فایل پاورپوینت کامل عوامل اقتصادی اعتیاد

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل عوامل اقتصادی اعتیاد :

فقر اقتصادی

فقر، در وقوع انحرافات و افزایش میزان آن، به ویژه در زمینه اعتیاد، تأثیرگذار است. دین نیز این رابطه دوسویه میان فقر و انحراف های اجتماعی را تأیید می فرماید. بر این اساس، فقر، انگیزش روی آوری به انحرافات را افزایش می دهد، هم چنان که رفاه طلبی و ثروتمند بودن، در گرایش فرد به سوی انحراف های اجتماعی، انگیزه ای بسیار قوی است. رسول خدا (ص) می فرماید:

«کادَ الْفَقْرُ أَنْ یکونَ کفْراً^[۱]؛

فقر، انسان را به سوی کفر و انحرافات می کشاند.»

تنوع طلبی و لذت های زودگذر

در برخی خانواده ها که رفاه و درآمدِ اقتصادی در سطح بالایی است، روابط انسانی بر اثر کثرت کار و یا سرگرمی، ضعیف می گردد. ضعف روابط انسانی نیز به نوبه خود، عامل مساعدی برای کشش فرد به مواد مخدر است. شاهد این مدعا، افزایش روزانه درصد معتادان در جوامع صنعتی غرب است، که با رشد صنعت، روابط انسانی ضعیف تر می گردد. هم چنین افرادی که درآمد بیش از حد دارند، موقعیت و زمینه مساعدتری برای شرکت در کلوپ ها و یا تفریح های متنوع در داخل یا خارج از کشور دارند و بدیهی است که این قبیل امکانات و تفریحات، زمینه را برای مصرف و فروش مواد مخدر مساعد می کند.^[۲]

خداوند در قرآن کریم، رفاه طلبی و «اتراف» را به شدت نکوهش کرده و آن را عامل مستقیم ایجاد طغیان، فساد، ظلم و کژی معرفی می کند:

وَ إِذا أَرَدْنا أَنْ نُهْلِک قَرْیهً أَمَرْنا مُتْرَفیها فَفَسَقُوا فیها فَحَقَّ عَلَیهَا الْقَوْلُ فَدَمَّرْناها تَدْمیرا؛^[۳] و هر گاه بخواهیم اهل شهر و دیاری را [به کیفر گناهشان] هلاک کنیم، به خوش گذرانان آنان فرمان [اطاعت] می دهیم؛ پس در آن مخالفت کرده و به فساد می پردازند و مستحق عذاب و قهر الهی می شوند. سپس آن جا را به سختی در هم می کوبیم.

رفاه طلبی و زندگی مرفهانه، سبب طغیان در برابر خداوند، سیطره شهوات بر انسان، همراهی با ظالمان، فاسقان و کافران، لذت گرایی، غرق شدن در کامیابی ها و نیز اقدام به کجروی ها می شود؛^[۴] هم چنان که خداوند متعال می فرماید:

إِنَّ الْإِنْسانَ لَیطْغی* أَنْ رَآهُ اسْتَغْنی؛^[۵] همانا انسان سر به طغیان برمی دارد؛ هرگاه خود را غنی و بی نیاز ببیند.

البته از نظر شرعی، زندگی مرفهانه به طور مطلق مردود نیست، چرا که گاهی رفاه در زندگی و استفاده از نعمت های مشروع الهی، انسان را در رسیدن به کمال یاری می کند، به شرط آن که رفاه وسیله ای برای کسب آخرت باشد، هم چنان که پیشوای صادقِ شیعیان (ع) به نقل از حضرت سلمان (ع) می فرماید:

«أَنَّ النَّفْسَ قَدْ تَلْتَاثُ عَلَی صَاحِبِهَا- إِذَا لَمْ یکنْ لَهَا مِنَ الْعَیشِ مَا تَعْتَمِدُ عَلَیهِ- فَإِذَا هِی أَحْرَزَتْ مَعِیشَتَهَا اطْمَأَنَّتْ^[۶]؛

نفس انسان اگر به مقدار کافی وسیله زندگی نداشته باشد، در اطاعت حق کندی و کوتاهی می کند و نشاط و نیروی خود را در راه حق از دست می دهد، ولی همین قدر که به اندازه نیازش وسیله و مال دنیا فراهم شد، با اطمینان و آرامش بیشتری به اطاعت حق می پردازد.»

در نگاه اهل بیت (علیهم السلام)، میان کسی که از رفاه دنیا برای کسب آخرت بهره می گیرد و کسی که رفاه و دنیاپرستی و جمع مال را هدف اصلی خود قرار داده است، تفاوت آشکاری وجود دارد. به این جهت، امام صادق (ع) از سویی، دل بستگان به مال دنیا و دنیاپرستان ظاهربین را لعن می کند و می فرماید:

«مَلْعُونٌ مَلْعُونٌ مَنْ عَبَدَ الدِّینَارَ وَ الدِّرْهَم؛