فایل پاورپوینت کامل محیطها و موضع گیری ها

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل محیطها و موضع گیری ها :

قالَتْ فاطِمَهُ (س) فِی دُعائِها یوْمَ الثَلاثاء: «اللّهُمَّ اجْعَلْ غَفْلَهَ النّاسِ لَنا ذِکراً وَ اجْعَلْ ذِکرَهُمْ لَنا شُکراً وَ اجْعَلْ صالِحَ ما نَقُولُ بِالْسِنَتِنا نِیهً فِی قُلُوبِنا». «اللّهُمَّ انَّ مَغْفِرَتَک اوْسَعُ مِنْ ذُنُوبِنا وَ رَحْمَتَک ارْجی عِنْدَنا مِنْ اعْمالِنا. اللّهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ وَ آلَ مُحَمَّدٍ» «وَ وَفِّقْنا لِصالِحِ الْاعْمالِ وَ الصَّوابِ مِنَ الْفِعالِ». [۱]

ترجمه

خدایا! غفلت مردم را ذکر و آگاهی ما قرار بده. آن لحظه ای که مردم غافلند، لحظه ی ذکر و بیداری ما باشد.

خدایا ذکر و بیداری مردم را شکر ما قرار بده. هنگامی که آنها متذکر و بیدارند، این بیداری و آگاهی باعث شکر ما شود.

در یک چنین شرایطی که همه متذکر و بیدارند، تو آن چه را که بر زبان ما از خوبی ها جاری می شود، نیت ها و ریشه هایش را در دل هامان قرار بده و محکم و استوار ساز. کاری کن که در دل ما نیت ها و ریشه هایش پا بگیرد.

خدایا! غفران تو از گناهان ما گسترده تر است و امیدمان به رحمت تو بیشتر از کارهای ما است. خدایا! بر محمّد و آلش درود فرست و ما را موفّق بدار تا صالحات اعمال و کارهای درست و صواب را داشته باشیم.

محیط غفلت

محیطها با هم متفاوت اند. گاهی محیط، محیط غفلت است و بی توجّهی، لهو است و سرگرمی و اشتغال به غیر است؛ که اصولًا این همه از غفلت ها و حتّی از کفر برخاسته. در آیه ای از سوره ی روم «۱» به دست می آید: وقتی غفلت شکل می گیرد تا حدّ کفر پیش می رود. پس یک مرحله، غفلت است، لهو و سرگرمی است، اشتغال به غیر است، فرو رفتن در دنیاست.

آدمی در لحظه ی غفلتش بازی می کند و سرگرم می شود. و این سرگرمی باعث می شود که فرو رود و فائز نباشد؛ «ذَرْهُمْ فِی خَوْضِهِمْ یلْعَبُونَ».

گاهی هم محیط، محیط ذکر است و توجّه. تنبّه است و بیداری.

انسان در چنین محیطی که قرار می گیرد از خودش شرمنده می شود و در آینه ی چهره و حضور دیگران و اشک و آه آن ها و فداکاری و ایثارشان، بخل و کوتاهی خودش را می بیند. تنبلی و سستی اش را می بیند. وقتی می بیند که دیگران با سر رفته اند و او هنوز گامی برنداشته، شرمنده می شود و این محفل و مجلس در او بصیرتی را می آورد و او را بیدار می کند.

گاهی هم محیط، محیط شکر است و بهره برداری، فعّال است و زنده و آدمی به حرکت مستمرّی رسیده است و به سمت خوبی ها و صالحات و حسنات، حرکت می کند.

موضع گیری

در محیطهای غفلت زده و غافل، آدمی می تواند سه موضع گیری و برخورد داشته باشد.

می تواند رو به پستی بیشتری بیاورد و جایی که همه مشغولند، ساز محکمتری را بزند و فساد بیشتری بیاورد؛ چون در این آینه ی سیاه، بدی های ما انعکاسی ندارد و جلوی چشممان نمی آید. و در چنین جمع غافلی، زشتی هامان رسوا و مفتضح نیستند و آنها را نمی بینیم.

وقتی همه دارند فریاد می زنند، اگر من هم فریاد بزنم و زمزمه ای کنم، به جایی بر نمی خورد، ولی وقتی همه آرامند، زمزمه و حتّی صدای نَفَسِ من هم آزار دهنده است.

می تواند به همرنگی روی بیاورد، اگر به فساد بیشتری روی نیاورد، لااقل در همان حدّ باقی بماند و جزء غافل ها باشد.

می تواند از غفلت و بی توجّهی و از چشم پوشی و یا زشتی عمل آن ها بیاموزد و بیدار شود. آدمی به خاطر حبّ به نفس و علاقه ای که به خود دارد نمی تواند بدی هایش را احساس کند و برایش آشکار نمی شود، ولی وقتی همین بدیها در دیگران بدون این محبّتی که حائل و حاجب است، جلوه می کنند، آدم زشتی اش را احساس می کند و در آیینه ی سیاه دل دیگران متوجّه زشتی های خودش می شود و به ذکر و بیداری می رسد. وقتی تو می بینی دیگران با این همه آیات و عنایاتی که در حقّشان شده، غافلند و بی توجّه، می توانی به خاطر نبودن حبّ به نفس و نبودن این حائل و حجاب، آگاه و بیدار باشی. و این کوثر است؛ یعنی تو در هر موقعیتی که هستی و در هر محیطی که قرار گرفتی، بتوانی بهترین موضع گیری و برخورد را داشته باشی. و فاطمه کوثر را می خواهد. از خدا می خواهد که اگر آدمی در محیط غفلت و بی توجّهی قرار گرفت، نه رو به فساد و تجاوز بگذارد و نه در همان حدّ از حماقت و غفلت بماند تا باعث بهره مندی و استعمار دیگران شود. بلکه از آن همه، به ذکر و بیداری و توجّه دست یازد. «اللّهُمَّ اجْعَلْ غَفْلَهَ النّاسِ لَنا ذِکراً».

محیط ذکر و موضع گیری

اما در محیط دوّم هم که محیط ذکر است، انسان به سه گونه می تواند عمل کند:

۱- آن جا که همه بیدارند و متذکر، همه چیز را به بازی و سخریه بگیرد، لج بازی کند و تذکرها و آیات و عنایات او را به بازی گیرد و مسخره کند.

۲- مانند دیگران متذکر و بیدار باشد.

۳- بالاتر، هنگام بیداری آن ها جلودار باشد و شاکر، نه متمسخر و بازیگر و نه متذکر و بیدار، بلکه شاکر و پیشرو و بهره مند؛ که شکر، بهره برداری و بهره مند شدن است.

حضرت از خداوند می خواهند که در این محیط مناسب و سالم به رفعت بیشتری برسد. «وَ اجْعَلْ ذِکرَهُمْ لَنا شُکراً».

محیط شکر و موضع گیری

اما آن چه در محیط سوّم که محیط شکر است و بهره برداری، مطلوب است، این است که: هر آن چه از خوبی ها، که بر زبان آدمی گُل کرده و شکوفا شده، اگر چه هنوز بر قلبش ننشسته و در آن استوار نگردیده، در دلش ریشه کند و جای گیرد و محکم گردد. «وَ اجْعَلْ صالِحَ ما نَقُولُ بِالْسِنَتِنا نِیهً فِی قُلُوبِنا»؛ یعنی آن چه از حرف ها و گفت وگوها و دادوستدهای خوبی که در این محیط (شکر) شکل می گیرد و آن چه بر زبان جاری می شود، تو عنایت کن تا در دل و وجود آدمی ریشه گیرد و ثابت شود.

نکته ای که مهم است، اینکه گاهی یک جریانی در زبان تو شکل می گیرد و حرفی از زبانت پریده ولی در ظاهر است و خودت هم به آن پایبند نبوده ای و بازی بوده، اما رفته رفته این جریان ریشه دار می شود و در دل تو تحو