فایل پاورپوینت کامل هنر گوش دادن

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل هنر گوش دادن :

گفتن و شنیدن، دو خط ارتباطی با مردم است. به تعبیر دیگر، دو نعمت بزرگ الهی، قدرت گویایی و شنوایی است که سهم مهمی در ایجاد ارتباطهای مهم انسانی دارد و برای داشتن روابطی سالم و سودمند، نیازمند آنیم که شیوه صحیح استفاده از زبان و گوش را مورد توجه قرار دهیم.

وقتی دیگری سخن می گوید، ما گوش فرا می دهیم و از این رهگذر، نکاتی می آموزیم یا باخبر می شویم. فایل پاورپوینت کامل هنر گوش دادن در ارتباط میان فرزندان و اولیاء، و شاگردان و معلمان، شنوندگان برنامه های رادیویی و مجریان، مستمعان و خطیبان، به کار می آید. حتی در مساءله یادگیری که بخش عمده ای از عمر ما را فرا می گیرد، خوب گوش دادن و رعایت ادب و آداب آن، مهم و حیاتی است. نحوه بهره وری از این نعمت خدایی نیز بستگی به میزان درایت و آداب دانی و مراعات حقوق و حدود دارد. در یکی از دعاها آمده است:

اللهم متعنا باسماعنا و ابصارنا و قوتنا؛

خدایا ما را از گوشها و چشمها و نیرویمان برخوردار و بهره مند بگردان.

اگر خواهی سخن گویی، سخن بشنو، سخن بشنو

زبان آن کس تواند زد، که اول گوش گردد او

در قلمرو آداب اجتماعی

در مباحث معاشرتی، نحوه استفاده از قدرت شنوایی و به تعبیر دیگر خوب شنیدن و درست گوش دادن، نقش مهمی دارد. بی اعتنایی به حرفهای گوینده، نشان بی ادبی است. برعکس، حسن توجه و ابراز علاقه، علامت ادب و تربیت اجتماعی و بها دادن به موقعیت انسانی و مخاطب و گوینده به شمار می آید.

رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم ) به حرفهای دیگران گوش می داد، حتی به سخن آنان که بیمار دل بودند و روی اغراض شوم، حرفهایی می زدند. پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم )، دو گوش شنوا برای آنان بود؛ تا حدی که آنان به ستوه می آمدند و از روی طنز می گفتند: او گوش است. خداوند دستور می دهد که به آنان بگو اگر گوش هم هست، برای شما گوش خوبی است، به خدا ایمان دارد و به حرفهای مومنین نیز باور دارد:

یقولون هو اذن، قل اذن خیر لکم، یؤ من بالله و یؤ من للمؤ منین.

آنان از روی آزار، لقب گوش به پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم ) می دادند، تا او را خوش باور، ساده لوح و سطحی قلمداد کنند. ولی پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم )، این شیوه را برای جلوگیری از فتنه انگیزی آنان و دستیابی به سوژه های تبلیغاتی برای معارضه و مبارزه انتخاب کرده بود. شاید اینگونه سکوت کردن و گوش دادن، بهترین شیوه خنثی کردن توطئه هایی باشد که می خواهند حرف بکشند و سوژه درست کنند.

به قول صائب تبریزی:

نیست درمان مردم کج بحث را جز خامشی

ماهی لب بسته، خون در دل کند قلاب را

آیه قرآن، ضمن اینکه از اخلاق خوش پیامبر اسلام ستایش می کند، اعتماد او را تنها نسبت به حرفهای مومنان بیان می دارد.

حسن سلوک و رفتار، ایجاب می کند که انسان در ظاهر، حالت پذیرش و قبول از خودش نشان دهد، هرچند در دل پذیرفته باشد. یا اگر کسی خبر، داستان یا مطلبی را باز می گوید، باید چنان با علاقه گوش فرا داد که تصور شود که نمی دانیم و از زبان او برای اولین بار است که می شنویم؛ نه اینکه با بی اعتنایی، نشان دهیم که آن را شنیده و خوانده ایم و از آن مطلعیم! استاد هم اگر درس را توضیح می دهد، یا پاسخ سؤ المان را می گوید، باید این شوق شنیدن را ابراز داریم، تا او با علاقه پاسخ دهد. . . مستمع، صاحب سخن را بر سر ذوق آورد.

اینک به چند نمونه از این موارد اشاره می کنیم؛ که در روایات ما هم از این مقوله با عنوان حسن الاستماع خوب گوش دادن یاد شده است.

۱ – با گوینده

نسبت به سخنان هر گوینده باید تحمل و صبوری نشان داد و به آن گوش داد، تا کلامش به پایان برسد. بریدن حرف دیگری شیوه ای ناپسند و دلیل کم ظرفیتی و بی ادبی است.

در سیره اخلاقی حضرت رسول (صلی الله علیه و آله و سلم ) و مجلس آن حضرت، آمده است که:

من تکلم، انصتوا له حتی یفرغ؛

کسی که سخن می گفت، به او گوش می دادند، تا سخنش به پایان برسد.

البته این تعلیمی بود که از مجالست با اسوه ادب و اخلاق، حضرت رسول (صلی الله علیه و آله و سلم )، آموخته بودند و خود آن حضرت عملا چنین بود و با رفتار به آنان اینگونه درس آموخته بود.

درباره حضرت رضا (علیه السلام ) نیز، از ابراهیم بن عباس روایت است که:

و ما راءیت قطع علی احد کلامه حتی یفرغ منه

آن حضرت را هرگز ندیدم که سخن کسی را قطع کند، مگر آنکه آن شخص از سخن خویش فارغ شود.

۲ – با استاد

امام سجاد (علیه السلام ) در رساله الحقوق، می فرماید:

و حق سائسک بالعلم، التعظیم له و التوقیر لمجلسه و حسن الاستماع الیه

حق آن کس که عهده دار آموزش تو است، آن است که احترامش کنی، مجلس او را بزرگ و گرامی بداری و به او خوب گوش دهی.

شنونده نباید خود را داناتر از گوینده و استادش فرض کند و به گفته های او گوش ندهد، یا بی اعتنایی کند، یا تصور کند هر چیز را می فهمد و نیازی به شنیدن و گوش دادن ندارد.

شهید ثانی، نسبت به تمرکز حواس و استماع دقیق سخنان استاد و ارج نهادن به توضیحات او چنین می نویسد:

شاگرد، نباید در ادامه هر نوع سخن و گفتگوی استاد، وقفه ای ایجاد کند و پیوستگی کلام او را (با حرف زدن خود) از هم بگسلد. او نباید در بیان مطالب بر استاد سبقت بگیرد و در خط مشی گفتار او خویشتن را در مسیر گفتار او آورده و با وی هماوردی کند، بلکه باید درنگ نماید که سخن استاد به پایان برسد