فایل پاورپوینت کامل شیعه امام صادق علیه السلام

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل شیعه امام صادق علیه السلام :

فایل پاورپوینت کامل شیعه امام صادق علیه السلام

گفته می شود: امام صادق (ع ) در دوره میان پایان حکومت اموی و آغاز حکومت عباسی می زیست و این دوره فرصتی مناسب برای نشر مذهب فراهم آورده بود.

اما ازدیدگاه نگارنده این یگانه سبب در این مساءله نیست، بلکه عوامل دیگری هم مطرح است که نقش حکمرانان در احکام شرعی و تلاش آنان برای جذب فقیهان و محدثان وشاعران از آن جمله است.

امام صادق (ع ) چون می دید حکومت در تدوین حدیث و سپس بنیان نهادن یااستوار کردن برخی مذهبها نقش دارد و برای نزدیک کردن عالمان و شاعران و محدثان وقاریان به خود تلاش می کند و به حرکت علمی اهتمام دارد برایش روشن شده بود که این تلاش حکومت انقلابی فرهنگی بر ضد اصول باورها و بنیادهای فقه و تاریخ مسلمانان است: امام ابوحنیفه افکار خود را که در میان آنها افکار و اندیشه هایی مخالف کلام صریح پیامبر(ص ) وجود دارد در کوفه یعنی مرکز تشیع می گسترد، امام مالک بر مرکزدعوت اسلامی یعنی مدینه سیطره دارد و در آنجا فتوا می دهد، لیث بن سعد در مصربرای مردم فتوا می دهد ، اوزاعی که جدایی اش از اهل بیت معروف است در شام فتوا می دهد و بالاخره هر شهری فقهی ویژه و عقیده ای خاص دارد که اغلب کم یا زیاد، از اصول آموزه های پیامبر(ص ) و دیدگاههای صحیح فقهی فاصله دارد.

امام صادق (ع ) چون دید حکومت از این فقیهان به صورت تلویحی یا به صراحت حمایت می کند احساس خطر کرد و رویارویی با تهاجم فکری و فرهنگی حکومت عباسی بر ضد مکتب علوی را ضرورتی گریزناپذیر دید و از این روی کمر همت به رویارویی با این تهاجم بست. او اصحاب خود را بر توجه به فقه و فراگیری احکام بداشت و در حالی که نسبت به تاءثیرپذیری شیعیان از خطوط فکری حاکم در آن روزگاربیمناک بود به شرح سخنانی که از پیامبر اکرم (ص ) بدان حضرت رسیده است پرداخت وبه سند صحیح و روشن نسبت این احادیث به پیامبر(ص ) را روشن ساخت تا بهانه جویان و مخالفان را بهانه و دستاویزی نماند. از همین جا این نکته نیز روشن می شود که چرا امام صادق (ع ) در شورشها وقیامهای علویان شرکت نکرد، چه او پیکاری بسیار جدی تر و با اهمیت تر از آنچه شورشیان دست به کار آن بودند فراروی می دید و به پاسداری از مرزهای عقیده و ایمان می اندیشید. این از حقایق روشن تاریخ است که امام زمینه های بحث علمی را میان اصحاب خود به صورتی اختصاصی قسمت کرد، به ابان بن تغلب فرمان داد در مسجد بنشیند وبرای مردم فتوا دهد، به حمران بن اعین سپرد که مسائل علوم قرآن را پاسخ گوید، زراره را به مناظره در فقه گمارد، ماءموریت مجادله های کلامی را به مؤمن طاق داد، مناظره درامامت و همانند آن را به طیار واگذار کرد و هشام بن حکم را به مناظره در عموم عقاید ونیز امامت گماشت.

مناظره ها و گفت و گوهای این اصحاب امام در جای جای کتابها نهفته است و درکتابهای فهرست به نامهای آنچه در این عرصه ها تالیف کرده اند اشاره شده و مجموعه این آثار را تا چهارصد اثر تنها در زمینه حدیث برشمرده اند.

این چهارصد اثر همان است که بعدها به اصول اربعماءه نامور شده و پایه فقه شیعه قرار گرفته است.

اینک با عنایت به همه آنچه گذشت در این تردیدی نمی ماند که دست حکومت درورای طرح برخی از آرای فقهی که خوشایند علویان نیست، در کار بوده است، چه طرح این آرا و دیدگاهها از سویی به فقه و شیوه فقهی حکومت قدرت بیشتری می بخشیده واز سوی دیگر زمینه بازشناخته شدن علویان را فراهم می ساخته و برای حکمرانان، آزمودن به احکام فقهی یکی از برترین ابزارهای بازشناختی کسانی بوده است که حکومت را قبول ندارند و آن را رد و رفض می کنند.

پیشتر این روایت گذشت که چگونه خبرچین هارون یحیی بن عبداللّه بن حسن را از طریق چگونگی نماز خواندن او و از این نشانه که نمازها را دوبه دو با هم می خواند بازشناخت و مکان پنهان شدن او را کشف کردو خبر آن را برای هارون آورد و هارون گفت: آفرین بر تو! خوب به خاطر سپردی. این نماز عصر است و این هم زمان نماز عصر از دیدگاه آن مردمان است.

نیز گذشت که سلیمان بن جریر به ادریس بن عبداللّه بن حسن می گوید: پادشاه به دلیل آنچه از مذهبم می داند مرا به نزد خود خواند و اینک نزد تو آمده ام. همچنین گذشت که چگونه ابومالک اشعری از خواندن نمازی که نماز پیامبر(ص )بود ترس داشت و پیش از خواندن پرسید: آیا در میان شما بیگانه ای هست؟ گفتند: نه، مگر یکی از خواهرزادگانمان.

گفت: خواهرزاده یک خاندان فردی از آنان است. این نمونه روایتها جملگی حاکی از آن است که فقه اسلامی در این دوران به گونه ای درآمد که عملا از دو طریق به منابع خود می رسید: ۱ حکومت و حکومتیان ۲ علویان، که یگانه خط فقهی آنان خط فقهی امام صادق (ع ) بود. اغلب فقیهان، محدثان و قاریان دو عصر اموی و عباسی در همان فضایی که حکومت می خواست حرکت می کردند، اصول و مبانی خوشایند او را ترسیم می کردند، و راه حلهای تازه را به خلیفه ارائه می دادند و از آن سوی خلیفه نیز عالمانی را که درخدمت اهداف او بودند به دستگاه حکومت نزدیک و آنان را برخوردار می ساخت و دربرابر، کسانی را که از همکاری با حکومت سرباز می زدند از خود دور می کرد و از صحنه می راند.

مورخان آورده اند که هارون به یحیی بن عبداللّه بن حسن امان داد و چون به اودست یافت در پی راه و چاره ای برای زیر پا نهادن این امان بود و از فقیهان برای یافتن حیله ای در این کار یاری جست. از جزئیات این روایت ابوالفرج که در آن ماجرای کشته شدن یحیی بن عبداللّه بن حسن بن حسن بن علی بن ابی طالب (ع ) را نیز آورده است چشم می پوشیم و همین مقدار را که به بحث ما مربوط است نقل می کنیم: سپس فقیهان را گرد آورد. محمد بن حسن یار ابویوسف قاضی، حسن بن زیادلؤلؤی، و ابوالبختری وهب بن وهب در این جمع بودند. در این مجلس مسرور بزرگ امان نامه را آورد و به دست محمد بن حسن [شیبانی ] داد. او در آن نگریست و گفت: این امان نامه ای مؤکد است و هیچ حیله در آن نتوان یافت.

پیشتر هم امان نامه را در مدینه به مالک و ابن دراری و دیگران نشان داده بودند واینک با ضمیمه شدن سخن محمد حسن دریافتند که واقعا در این امان نامه نقطه آسیبی برای نقض نیست. در ای