فایل پاورپوینت کامل قبولی توبه و فضیلت حزن بر اباعبدالله (ع)

فایل پاورپوینت کامل قبولی توبه و فضیلت حزن بر اباعبدالله (ع)؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل قبولی توبه و فضیلت حزن بر اباعبدالله (ع) شامل 52 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل قبولی توبه و فضیلت حزن بر اباعبدالله (ع) را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل قبولی توبه و فضیلت حزن بر اباعبدالله (ع) با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل قبولی توبه و فضیلت حزن بر اباعبدالله (ع) با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل قبولی توبه و فضیلت حزن بر اباعبدالله (ع) تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل قبولی توبه و فضیلت حزن بر اباعبدالله (ع) را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل قبولی توبه و فضیلت حزن بر اباعبدالله (ع) :

خلاصه فرق بین غرور و رجا

غرور از ناحیه نفس اماره و جهل آدمی است که شخص بدون کسب ایمان و داشتن عمل صالح برای آخرتش طمع داشته باشد که به بهشت و درجات عالی برسد، نزد سلمان ها و ابوذرها برود اگر چنین هوسی داشته باشد شیطان او را فریفته است.

رجا آن است که پس از سعی به مقدار توانایی در کسب ایمان و ادای واجبات و ترک محرمات، امید دارد خدا به فضلش عمل ناقابل او را بپذیرد و او را با خوبان محشور بفرماید.

توسلات به حسین علیه السلام برای رجاست نه غرور، آدمی پس از رجوع به خود و عقاید و اعمالش، راستی حالت یأس او را می گیرد (همان طوری که در بحث قبل در شرح فرمایشات شیخ شوشتری گفتم) از لحاظ ایمان می بیند لوازم ایمان در او نیست از خضوع و خشوع، توکل، رضا، تسلیم، خوف و رجا که نشانه های ایمان است، خبری نیست.

از جهت عمل، آیا واجباتی که انجام دادم شرایط قبول را داشته است؟ یأس که شخص را فراگرفت ناگهان متوجه وسایل حسینی علیه السلام می شود برق امید در دلش می تابد.

مثالی بزنیم، زارع پس از این که زمین را شخم زد و تخم کاشت خار و خاشاک را برطرف کرد بیم دارد در اثر بی آبی این زرع درست نتیجه ندهد ناگاه ابر رحمت پیدا شود و ببارد، چقدر این زارع امیدوار می شود تخمی که پاشیده است به برکت این آب رحمت ثمر دهد.

تنها از پرهیزکاران پذیرفته می شود

مؤمن هم اعمال نیک دارد لکن دلهره دارد آیا این اعمال به جایی می رسد؟ شاید گناهانم سبب گردد اعمالم مردود شود مگر نه قرآن مجید می فرماید: «تنها از پرهیزکاران پذیرفته می شود».[۱] تا می خواهد یأس او را بگیرد یادش به باب الحسین می آید مگر نه زیارت قبر حسین، عزای حسین، گریه بر حسین، انفاق و اطعام در راه حسین و به نام حسین، رحمت واسعه حق است ای کسی که از گناهانت ترسناکی، بدان خداوند گریه کنندگان برحسین را می آمرزد، به لطف خدا امیدوار باش.

کلمات جالب ولی غلط

بعضی از بی خبران نسبت به توسلات به ابی عبداللَّه الحسین کلمات ناهنجاری می گویند و آن را با سخنان زرق و برق دار همراه می کنند مثلًا می گویند سینه زدن و گریه چه فایده دارد، هدف حسین را جستجو کن، و

دریاب. یعنی با جمله جالب هدف حسینی را دریاب، توسلات به حسین علیه السلام را منکر می شود.

پاسخش این است که مگر کسی که ایمان به خدا و رسول دارد می تواند در عاشورای حسینی اندوهناک و گریان نشود. اگر محزون نشد در ایمانش شک است همان طوری که مشروحاً ذکر گردید، لازمه ایمان به رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم دوستی اهل بیت پیغمبر است کسی که دوستدار اهل بیت است نمی شود ایام عاشورا برایش با سایر ایام یکسان باشد.

در مسند احمد حنبل پیشوای سنی هاست از قول رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم «ایمان کسی کامل نمی شود مگر وقتی من نزد او از جانش عزیزتر باشم و اولادم از اولادش نزد او عزیزتر باشند».

اولاد حسین نزد او از اولاد خودش عزیزتر باشند آن وقت متوجه هنگامه عاشورای حسینی شود و محزون نگردد یقیناً دروغ می گوید کجا اولاد حسین علیه السلام نزد او «احب» می باشند. بلکه اگر علاقه باشد یقیناً کمتر از این حدی که گفته شد متأثر می شود.

پیغمبر (ص) و عزاداری حسین (ع)

قرآن مجید می فرماید: «و برای شماست در رسول خدا روش پسندیده»[۲] یعنی شما باید از پیغمبر پیروی کنید در گفتار و کردار، رویه رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم سنت است برای همه مسلمان ها که به او اقتدا کنند.

رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم در چندین مورد عزای حسین علیه السلام را برپا فرمود

حتی روایات متعددی از طریق سنی ها رسیده (هرکس مایل باشد به کتاب سیرتنا. .. تألیف مرحوم علامه امینی «علیه الرحمه» مراجعه نماید) از آن جمله:

چند مجلس در خانه عایشه و همچنین ام سلمه و چند مجلس در مسجد و چند مجلس در ضمن سفر، تمام این روایات را از سلسله سند عامه ذکر فرموده است.

ائمه ما نیز عاشورا، سالگرد قتل حسین، ایام حزن و اندوهشان بوده است شیعه هم باید همین طور باشد.

هدف حسین ایمان و تقواست

اما راجع به هدف حسین که آن را باید پیدا کرد، هدف ابی عبداللَّه علیه السلام ایمان و تقوا است خودش فرمود:

«خَرَجْتُ لِآمُرَ بِالْمَعْرُوفِ وَانْهی عَنِ الْمُنْکرِ»، ترک گناه کنار گذاشتن دوستی دنیا وبه جایش دوستی آخرت، کنار گذاشتن شهوت پرستی و شهوترانی، و خدا دوست و خداپرست شدن، زیر بار ظلم نرفتن و تابع طاغی یاغی نشدن، از آن طرف پیرو حق و تابع فرمان خدا شدن هدف حسین است.

البته بر هرکس لازم است هدف حسین را بیابد و آن را پیروی نماید ولی نه این که با این جملات جالب منکر فضیلت گریه بر حسین و عزاداری و انفاق به نام او گردند.

یا با بعید شمردن روایات رسیده در آمرزش گناه زایر یا عزادار حسینی اصل آن را انکار نمایند، همان طوری که در چند بحث قبل راجع به غرور و رجا و فرق آن دو گفتم، وسایل حسینی موجب رجاست نه غرور و مانند باب توبه است.

شفاعت هم موجب امید است نه غرور

شکی نیست که شفاعت جزء مذهب و ضروری اسلام و نص قرآن مجید می باشد و درباره آن روایات متواتر رسیده است. بعضی از بی خبران به واسطه کوچکی ادراک، نمی توانند آن را بپذیرند. لذا اشکال می کنند اگر بنا باشد شفاعت در کار باشد پس هرکس هرکاری دلش خواست بکند به این امید که فردای قیامت او را شفاعت می کنند.

در پاسخ باید گفت: اولًا باید ببینیم آیا معنی شفاعت این است که تو می گویی تا این اشکال وارد آید یا معنی اش چیز دیگر است چه کسی گفته، که هرکس هرکاری دلش خواست بکند بعد شفاعت به دادش می رسد؟!.

نفرموده اند که هرکس هرگناهی مرتکب شد، حتماً شفاعت به او می رسد بلکه شفاعت فی الجمله هست بعضی را نجات می دهند.

به کفار و تارک الصلوه و بخیل شفاعت نمی رسد

در سوره مدثر صریحاً می فرماید: که شفاعتِ شفاعت کنندگان به کسانی که منکر قیامت و نماز نخوان و تارک زکات باشند، نخواهد رسید.

مضمون آیات این است که «از این دسته دوزخیان می پرسند چه چیز شما را به دوزخ کشانید؟ پاسخ می دهند ما از نمازگزاران نبودیم و مسکین را طعام نمی دادیم و روز جزا را انکار می کردیم و با اهل غفلت

درمی آمیختیم تا مرگ ما آمد پس سود نبخشید ایشان را شفاعت شفاعت کنندگان».[۳] شفاعت رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم و امامان و دیگر شفعا به کسی که منکر قیامت و تارک نماز و زکات است نخواهد رسید. چگونه تارک الصلوه مورد شفاعت واقع می شود و حال آن که روایت مشهور از امام صادق علیه السلام در بستر بیماری که در آن از دنیا رفت به بستگانش که دورش جمع بودند، فرمود: «شفاعت ما به کسی که نمازش را سبک شمارد نمی رسد»[۴] چگونه است اگر اصلًا نماز را ترک کند؟!

«بخیلی» که از بذل مالش در راه خدا امساک کند می ترسد کم شود با معامله با خدا کاری ندارد، کی شفاعت به او می رسد؟ یا مثلًا آن نادانی که کفر می گوید: «کی از آن عالم آمده تا خبر بیاورد؟» کجا سزاوار شفاعت است؟!

محل شفاعت مجمل است

مفهوم آیات شریفه چنین است: شفاعت نسبت به کسانی امکان دارد که باایمان از دنیا رفته باشند و تارک الصلوه و مانع الزکوه نباشند آن وقت نسبت به گناهانشان ممکن است به شفاعت برسند، اما از چه گناهانی؟ در قرآن مجید ندارد.

حدیث مشهور نبوی صلی الله علیه و آله و سلم که فرمود: شفاعتم را برای صاحبان گناهان کبیره از امتم ذخیره کرده ام، اما نیکوکاران از ایشان پس برآنان راهی نیست (عقوبتی نیست که برای نجات از آتش آنان را شفاعت کنم هرچند برای زیادتی ثواب و ارتفاع درجه نیازمند می باشند).[۵] این روایت شریف هم مجمل است، صاحبان گناهان کبیره، یک گناه یا ده یا صد نمی دانیم؟ یا چه قسم گناهانی مقصود می باشد آیا کبایر موبقه یعنی هلاک کننده که هفت گناه بزرگ می باشد جزء آن است یا نه؟

نمی شود غرور پیدا کرد.

شفاعت برای امید است که آدمی را از یأس بیرون بیاورد مثلًا توبه کرده سعی در عمل نموده مع الوصف می ترسد تا خواست یأس او را بگیرد، متوجه شفاعت پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم و ائمه گردد، بگوید: «یا ابَا عَبْدِاللَّهِ. ..یا وَجیهاً عِنْدَاللَّهِ اشْفَعْ لَنا عِنْدَاللَّهِ».[۶]

بنابراین ب