این نعمت زبان خیلی نعمت بزرگی است. گویایی!

در آن آسایش گاه بنده رفتم برای سخنرانی، حالا بعضی ها از کمر به پایین قطع نخاع بودند. عده ای را با تخت پای سخنرانی ما آوردند. اینها کسانی بودند از گردن به پایین قطع نخاع بودند. یعنی این آقا در جوانی بر اثر حادثه یا در جنگ یا غیر جنگ، عموماً حتی یک مریضی بعضی ها گرفتند. الآن نزدیک منزل ما یک خانمی است، شوهر داشته، بچه هم داشته، مریضی پیدا کرده و از گردن قطع نخاع شده است. این خانم یا این آقا باید هفتاد سال، پنجاه سال در رختخ