بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل جهادِ پزشکان جهادی، در مناطق محروم :

فعالیت جهادد و دانشجو، پزشک و پرستار زن و مرد از سال ۱۳۹۴ تاکنون فعال و مصمم گروه جهادی دانشگاه علوم پزشکی ایران را تشکیل داده اند تا ثابت کنند جامعه پزشکی به سهم و زکات دانش خود واقف است و مرهم دردهای هموطنان دردمند. دانشجوی رشته دکترا «علیرضا جاویدان» سرگروه این گروه جهادگر پزشکی است که مدتی مستقل و اکنون با بسیج همکاری دارند. او درباره انگیزه اصلی اعضای گروه می گوید: «۲ نفر از اعضای گروه ما چند سال قبل تجربه حضور در اردوی جهادی منطقه محروم «دیوان درّه» کردستان را داشتند. آمدند و از مردمی برایمان گفتند که به دلیل دسترسی نامناسب این مناطق به شهر و خدمات بهداشت و درمان دردهای ساده شان کهنه و عمیق شده بود. از انرژی مثبتی گفتند که دعای بیماران بدرقه احوال، زندگی و راه آنها کرده است. همین انگیزه اصلی ما برای تشکیل این گروه شد.»

پزشک، بنّا می شود

در گروه جهادی دانشگاه علوم پزشکی ایران از پزشکان متخصص و عمومی، دانشجویان ترم های آخر رشته پزشکی و پرستاری هستند تا دانشجویان ترم های پایین تر که شوق خدمت را در چهره هم دانشگاهی های خود دیده اند و جذب این فعالیت ها شده اند. این گروه فقط پنس، گازاستریل، دارو و… به دست نگرفته اند بلکه جایی که لازم بوده بیل و کلنگ هم به دست گرفته اند و پل روگذر ماشین رو برای مریوانی ها ساخته اند. هنرهایی برای آموزش کارآفرینی آموخته اند تا به بانوان منطقه برای خودکفایی و کمک به اقتصاد خانواده بیاموزند. همدم نقاشی کشیدن دختران و پسران خردسال مریوانی و حاشیه نشین شهر تهران شده اند. در واقع این گروه در ۴ زمینه پزشکی، دامپزشکی، عمرانی و فرهنگی فعالیت های قابل توجهی دارند. فعالیت های پزشکی گروه شامل ویزیت عمومی، غربال گری، ساخت بیمارستان موقت صحرایی تخصصی برای تشخیص، درمان و جراحی است. همچنین باید خدمات دندانپزشکی، دامپزشکی شامل واکسیناسیون دام و طیور را به آن افزود. فعالیت های عمرانی هم شامل احداث پل ماشین رو است. در زمینه فرهنگی هم آموزش ها در ۳ گروه سنی کودک (خردسالان پسر و دختر)، نوجوانان (پسر و دختر) و جوانان (فقط بانوان) با محورترویج سبک زندگی ایرانی، اسلامی و اخلاقی است.

چرا مریوان، چرا تهران؟!

وقتی از اعضای گروه می پرسی که چرا مریوان و حاشیه تهران را برای خدمات جهادی خود انتخاب کرده اند دلایل مختلفی را بیان می کنند اما قوّت چند دلیل بیش از دلایل دیگر است. اینکه امکانات در این مناطق کم است. آمار بیکاری بالا و بنابراین درآمد خانوار اندک است. حقوق ناچیز صرف اولویت های زندگی مانند خوراک و پوشاک و البته آن هم بسیار دور از حد مطلوب می شود. اولویت های درمانی و فرهنگی با وجود آنکه به شدت نیاز به آن حس اما ناچار کنار گذاشته می شود. این سبک زندگی، شهروندان به ویژه بانوان که مادران امروز و آینده این خانواده ها هستند را تحت تاثیر قرار داده و گزارش های پزشکی درباره ابتلای بانوان به سرطان به دست آمده که در دست بررسی است. در زمینه دام و طیور که منبع درآمد خانوار به حساب می آید و سرمایه یک خانواده روستایی، متاسفانه بهداشت عمومی ضعیف است و در بین دام ها شیوع نوعی از باکتری که تلفات قابل توجهی به جا می گذارد، مشاهده شده است. اعضای گروه جهادی دانشگاه علوم پزشکی ایران سال های ۱۳۹۵، ۱۳۹۶ و ۱۳۹۷ فعالیت های جهادی در شهرستان مریوان داشته اند اما با آغاز سال تحصیلی برای آنکه فعالیت های جهادی تا سه ماه تابستان سال آینده تعطیل نشود، اردوهای جهادی برای رسیدگی به مناطق محروم و حاشیه شهر تهران راه اندازی کرده اند. کپرنشین ها و زاغه نشین های حاشیه شهر در مناطقی مانند کوره های آجرپزخانه خلازیر واقع در منطقه ۱۹، شمس آباد واقع در منطقه ۱۸، خاورشهر و محمودآباد تحت پوشش فعالیت های جهادی این گروه دانشجویی قرار دارد.

فقرِ دردناکِ خلازیر

وقتی از سرگروه جهادگران دانشجویی دانشگاه علوم پزشکی ایران می پرسی طبق تجربه این سالها فعالیت جهادی در مریوان را ضروری تر می داند یا تهران می گوید: «هر شهر شرایط خود را دارد. با این حال فکر نمی کردم تهران چنین نیازهای جدی داشته باشد. در مریوان بنابه شرایط جغرافیایی کردستان دسترسی به امکانات درمانی ساده نیست. بنابراین مردم بیشتر در شرایطی که درد به آنها غلبه می کند و آنها را از کار و زندگی می اندازد، خود را به مراکز درمانی می رسانند اما در دیگر موارد معمولا درد را تحمل می کنند. چکاب پزشکی و سایر خدمات انتفاعی هم جای خود دارد. البته در چنین شهرهایی که درآمد مردم مبتنی بر کار سخت، کشاورزی و دامداری است مسائل مالی در چگونگی بهره مندی از خدمات بسیار موثر است.» او اما درباره بهداشت و درمان شهروندان مناطق محروم و حاشیه تهران می گوید: «در تهران دسترسی به این امکانات فراهم تر است. راه ها و جاده ها شرایط مطلوب تری دارند. از آنجا که حاشیه نشینان معمولا مهاجران دیگر شهرها هستند که در پی کار و کسب درآمد راهی تهران شده اند وضع مالی بدی دارند. مراکز درمانی نزدیک آنهاست و ناچار از سر فقر باید درد را تحمل کنند. این موضوع بار روانی بیشتری روی آنها دارد. یکی از مواردی که متوجه آن شدیم خانواده ای بود که یکی از عزیزانش مدتی در I.C.U بستری و فوت شده بود. پول تسویه و ترخیص را نداشته اند، نمی توانستند جنازه را برای خاکسپاری تحویل بگیرند. این یعنی مسائل مالی آنها بسیار جدی است. تا درد به استخوان نرسد مراجعه نمی کنند و چه بسا وقتی مراجعه کنند دیر شده باشد. با پیگیری گروه ما مشکل آن خانواده رفع شد اما برای ما خاطره تلخی بود.» علیرضا جاویدان که گویی علاقه ای به عکاسی دارد، می گوید: «فکر کنید در خلازیر در یک خیابان بخواهید برای گرفتن یک عکس قاب دوربین خود را تنظیم کنید. یک طرف خیابان خانه هایی مشترک با اتاق های نمور، دلگیر و فرسوده ۶ متری است سوی دیگر آپارتمان ها و ساختمان هایی که کم از برج ندارند. دارا و ندار، فقر و ثروت در یک قاب. از این نظر بود که گفتم بار روانی تحمل بیماری و قفر برای این خانواده ها سخت تر است.»

نیایند؛ برگردانیم

از نظر سرگروه گروه جهادی دانشگاه علوم پزشکی ایران آسیب پذیری بهداشت محیطی در روستا برای ساکنان کمتر از حاشیه نشینان تهران است: «محیط زیست روستا تحت تاثیر سبک زندگی سنتی است اما اینجا در حاشیه شهر تهران محل سکونت این خانواده ها، خود زمینه ساز بیماری است. ساکنان این خانه ها معمولا کارگران زباله گرد، بازیافت، کارخانه ها، کارگاه های صنعتی هستند. محیط های کاری که برای سلامتی مناسب نیست. پساب های فاضلاب شهری هم معمولا به سمت این مناطق روانه است. آنها معمولا در زاغه­ها، خانه ها و حاشی