بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل راه های شخصیت دادن به کودک :

۱- همبازی شدن با کودک

اصولًا بازی برای کودک وسیله ای است جهت شناسایی جهانی که در آن زندگی می کند و نیز راه شناخت امکاناتی است که در اطراف خود دارد و از این طریق است که رشد شخصیت و سلامت و نشاط کودک تحقق می یابد.

از راه بازی است که کودک منظور و مقصود خود را عملًا بیان می کند و با محیط و جامعه اش پیوند می خورد. بازی در زندگی کودک نقشی اساسی و حیاتی ایفا می کند. ^[۱]

کودکان از بازی و ورزش لذت می برند و رشد می یابند و در عین حال ضمن لذت بردن فرصت های خوبی برای بیان احساسات و عواطف خود پیدا می کنند.

در این موقعیت است که آنان به تدریج راه کنترل احساسات را فرا می گیرند و نیز از نظر رشد عقلی و اجتماعی در حین بازی با مسائل و مشکلات مختلفی روبه رو گردیده و با تلاش و کوشش فراوان سعی در جهت حل آن ها دارند. لذا به طور طبیعی راه های مقابله با مشکلات زندگی را به خوبی فرا می گیرند و روح تعاون و دوستی در وجود آنان تقویت می گردد.

از طریق بازی ها و ورزش ها، بسیاری از هدف های اساسی تربیتی و حتی آموزشی را می توان به طور غیرمستقیم در شخصیت کودک القا نمود و به هدف های مذکور دست یافت.

با توجه به اهمیتی که پرورش غیرمستقیم در این دوره دارد، از دیدگاه تربیتی اسلام، بازی برای کودک بخصوص در هفت سال اول نقش بسیار حیاتی و اساسی دارد. ^[۲]

در هنگام بازی است که کودک خود تجربه می کند. می آموزد، رعایت دیگران را می کند، مهارت ها را فرا می گیرد؛ سعی و تلاش می کند؛ دقت به خرج می دهد؛ کنجکاوی می نماید؛ چگونه سخن گفتن در برخوردها را فرا می گیرد و نیز با نحوه استفاده از اندام های حسی و حرکتی آشنا می گردد؛ سازگاری با دیگران را فرا می گیرد؛ نظم و انضباط را در حین بازی می آموزد و نیز یاد می گیرد که چگونه حق دیگران را در کارها رعایت نماید.

نحوه نگاه کردن، خوب گوش دادن، راه رفتن و دویدن، ارتباط با دیگران و خلاصه در یک کلمه، کودک به وسیله بازی چگونه زیستن را فرا می گیرد؛ چرا که در این حالت مرکز رغبت کودک با توجّه وی منطبق گردیده است؛ لذا یادگیری به سهولت و سادگی به دور از تحمّل شرایط خشک و سخت کلاس صورت می گیرد. زیرا در یان دوران کودک از انرژی و جنب و جوش فوق العاده ای برخوردار است و نمی تواند مدت زیادی را در فضای محدود به تمرکز قوای ذهنی بپردازد.

به طور کلی بازی دارای اهداف زیر است:

۱- آشنایی با محیط

۲- کسب تجربه زندگی

۳- تحصیل مهارت ها

۴- به کارگیری اندامها، ایجاد شور و نشاط در آنان و آمادگیشان برای شرکت در کلاس های آموزشی

۵- به کارگیری انفعالات و تحصیل عاطفه

۶- سرگرمی و لذّت و رفع خستگی و کسالت

۷- آشنایی با روابط اجتماعی (سازگاری اجتماعی)

۸- آشنایی با مسؤولیت های فردی و اجتماعی

۹- تخلیه انرژی زاید جسمی و روانی

۱۰- آموزش به طریق غیرمستقیم.

یکی از طرق پرورش شخصیت در کودکان، شرکت بزرگسالان در بازی های آنان است؛ وقتی که بزرگسالان خود را تنزل می دهند و در بازی کودکان شرکت می کنند و یا آنان را در کارهای کودکانه مساعدت می نمایند، روح طفل از شادی لبریز می شود و از خوشحالی به هیجان می آید.

کودک احساس می کند که کارهای او آن قدر ارزنده است که والدینش با او همکاری می کنند؛ نفوذ در کودک برای ایجاد عادات و