فایل پاورپوینت کامل آلوین پلنتینگا و باورهای واقعا پایه(۱)

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل آلوین پلنتینگا و باورهای واقعا پایه(۱) – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل آلوین پلنتینگا و باورهای واقعا پایه(۱) شامل 85 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل آلوین پلنتینگا و باورهای واقعا پایه(۱):

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل آلوین پلنتینگا و باورهای واقعا پایه(۱) به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل آلوین پلنتینگا و باورهای واقعا پایه(۱) به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل آلوین پلنتینگا و باورهای واقعا پایه(۱) با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل آلوین پلنتینگا و باورهای واقعا پایه(۱) با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل آلوین پلنتینگا و باورهای واقعا پایه(۱) با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل آلوین پلنتینگا و باورهای واقعا پایه(۱) را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل آلوین پلنتینگا و باورهای واقعا پایه(۱) :

یکی از مهم ترین چالش های معاصر در زمینه قرینه گرایی متعلق به پلنتینگا است

.

پلنتینگا مدعی است که باور به خدا همچون باور به وجود میزی در مقابل من و یا باور به این که امروز صبح صبحانه خورده ام، می باشد. اگرچه این باورها از قرینه و دلیل استنتاج نشده اند، اما اوضاع و احوالی وجود دارد که در آن به لحاظ عقلانی حق دارم به این باورها معتقد شوم

.^(۲)

به طور معمول، قرینه گرایان «مبناگرایند.» مبناگرایان معتقدند که باور عقلانی یا مؤیّد به قراین است و یا «واقعا پایه» است. یک باور وقتی پایه است که بر مبنای باورهای دیگر پذیرفته نشده باشد. یک باور وقتی واقعا پایه است که در اوضاع و احوالی شکل گرفته باشد که انسان به لحاظ عقلانی حق داشته باشد بدان معتقد شود

.

باور من به این که ۴=۲+۲ یا باور من به این که هم اکنون درد می کشم نمونه هایی از باورهای واقعا پایه به شمار می روند. من تنها وقتی حق دارم به باورهایی که واقعا پایه نیستند معتقد شوم که دلایل و قراینی برای آن ها داشته باشم. این قراین در نهایت، باید بر پایه باورهای پایه استوار باشند

.

بسیاری از مبناگرایان، «مبناگرایان سنّتی» اند. مبناگریان سنّتی معتقدند که یک باور، واقعا پایه است اگر و تنها اگر این باور ذاتا بدیهی،

(۳)

خطاناپذیر

(۴)

یا بدیهی حسی

(۵)

باشد. گزاره های «۴=۲+۲» و

«

کل بزرگ تر از جزء خود است» نمونه هایی از گزاره های ذاتا بدیهی اند. باورهای خطاناپذیر، باورهایی هستند که نمی توانند خطا و کاذب باشند؛ مثلاً، اگر بر این باور باشم که درد می کشم، پس من درد می کشم؛ و اگر بر این باور باشم که من دردی ندارم، پس من درد ندارم. باور من به این که در دست خود یک قلم دارم، از جمله باورهایی است که بدیهی حسی محسوب می شود

.^(۶)

اگر مبناگرایی سنّتی بر حق باشد، قرینه گرایی نیز بر حق خواهد بود. باورهای دینی نه ذاتا بدیهی اند و نه خطاناپذیر و نه بدیهی حسی. بنابراین، ما تنها وقتی حق داریم بدان ها معتقد شویم که دلایلی برای آن ها داشته باشیم

.

اعتراض پلنتینگا متوجه مبناگرایی سنّتی است، نه مبناگروی به معنای عام. ملاک

«

واقعا پایه بودن» باید کنار گذاشته شود. معیاری که مبناگرایان سنّتی برای باورهای واقعا پایه ارائه داده اند، از عهده توجیه خود معیارهای مبناگرایان سنّتی برنمی آید. گزاره «تنها باورهایی که ذاتا بدیهی، خطاناپذیر یا بدیهی حسی اند، واقعا پایه هستند» ذاتا بدیهی نیست (مثلاً، پلنتینگا در آن تردید دارد.) این گزاره خطاناپذیر هم نیست مبناگرایان سنتی ممکن است بر خطا باشند و بدیهی حسی نیز نمی باشد. از این رو، واقعا پایه به شمار نمی آید. اما این گزاره مؤیّد به قراین هم نیست. تلاش برای استنتاج این گزاره از گزاره های ذاتا بدیهی، خطاناپذیر یا بدیهی حسی قرین توفیق نبوده است. بنابراین، ملاک مبناگرایان سنّتی برای واقعا پایه بودن باورها نه واقعا پایه است و نه مؤید به قراین. از این رو، بر فرض درستی معیارهای عقلانیت ایشان، حق نخواهیم داشت به این گزاره باور پیدا کنیم

.

ملاک مبناگرایان سنّتی برای پایه بودن یک باور، نادرست نیز هست. پلنتینگا از ما می خواهد تا در مورد باورهایی همچون باورهای ذیل تأمل کنیم

:

من یک درخت می بینم

.

من امروز صبح صبحانه خورده ام

.

آن شخص عصبانی است

.

این باورها بی درنگ در اوضاع و احوال معیّنی تشکیل می شوند. در صورت داشتن نوع متعارفی از تجربه حسی، خودم را بی واسطه معتقد به دیدن یک درخت می یابم. این باور که امروز صبح صبحانه خورده ام، بی درنگ در اوضاع و احوالی خاص (همچون تمایل به باور کردن این امر همراه با یک «تجربه پیشینِ» خاص) شکل گرفته است. وقتی که می بینم فردی از روی خشم رفتار می کند، به سادگی به این برداشت می رسم که وی عصبانی است

.

این باورها «بدون مبنا و دلیل» نیستند. اوضاع و احوال معیّنی که این باورها در آن به وجود می آیند «این حق را به من می دهد که به آن ها معتقد شوم.» برای مثال، دارا بودن نوع خاصی از تجربه حسی در شرایطی مناسب (زیاد دور نباشم، نور کافی باشد و مانند آن) مبنای باور من به دیدن درخت است و اعتقاد من به این باور را توجیه می کند. باور من همچنین خطاپذیر

(۷)

است؛ یعنی ممکن است در رابطه با آن دچار خطا شده باشم. برای مثال، آنچه را من یک درخت دیده ام ممکن است یک درخت مصنوعی باشد. در عین حال، اگر من هیچ دلیلی نداشته باشم که درختانی مصنوعی در این منطقه وجود دارند و هیچ دلیلی هم بر معیوب بودن چشمان خود نداشته باشم، در این صورت به صرف داشتن این باور در چنین اوضاع و احوالی، نسبت به اعتقاد به آن محق خواهم بود

.

هرچند این باورها دلیل و مبنا دارند و خطاپذیر هم هستند، با این همه باورهایی پایه هستند. این باورها از باورهای دیگری که قرینه آن ها باشند، استنتاج نشده اند. برای مثال، این را که امروز صبح صبحانه خورده ام، از این واقعیت نتیجه نگرفته ام که من به انجام آنچه کرده ام تمایل داشته و یک «تجربه پیشینِ» خاص داشته ام. در واقع، من حتی به طور معمول در مورد این واقعیت فکر نکرده ام. در عین آن که حصول باور در این اوضاع و احوال، باور من را به این امر توجیه می کند. اما من از این اوضاع و احوال برای باور خود استدلال نکرده ام

.^(۸)

این سه باور، باورهایی واقعا پایه نیز هستند. من به لحاظ عقلانی حق دارم در اوضاع و احوال مذکور، به این باورها ملتزم شوم. اما تنها باور اول است که ملاک مبناگرایان سنّتی را در مورد واقعا پایه بودن داراست

.^(۹)

بنابراین، ملاک ایشان ملاکی نادرست است

.

از این مطلب نتیجه گرفته نمی شود که قرینه گرایی نادرست است؛ هرچند برخی از باورهای واقعا پایه نه ذاتا بدیهی اند، نه خطاناپذیر و نه بدیهی حسی. باورهای دینی ممکن است نیازمند دلیل باشند. با وجود این، پلنتینگا بر آن است که باورهای دینی نیز می توانند واقعا پایه باشند

.

خداباوران چه بسا با تأمّل در آسمان ها، خود به خود به این باور برسند که آسمان ها مخلوق خدایند. ممکن است شخص با خواندن کتاب مقدّس، تحت تأثیر قرار بگیرد که خدا با او سخن می گوید. ممکن است به سبب آن که کاری مرتکب شده ام که می دانم بی ارزش، اشتباه و بد بوده است، احساس کنم که در پیشگاه خدا گناه کار هستم و این باور را در خود شکل دهم که خداوند از آن چه که مرتکب شده ام ناخشنود است. با توبه و انابه ممکن است احساس بخشودگی کنم و این اعتقاد در من شکل گیرد که خدا مرا به جهت کاری که مرتکب شده ام بخشیده است

.^(۱۰)

این باورها خود به خود در اوضاع و احوال مذکور شکل می گیرند و از دیگر باورهایی که خداباوران به عنوان قرینه تلقّی می کنند نتیجه نمی شوند. بنابراین، باورهایی پایه می باشند

.

اما آیا این باورها، باورهای واقعا پایه هستند؟ به دلیل آن که ما ملاک مبناگرایان سنّتی را برای باورهای واقعا پایه نپذیرفتیم، هیچ دلیلی نداریم که بگوییم این باورها واقعا پایه نیستند. این باورها خطاپذیرند و خداباوران فرهیخته از اشکالاتی (همچون مسأله شر) که بر این باورها وارد شده، آگاهند. اگر ایشان قادر به پاسخ گویی به این اشکالات نباشند، حق نخواهند داشت که به این باورها پایبند بمانند. اما اگر ایشان بتوانند پاسخگوی این اشکالات باشند، یا دلایلی بر قابل حل بودن این اشکالات داشته باشند، در این صورت ایشان حق دارند که به آن ها معتقد بمانند. باورهای ایشان با این حال پایه اند؛ چرا که این باورها از ملاحظاتی استنتاج نشده اند که ایشان در رویارویی با اشکالات وارد بر باورهایشان از آن ها بهره برده اند. باورهای ایشان واقعا پایه هستند؛ چرا که این باورها در اوضاع و احوال مناسبی شکل گرفته اند و می توان اشکالات وارد بر آن ها را پاسخ داد

.

متعارف ترین اشکالی که بر طرح پلنتینگا وارد شده آن است که این طرح بر بیهوده گویی صحّه گذاشته است. هر کس که قادر نباشد بر باورهای مطلوب خود، قرینه و دلیل اقامه کند می تواند آن ها را واقعا پایه بنامد. آیا چنین کسی نسبت به یک خداباور حق بیش تری برای انجام چنین کاری ندارد؟ فرض کنید که اعضای یک فرقه جدید مدعی شوند که باور به کدو تنبل بزرگ یک باور واقعا پایه است. آیا ما برای پذیرش مدعای ایشان دلیلی هم سنگ با پذیرش ادعای خداباوران در دست نداریم؟ پلنتینگا این امر را نمی پذیرد

.

ابطال ملاک مبناگرایان سنّتی در رابطه با باورهای واقعا پایه به این معنا نیست که ملزم باشیم هر باوری را واقعا پایه تلقّی کنیم. پیش فرض این تلقّی آن است که ما باید ابتدا پیش از آن که بتوانیم واقعا پایه بودن یا نبودن یک باور را تعیین کنیم، ملاک و معیاری در دست داشته باشیم، در صورتی که این امر نادرست است. ما هیچ معیار کارامدی برای واقعا پایه بودن باور نداریم با این حال، می دانیم که برای مثال، برخی مدعیات مبتنی بر حافظه واقعا پایه اند و مدعیاتی در مورد اجزای تشکیل دهنده اتم واقعا پایه نمی باشند. همچنین می دانیم که باور به کندو تنبل بزرگ واقعا پایه نیست. البته در رابطه با آن که کدام باور واقعا پایه است و کدام باور واقعا پایه نیست اختلاف نظرهای زیادی وجود دارد. اما این مطلب زیاد مهم نیست؛ چرا که مردم در بسیاری از امور با یکدیگر اختلاف نظر دارند

.

همچنین «تفاوت زیادی میان باور به خدا و باور به کدو تنبل بزرگ وجود دارد

.»^(۱۱)

خداوند ما را بااین گرایش خلق کرده که در اوضاع و احوال خاصی به او باور داشته باشیم، اما چنین میل و گرایش را در رابطه با باور به کدو تنبل در ما قرار نداده است. بنابراین، می توان «اشکال کدو تنبل بزرگ» را نادیده گرفت

.

اما آیا این واقعیت که انسان ها در باب مصادیق واقعا پایه بودن باورها اختلاف نظر دارند، غیر قابل اهمیت است؟ فرض کنید آنان که با خداباوران به مخالفت برخاسته اند، به یکسان عاقل، هوشمند و آگاه هستند. شاید اصلاً این مخالفان حتی دارای حساسیت دینی هم باشند. آیا مخالفت ایشان دلیلی بر عدم اعتماد خداباور به مصادیقی همچون («خدا همه این چیزها را آفریده» «خدا مرا بخشوده» و مانند آن

)

نمی باشد؟ گری گاتینگ ۱۹۴۲

Gary Gutting

بر آن است که این مخالفت ها چنین دلالتی دارند

.^(۱۲)

در این جا، دو نوع مخالفت قابل تصور است: اول آن که شخص در اوضاع و احوالی مناسب به خودی خود قادر نباشد باورهایی دینی شکل دهد. ملحدان به آسمان پر ستاره می نگرند، اما هیچ علاقه ای ندارند که به مخلوق بودن آن توسط خداوند باور پیدا کنند. یا برخی ممکن است کتب مقدّس را بخوانند، بدون آن که آشکارا و بی واسطه دریابند که این خداست که از طریق کتاب مقدّس با آن ها سخن می گوید

.

دوم آن که شخص ممکن است باوری را که با خداباوری ناسازگار است، واقعا پایه تلقّی کند. ملحدان به ندرت ادعا می کنند که عدم اعتقادشان به وجود خدا پایه است

.

اما مردم، باورهایی را واقعا پایه پنداشته اند که به نظر می رسد نادرستی خداباوری از دل آن ها به دست می آید. برای مثال، ممکن است پیروان مکتب «ادوایتا» با خواندن اوپانیشاد یا با داشتن تجربه عرفانی «وحدت انگار»، بی اختیار خود را معتقد به واقعی نبودن اختلاف ها یا غایت بودن برهمن غیر شخصی بیابند. اگر این باورها درست باشند، خداباوری نادرست خواهد بود. هر دو نوع این مخالفت ها مشکل آفرین هستند

.

گاتینگ استدلال می کند که «باور به این که

P

برای

A

در شرایط

C

واقعا پایه است» به این معناست که «وقتی

A

در

C

است،

A

در یک موقعیت معرفت شناختی است و این موقعیت معرفت شناختی دست رسی ممتاز

(۱۳)

به صدق

P

را در اختیار وی قرار می دهد.» برای مثال، گزاره «من یک درخت می بینم» تنها زمانی برای من باوری واقعا پایه خواهد بود که من در یک رشته اوضاع و احوالی باشم «که در این اوضاع و احوال، دلیل معتبری بر… درستی این حکم غیر استنتاجی من وجود داشته باشد.» اگر کسی مرا متقاعد کند که من در جایگاهی درست قرار نگرفته ام تا آن درخت را ببینم و یا دارویی مصرف کرده ام که باعث وهم و خیال من شده است، در این صورت من نباید این باور خود را واقعا پایه تلقّی کنم

.

از دیدگاه گاتینگ، باورهای دینی واقعا پایه نیستند؛ زیرا «اوضاع و احوال خاصی

»

که پلنتینگا توصیف می کند، دست رسی ممتاز به صدق گزاره های دینی را موجب نمی شود

.

اگر این اوضاع و احوال چنین می کردند، هر شخصِ دارای صلاحیتی وقتی در این اوضاع و احوال قرار می گیرد، می بایست به صدق این گزاره ها پی ببرد. برخی خداباوران با تأمّل در زیبایی یک گل یا غلبه بر گناه، بی اختیار باورهایی دینی را در خود شکل یافته می بینند. اما بسیاری از «همتایان شناختی

»^(۱۴)

آنان (یعنی مردمی که به یکسان هوشمند، شریف، آگاه و عاقل هستند) به چنین باورهایی دست نمی یابند

.

صدق گزاره های دینی برای ایشان آن هنگام که چشم به آسمان پر ستاره می دوزند یا کتاب مقدّس می خوانند و یا توبه و انابه می کنند، بی درنگ روشن و واضح نیست. وقتی که ایشان در موقعیت شناختی یکسانی باشن