فایل پاورپوینت کامل غیرت دینی امام خمینی (ره)

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل غیرت دینی امام خمینی (ره) :

سرتاسر زندگی امام خمینی (ره)، جلوه گاه حساسیت های دینی است. غیرت دینی آن بزرگوار از برجستگی خاصی برخوردار بود. آن جا که امری از امور دین به خطر می افتاد و یا دورنمای بدعتی را احساس می کرد، به خروش می آمد و برای جلوگیری از آن، قد برمی افراشت. سخن می گفت، می نوشت، فریاد می کشید و مسلمانان را به یاری می طلبید. این حساسیت برخاسته از عمق آگاهی و عشق به دین و ارزش های دینی او بود.

او، با این که نسبت به دشمنانش گذشت داشت و از اشتباهات دوستان چشم پوشی می کرد، افتراها و اهانت های بدخواهان را به چیزی نمی گرفت و با کسانی که از روی ناآگاهی کافرش خواندند، مدارا می کرد، ولی در برابر حفظ دین و ارزش های آن، حساسیت فوق العاده داشت، قلبش در غم از کف رفتن عالمان دینی می شکست و از غربت اسلام و بی سرپرستی مسلمانان مدام در تشویش بود. بر سر مسایل مکتبی، اهل معامله نبود. زندگی آن بزرگوار سرشار از نمونه هایی است که بیانگر غیرت دینی آن حضرت است. در این جا به ذکر چند نمونه از آنها می پردازیم:

در زمان رضاشاه که موضوع کشف حجاب مطرح بود و مأموران رضاشاه چادر زن ها را از سرشان برمی داشتند. شبی امام خمینی (ره) در حرم بودند، ناگهان از میان زن ها سر و صدا بلند شد. حضرت امام با عصبانیت جلو رفت و سیلی محکمی به صورت یکی از مأموران زد و گفت: «این جا خانه مردم است، خانه اهل بیت علیهم السلام است، شما حق ندارد این کارها را بکنید.»

مأموری که سیلی خورده بود گفت: مأمور اعلا حضرت را می زنی، سپس همگی ازآن جا رفتند تا قضیه را به مسؤولان بالاتر خبر دهند. پس از رفتن مأموران یکی از حاضران به امام عرض کرد: تا مأموران نیامده اند زودتر از حرم بروند تا مشکلی برای ایشان پیش نیاید. امام فرمود: همین جا می نشینم تا ببینم آن ها چه می گویند.^[۱]

امام خمینی رحمه الله نمی توانست خود را نظاره گر ساکت صحنه های ذلت و خواری مسلمانان ببیند. از این رو می فرمود:

هیهات که خمینی در برابر تجاوز دیو سیرتان و مشرکان و کافران به حریم قرآن کریم و عترت رسول خدا و امت محمد صلی الله علیه و آله و سلم و پیروان ابراهیم حنیف، ساکت و آرام بماند و یا نظاره گر صحنه های ذلت و حقارت مسلمانان باشد.^[۲]

امام هیچ گاه در برابر دشمنان اسلام کرنش و تواضع نکردند و سعی نمودند غیرت اسلامی خویش را نشان دهند و در راهی که برگزیده بودند. با قاطعیت و صلابت پیش می رفتند و تردید به دل راه نمی دادند. یک بار فرستاده ای از سوی رژیم شاه خدمت امام آمد و ایشان را تهدید کرد و گفت: فکر نکنید پیروز می شوید. امام با عصبانیت فرمودند:

این را بدانید تا زنده هستم اگر در خانه ام را هم به رویم ببندید از پای نخواهم نشست و بااین نیش قلم علیه شما خواهم نوشت وا گر نشد از شکاف در سخنم را به مردم خواهم رساند.^[۳]

حضرت امام درباره هر چه که آن را وظیفه و تکلیف شرعی تشخیص می دادند تا بدان حد بود که اگر همه دنیا با ایشان مخالفت می کردند، از آن منصرف نمی شدند و به سرزنش ملامت گران ذره ای اعتنا نمی کردند. در دوران نهضت مقدسی که رهبری کردند مدتی تنها اعلامیه علیه طاغوت دادند و در رسیدن به اهداف مقدس هرگز یأس به خود راه ندادند. آیه اللّه شهید سید محمدرضا سعیدی نقل کرده اند: خدمت امام عرض کردم: شما را تنها می گذارند! فرمودند:

اگر جن و انس یک طرف باشند و من یک طرف، حرفم همین است که می گویم.^[۴]

مسئله دیگر طرح لایحه انجمن های ایالتی و ولایتی در هیأت دولت و تصویب آن در شانزدهم مهر ۱۳۴۱ ه. ش بود. به موجب این لایحه واژه «اسلام» از شرایط انتخاب کنندگان و انتخاب شوندگان حذف گردیده بود و نیز انتخاب شوندگان به جای آن که مراسم تحلیف را با قرآن به جای آورند، از این پس با سایر «کتاب های آسمانی» نیز می توانستند این کار را انجام دهند!^[۵]

امام تلگرافی مفصل به نخست وزیر وقت (عَلَم) مخابره فرمودند که در فرازی از آن آمده بود:

مطمئن باشید تخلف از قوانین اسلام و قانون اساسی و قوانین موضوعه مجلس شورا برای شخص جناب عالی و دولت ایجاد مسئولیت شدید در پیشگاه مقدس خداوند قادر و قاهر و نیز ملّت مسلمان و قانون خواهد کرد.. . الغای شرط اسلام از انتخاب کننده و انتخاب شونده و تبدیل قسم به قرآن مجید به کتاب آسمانی، تخلف از (قانون اساسی) است.^[۶]

دولت اسداللَّه عَلَمْ در قبال تلگراف امام و سایر علما سکوت کرد و راه بی اعتنایی را پیش گرفت، این شیوه امام را واداشت تا اعلامیه کوبنده تری برای علم صادر نماید. در پانزدهم آبان ۱۳۴۱ ه. ش علم در یکی از سخنرانی های خود به جای عذرخواهی، هرگونه اخلال گری را محکوم کرد و اقدامات اخیر علما و مراجع را تلویحاً حرکتی ارتجاعی دانست و افزود: چرخ زمان به عقب بر نمی گردد و دولت از برنامه اصلاحی که در دست دارد عقب نشینی نمی کند!

به دنبال گستاخی علم، اصناف تهران و گروه کثیری از مردم حمایت خویش را از تقاضای علمای قم اظهار داشتند و روحانیان نیز در منابر و محافل به انتقاد از دولت پرداختند، دولت نیز کوشید تا اعتراض علما را مخالفت با اصلاحات ارضی قلمداد کند که نتیجه ای از این تلاش ها نگرفت.

سرانجام پس از شش هفته سکوت، علم در ۲۲ آبان ۱۳۴۱ ه. ش تلگرافی به سه نفر از مراجع قم- به جز امام- مخابره نمود و در آن به صورت ظاهر موافقت خود را با خواسته های آنان اعلام داشت و همزمان در مصاحبه مطبوعاتی همین مطالب را گفت. وی تصور کرد با عدم ارسال تلگراف به امام، ایشان را کوچک کرده و از نظرها خواهد انداخت، غافل از آن که همین بی اعتنایی سبب روی آوردن بیشتر مردم به ایشان گشت و آنان متوجه شدند که رژیم شاه از چه کسی بیشتر می ترسد.

برخی پاسخ علم را نشانه عذر خواهی دانسته و غائله مزبور را ختم شده پنداشتند، اما امام با فراستی که داشت فرمود: «لایحه ای که به تصویب هیأت دولت رسیده با تلگراف خصوصی از اعتبار و جنبه قانونی ساقط نمی شود، بلکه باید توسط نخست وزیر در جراید اعلام شود.» هیأت دولت رسماً لغو ل