فایل پاورپوینت کامل خدای آن‌ سوی اروند، همان خدای این سوی اروند است

با فایل فایل پاورپوینت کامل خدای آن‌ سوی اروند، همان خدای این سوی اروند است یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل خدای آن‌ سوی اروند، همان خدای این سوی اروند است شامل 42 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل خدای آن‌ سوی اروند، همان خدای این سوی اروند است را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل خدای آن‌ سوی اروند، همان خدای این سوی اروند است با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل خدای آن‌ سوی اروند، همان خدای این سوی اروند است بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل خدای آن‌ سوی اروند، همان خدای این سوی اروند است با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل خدای آن‌ سوی اروند، همان خدای این سوی اروند است وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل خدای آن‌ سوی اروند، همان خدای این سوی اروند است با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل خدای آن‌ سوی اروند، همان خدای این سوی اروند است مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل خدای آن‌ سوی اروند، همان خدای این سوی اروند است :

جمع با واکنش جدی و آمیخته با قاطعیت آقا روبه رو می شود: «نه! بر نمی دارم!» حرف ماسک است. یادداشتی آمده و یحتمل به دلایل فنیِ تصویربرداری، درخواست برداشتن ماسک را از آقا کرده. فضای جلسه به خودی خود همین جور سنگین است، جدیت خود آقا هم این سنگینی و ثقل را دوچندان کرده، طوری که وقتی یادداشت مزبور رسید (فاصله ها بسیار زیاد بود و طبق منطق ما برداشتن ماسک بلامانع) جمع با واکنش جدی و آمیخته با قاطعیت و البته با رگه هایی از عتاب ایشان روبه رو می شود: «نه! بر نمی دارم!» و دوباره ادامه صحبت و رفتن سر موضوع اصلی! چشم می دوزم به حدیثی که بر بالای جایگاه حسینیه جاخوش کرده؛ این حدیث حسینیه در این چند سال خودش شده یک رسانه برای زدن بعضی حرف ها. این مرتبه از امیرالمؤمنین علیه السلام روایت می کند: «مداومت کنید بر آنچه صلاح مؤمنین است» گوشه دفترچه ام یادداشتش می کنم.

بعد از جلسه که یادداشت هایم را مرور می کنم و مثل یک تدوین گرِ پشت میز تدوین نشسته ام، حدیث را کنار اوّل و آخر صحبت های آقا معنادارتر می بینم: «تشکیل این جلسه بعد از دوران رکودی که آقای رئیس جمهور هم به آن اشاره کردند بایستی این مژده را بدهد که این جلسه بعد از این منظم تشکیل شود» مطلع جلسه که چنین عباراتی باشد، یحتمل باید پایانش هم به چنین تذکراتی ختم شود: «این جلسات باید مرتب تشکیل شود و پی درپی…دبیرخانه فعّالی هم داشته باشد با دستور جلسات پی درپی. » جلوی این عبارات کروشه باز می کنم و از قول پسر ابی طالب علیه السلام می نویسم: «مداومت کنید بر آنچه صلاح مؤمنین است.»

آن هایی که کارمند نیستند چه؟!

جدیت و سنگینی جلسه بیشتر هم می شود وقتی صحبت می رسد به تنگی معیشت مردم: «آن هایی که کارمند رسمی نیستند چه؟» فی الفور ذهنم می رود سمت رفیق شفیقی که دو سه هفته ای زمین گیرِ کرونا بود. حالا هم بعد از شکست دادن کرونا باید کفش آهنین به پا کند و سه چهار لایه ماسک به صورت و در این اوضاع همه گیری و تعطیلی و یک سوم نیروی اداری، بیفتد توی راهروهای تأمین اجتماعی تا مزد آن نصف ماهی که سر کار نبوده و کارفرما هم چیزی پرداخت نمی کند را از بیمه بگیرد. (حالا تصورکن در این اوضاع خرچنگ قورباغه اقتصادی که افتان و خیزان، خودت را تا سر ماه رسانده ای، واریزی ماهت نصف شده و برای الباقی باید بیفتی در هزارتوی بوروکراسیِ دیوان سالاری تا مگر چند هفته یا چند ماه بعد، نیمه دیگر واریز شود) چرا؟ چون رفیق شفیق رسمی نیست. یکی هم پیدا شد حرف دل این ها را بزند. خنکایی از روی دلم بر می خیزد و می پیچد توی وجودم!

سکوت خیمه زده! ادامه صحبت ها، جگرخنک کن تر است: «آنهایی که اصلاً کارمند نیستند چه؟ آن هایی که تحت پوشش بیمه ای نیستند چه؟ این ها هم خیلی زیادند.» واکنش آقاست به خبرهایی که درباره «اضافه کمک اقتصادی» به مردم نقل می شود. گزارش های رسانه ای و رسمی و اخبار روزنامه و خبرگزاری و رادیو و تلویزیون میگویند «اضافه کمک اقتصادی به مردم»، امّا آقا حواسشان به قید مشروط «کارمندان دولت» در این خبر هم بوده: «حالا گفتند در این شرایط اضافه ای برای کارمندان دولتی و کارمندان رسمی در نظر گرفته شده؛ آن هایی که کارمندند، امّا رسمی نیستند چه؟ آن هایی که کارمند نیستند چه؟ آن هایی که تحت پوشش بیمه نیستند چه؟» توی ذهنم دارم این ها را می گذارم کنار خرده فرمایش های فلان مسئول درجه چندم و تزهایی که درباره گران شدن اجناس داده بود که مردم، فلان کالا و فلان جنس را نخرند و همین جور هم داشت به این فهرست اضافه می کرد! خنکا همین جور دارد می پیچد.

صدای ما را از اتاق جنگ می شنوید

شورای هماهنگی اقتصادی سران قوا در اردیبهشت با نظر رهبر انقلاب بنیانگذاری شد. زمانی که شدت فشار اقتصادی و معیشت هنوز به این حد نرسیده و البته کرونایی هم در کار نیست. طبق نظر رهبری، قرار است یک هیئت هفده نفره عالی رتبه از سه قوه (رئیس جمهور و نُه نفر دیگر از قوه مجریه، رئیس مجلس و سه نفر از قوه مقننه و رئیس دستگاه قضا و دو نفر دیگر از همین قوه) دور هم بنشینند و بیفتند به جان موانع و مشکلات اقتصادی که نفس ها را تنگ کرده و ول کن ماجرا هم نیست. آقا همان زمان با فاصله چند روز از تأسیس این شورا حرف دیگری هم مطرح کرده بودند، از آن حرف هایی که تیترخورش برای خبرنگار جماعت ملس است: «دشمن ما اتاق جنگ علیه ما را از وزارت دفاع به وزارت خزانه داری برده است.»

مشابه این حرف را با بیانی دیگر، دو سال بعد در میان نوشته های جان بولتون هم دیدم. چهره ضدایرانی کاخ سفید و مشاور سابق امنیت ملی ترامپ که از فرط حقد و کینه علیه ایران، کارش به نرد عشق باختن با ترکیب بدنام منافقین و سعودی ها هم رسیده؛ یحتمل به دلیل اعتقاد به گزاره بدنامی بهتر از گمنامی است! حالا من اینجایم تا از اتاق جنگ روایت کنم؛ بخشی از تاریخ! تاریخ صعب و سختی که زن و مرد این دیار با سختی آن را پیموده و به اینجایی رسیده که من ایستاده ام؛ گردونه چرخیده و حالا روایت تاریخ به من رسیده! حس راویان دفتر سیاسی سپاه را دارم، زمانی که در قرارگاه های فرماندهی سال های جنگ، کنار دست فرماندهان عالی رتبه نشسته بودند.

شورا در ماه گذشته، از زمان تأسیس تاکنون، پنجاه جلسه تشکیل داده؛ این یعنی علی القاعده رئیس جمهور و معاون اوّل و رئیس دفتر و معاون اقتصادی رئیس جمهور و رئیس سازمان برنامه وبودجه و وزیر کشور و اقتصاد و صمت و نفت و رئیس بانک مرکزی در کنار رئیس مجلس و رئیس قوه قضائیه و دادستان کل کشور و معاون اوّل قوه قضائیه و رؤسای کمسیون های اقتصادی و برنامه و بودجه مجلس در این دو سال و نیم، پنجاه مرتبه در قالب این شورا دور هم نشسته و مسائل را بررسی کرده و طرح مصوب کرده اند. حالا اینکه چرا بعد از پنجاه جلسه شرایط اقتصادی کشور به اینجایی رسیده که الآن درگیرش هستیم، موضوعی قابل تأمل و تدبر است! آقا حواسشان به این مسئله بود: «برخی آمارها، آمارهای خوبی است ولی حقیقت مطلب، در روی زمین که انسان نگاه میکند این مشکلات باقی است…معیشت مردم حقاً و انصافاً دچار ضیق و تنگی است.»

کلی گویی ممنوع!

فضای جلسه به کلی گویی نمی گذرد. به کلی گویی اگر بگذرد هیچ اتفاقی نخواهد افتاد جز کنتورانداختن آمار تعداد جلسات و اضافه شدن یکی دیگر به عدد تشکیل تعداد جلسات. روی همین حساب هم هست که پیشنهاد و طرح های مطرح شده از جانب رهبر انقلاب که پشتوانه مستحکم کارشناسی هم دارد، کا