فایل پاورپوینت کامل موانع درونی امت اسلامی، پیش روی حضرت مهدی(ع) پس از ظهور

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل موانع درونی امت اسلامی، پیش روی حضرت مهدی(ع) پس از ظهور!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل موانع درونی امت اسلامی، پیش روی حضرت مهدی(ع) پس از ظهور بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل موانع درونی امت اسلامی، پیش روی حضرت مهدی(ع) پس از ظهور از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل موانع درونی امت اسلامی، پیش روی حضرت مهدی(ع) پس از ظهور شامل 120 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل موانع درونی امت اسلامی، پیش روی حضرت مهدی(ع) پس از ظهور استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل موانع درونی امت اسلامی، پیش روی حضرت مهدی(ع) پس از ظهور با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل موانع درونی امت اسلامی، پیش روی حضرت مهدی(ع) پس از ظهور قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل موانع درونی امت اسلامی، پیش روی حضرت مهدی(ع) پس از ظهور حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل موانع درونی امت اسلامی، پیش روی حضرت مهدی(ع) پس از ظهور به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل موانع درونی امت اسلامی، پیش روی حضرت مهدی(ع) پس از ظهور :

مقدمه

برپایی حکومت جهانی مبتنی بر شریعت متعالی اسلام، و سیطره قسط و عدالت در جهان به رهبری حضرت ولی عصر(عج) از افق های طلایی پیش روی ماست، که در آینده و پس از ظهور آن حضرت(عج) اتفاق خواهد افتاد. بنابراین به همان اندازه که پرداختن به موانع تأخیر ظهور اهمیت دارد، پرداختن به موانع تأخیر تحقق اهداف آن هم ضرورت دارد. این که بررسی شود، پس از ظهور چه موانعی در برابرآن حضرت(ع) وجود خواهد داشت.

روایات ائمه اطهار(ع) ضمن برشمردن موانع پیش روی حضرت(ع)، از موانعی سخن گفته اند که از جانب امت اسلامی روبروی آن حضرت(ع) قرار می گیرد، و لذا از این جهت بررسی این موانع اهمیت دوچندان می یابد، چرا که همواره خطرات درونی یک هدف به خاطر انتساب به خود آن جریان و هدف، و دشوار بودن تشخیص، بسیار خطرناک تر و اثرگذارتر خواهند بود.

خطرات بیرونی چون از بیرون متوجه اهداف اسلامی می شود تشخیص آن آسان تر است، به همین خاطر امت را یکپارچه تر، عزمشان را راسخ تر، و موضع ایشان را مستحکم تر می سازد، اما موانع درونی موجب سردرگمی و تحیر شده، و انسان را از تصمیم گیری و عزم جدی باز می دارد.

برای تشخیص این سنخ از موانع که روبروی حضرت(عج) قرار خواهند گرفت می توان به روایاتی که به خصوص این موضوع وارد شده است استناد کرد، و نیز اگر بتوان وجه تشابهی میان اوضاع عصر امام زمان(ع) و یکی از ائمه(ع) سابقین یافت، می توان مشابه سازی کرده و موانعی را که در برابر آن حضرات(ع) بوده، به عنوان موانع احتمالی در برابر آن حضرت(عج) نیز تلقی نمود. با این اوصاف روشن می شود روش بحث در این مجال کتابخانه ای و مبتنی بر نقل و تحلیل آن خواهد بود.

کلیات و مفاهیم

«ظهور» از ماده «ظهر» در مقابل «بطن»، و در لغت به معنای بروز و قوت است، و به همین خاطر اوقات ظهر به این نام، خوانده می شود، چرا که ظاهرترین و بارزترین اوقات روز است. و به معنای بروز بعد از خفاء نیز گفته شده است. اما در اصطلاح به معنای ظهور حضرت ولی عصر(عج) بعد از دوران غیبت است مشروط بر آنکه به قصد قیام باشد و مردم ایشان را به عنوانشان بشناسند. این ظهور به جهت برپایی عدالت جهانی، و غلبه دین خداوند بر تمامی ادیان اتفاق خواهد افتاد. طبیعتا چنین هدفی به راحتی به دست نیامده، و موانعی را بر سر راه خود خواهد داشت، همان طور که در روایات فرموده اند که این امر محقق نمی شود مگر با ریختن خون ها و عرق. اما آنچه در این مجال به دنبال آن هستیم موانعی است که در درون امت اسلامی سد راه تحقق اهداف حضرت(ع) قرار خواهند گرفت. مراد از امت اسلامی، همه نحله ها و جریان های درون اسلام است، یعنی موانعی که از سوی کسانی شکل می گیرد که منتسب به اسلام هستند اعم از مذاهب شیعه و سنی، و اعم از اعتقاد باطنی، یا ظاهری(منافقین)، نه کسانی که در جغرافیای اسلامی زندگی می کنند و بر آیینی غیر از اسلام هستند. همچنین نکته دیگری که ذکر آن لازم است این است که ما در صدد بررسی موانع اهداف حضرت ولی عصر(عج) هستیم، نه موانع ظهور، موانع ظهور مربوط به موانعی می شود که پیش از ظهور بوده و مانع از اصل ظهور حضرت ولی عصر(ع) می شوند، اما آنچه ما در این مجال به دنبال آن هستیم موانعی است که پس از ظهور امام زمان(ع) از درون امت اسلامی در برابر ایشان وجود دارد و سدّی در برابر تحقق اهداف ظهور و برپایی عدالت جهانی به رهبری ایشان به شمار می رود.

این موانع را می توان به پنج دسته اساسی تقسیم نمود، که البته برخی با برخی دیگر تداخل دارند، اما با محوریت روایاتی که به در این خصوص وارد شده از یکدیگر تفکیک شده اند که به تحلیل و تبیین آن می پردازیم.

۱-موانع انتسابی

بی اعتمادی مردم به خاطر سوء رفتار منتسبین به حضرت(ع) در چندین روایت با تعابیر گوناگون سخن از رویگردانی مردم از پرچم حق، به خاطر سوء رفتار منتسبین به امام زمان(ع) سخن به میان آمده است، منصور بن حازم از امام صادق(ع) روایت می کند: «إِذَا رُفِعَتْ رَایهُ الْحَقِّ لَعَنَهَا أَهْلُ الْمَشْرِقِ وَ الْمَغْرِبِ قُلْتُ لَهُ مِمَّ ذَلِک قَالَ مِمَّا یلْقَوْنَ مِنْ بَنِی هَاشِمٍ»؛ زمانی که پرچم حق برافراشته شود، اهل مشرق و مغرب آن را لعنت می کنند، سوال کردم به چه خاطر؟ امام(ع) فرمود: به خاطر آنچه که از بنی هاشم به مردم رسیده است.

در روایت مشابه دیگری که احمد بن عائذ بن ابی خدیجه از امام باقر(ع) روایت می کند، همین لعن و رویگردانی مردم به خاطر سوء رفتار اهل بیت امام زمان(ع) و کسانی که از نظر خانوادگی به ایشان منتسب هستند دانسته شده است: «إِذَا ظَهَرَتْ رَایهُ الْحَقِّ لَعَنَهَا أَهْلُ الْمَشْرِقِ وَ أَهْلُ الْمَغْرِبِ أَ تَدْرِی لِمَ ذَاک قُلْتُ لَا قَالَ لِلَّذِی یلْقَی النَّاسُ مِنْ أَهْلِ بَیتِهِ قَبْلَ خُرُوجِهِ»؛ هنگامی که پرچم حق ظاهر گشت اهل مشرق و اهل مغرب آن را لعنت خواهند کرد، میدانی چرا؟ عرض کردم خیر، فرمود: به خاطر آنچه که از اهل بیت ایشان قبل از خروجش دیده اند. قطعا چنین امری در تعارض با حقانیت بنی هاشم و آل ابیطالب نیست، چون بالاخره ممکن است اشخاص، یا جریان هایی مثل فاطمیون و زیدیون که منتسب به بنی هاشم بوده، و هستند در طول تاریخ ظهور کرده و به جای دعوت به حق، به خویشتن دعوت نمایند، و در عملکردشان انحرافاتی داشته باشند، همان طور که در روایات به خروج دوازده نفر از آل ابیطالب که همه شان به دروغ برای خودشان ادعای امامت میکنند اشاره شده است: «خُرُوجُ اثْنَی عَشَرَ مِنْ آلِ أَبِی طَالِبٍ کلُّهُمْ یدَّعِی الْإِمَامَهَ لِنَفْسِهِ»؛ (از علائم ظهور است)خروج دوازده نفر از آل ابیطالب(ع) که همگی برای خودشان امامت را ادعا می کنند.و در روایت دیگری از دوازده نفر مدعی امامت از بنی هاشم سخن به میان آمده است: «لَا یخْرُجُ الْقَائِمُ حَتَّی یخْرُجَ قَبْلَهُ اثْنَا عَشَرَ مِنْ بَنِی هَاشِمٍ کلُّهُمْ یدْعُو إِلَی نَفْسِه»؛ قائم(ع) خروج نمیکند مگر آنکه پیش از او دوازده نفر از بنی هاشم که هر کدام به خودشان دعوت می کنند قیام خواهند کرد. بنابراین سوء رفتار منتسبین به آن حضرت(ع) می تواند در ابتدا مانعی برای قبول دعوت ایشان از سوی مردم در سرتاسر جهان شود، چرا که مردم سیره حضرت(ع) را با ایشان یکسان بپندارند، اما در هر صورت این مانع در ابتدای ظهور رخ خواهد نمود و بعد از روشن شدن تفاوت سیره عادلانه حضرت(ع) از بین خواهد رفت؛ یعنی بعد از یک رویگردانی کوتاه از امام زمان(ع)، مردم تفاوت منش ایشان را درک کرده، و با شناخت کامل تر به سمت و سوی او باز می گردند، همان طور که امام صادق(ع) می-فرمایند: «لَوْ خَرَجَ الْقَائِمُ ع بَعْدَ أَنْ أَنْکرَهُ کثِیرٌ مِنَ النَّاسِ یرْجِعُ إِلَیهِمْ شَابّا»؛ اگر قائم(ع) خروج کند بعد آنکه کثیری از مردم او را انکار می کنند، جوانان به سوی او باز می گردند».و طبق فرمایش نبی مکرم اسلام(ص) به خلافت ایشان راضی خواهند شد: «یرْضَی بِخِلَافَتِهِ أَهْلُ السَّمَاوَاتِ وَ أَهْلُ الْأَرْض »؛ اهل آسمان ها و زمین به خلافت ایشان رضایت دهند.

۲-تبلیغات رسانه ای

یکی از موانع دیگری که از روایات فوق می توان برداشت کرد، تبلیغات رسانه ای گسترده علیه آن حضرت(ع) است. اینکه مردم به خاطر سیره گذشته منسبین به آن حضرت(ع)، پرچم ایشان را لعن کنند، فرع بر آگاهی و شناخت ایشان، شناخت جریان های گذشته، و شناخت انتساب آنها به خاندان حضرت(ع) است، و این اگاهی اندکی نیست، تنها چیزی که می تواند به سرعت چنین آگاهی ای را برای شرق و غرب مهیا کند رسانه است.

بنابراین به نظر میرسد لعن پرچم هدایت ایشان بر فرض پذیرش، بیشتر به خاطر سوء استفاده ابزارهای رسانه ای در بزگ نمایی این انتساب ها باشد، به حدی که عموم مردم از وجود، سیره، و انتساب چنین جریان هایی به حضرت(ع) مطلع شده، و در ابتدا از ایشان رویگردان می شوند. البته به کارگیری رسانه بر علیه آن حضرت(ع) را نمی توان منحصر در امت اسلامی نمود، اما بالاخره این احتمال وجود دارد که جریان های درونی اسلام که در برابر آن حضرت(ع) خواهند ایستاد، واتفاقا به خاطر انتسابشان به اسلام از تاریخ گذشته جریان های شیعی و علوی اطلاع بیشتری دارند تبلیغات رسانه-ای خویش را بر علیه آن حضرت(ع) را به کار گیرند. همان طور که امروزه جریان های وهابی و تکفیری از برای ترویج افکار انحراف آلودشان بسیار از رسانه بهره می برند.

۳-موانع مذهبی

۳-۱اهل سنت

۳-۱-۱ رهبران سیاسی، و پیشوایان دینی گمراه

یکی از مهم ترین خطراتی که امت اسلامی را تهدید کرده و پس از ظهور به عنوان مانعی در برابر اهداف حضرت ولی عصر(ع) بیان شده است، خطر پیشوایان گمراه است، تا جایی که پیامبر(ص) خطر این پیشوایان را بزرگتر از دجال بیان کرده اند: «غیر الدجال أخوف علی أمتی من الدجال: الأئمه المضلون»؛ بیشتر از دجال از امر دیگری غیر از دجال بر امتم می ترسم، پیشوایان گمراه کننده. پیشوایان گمراه کننده اعم از پیشوایان سیاسی و یا دینی مسئله ای است که در روایات متعدد از آن به عنوان خطری که پیامبر(ص) نسبت به آن خوف داشته، و به امت اسلامی هشدار داده، مطرح شده است. مسئله ای که در نزدیکی ظهور به اوج بروز و نمود خود می رسد، همان طور که پیامبر(ص) در روایتی پیرامون علائم قرب ظهور که از جانب خداوند در معراج بر ایشان بیان شده، می فرمایند: «یکونُ ذَلِک إِذَا…قَلَّ الْفُقَهَاءُ الْهَادُونَ وَ کثُرَ فُقَهَاءُ الضَّلَالَه»؛ قیام قائم(ع) در زمانی است که… فقهای هدایت کننده اندک، و فقهای گمراه کننده فراوان اند. طبیعتا به اقتضاء حدیث مشهور ثقلین، مراد از چنین علمایی، کسانی هستند که از مسیر اهل بیت(ع) تخطی نموده اند، همان طور که در روایاتی از پیامبر(ص)، نقطه آغازین این انحراف کشتن عترت پیامبر(ص) دانسته شده است: «لَغَیرُ الدَّجَّالِ أَخْوَفُ عَلَیکمْ مِنَ الدَّجَّالِ الْأَئِمَّهُ الْمُضِلُّونَ، وَ سَفْک دِمَاءِ عِتْرَتِی مِنْ بَعْدِی، أَنَا حَرْبٌ لِمَنْ حَارَبَهُمْ، وَ سِلْمٌ لِمَنْ سَالَمَهُم»؛ بیشتر از دجال، از غیر دجال بر شما می ترسم، و آن پیشوایان گمراه کننده و ریختن خون اهل بیتم است، من دشمن کسی هستم که با ایشان دشمنی ورزد، و دوست دار کسی هستم که دوست دار ایشان باشد. بنابراین چنین پیشوایانی عمدتا از مکتب غیر اهل بیت(ع) برخواسته اند، که طبق روایات پس از ظهور از علومی که نسبت به کتاب و سنت دارند سوء استفاده نموده و بر علیه حضرت(ع) احتجاج می نمایند، امام صادق(ع) می فرمایند: «الْقَائِمُ ع یلْقَی فِی حَربِهِ مَا لَمْ یلْقَ رَسُولُ اللَّهِ ص إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ ص أَتَاهُمْ وَ هُمْ یعْبُدُونَ حِجَارَهً مَنْقُورَهً وَ خُشُباً مَنْحُوتَهً وَ إِنَّ الْقَائِمَ یخْرُجُونَ عَلَیهِ فَیتَأَوَّلُونَ عَلَیهِ کتَابَ اللَّهِ وَ یقَاتِلُونَهُ عَلَیه»؛ قائم(ع) در جنگش با چیزی روبرو می شود که پیامبر(ص) روبرو نشد، به درستی که پیامبر(ص) در حالی نزد امتش آمد که تراشیده های سنگی و چوبی را پرستش می کردند، اما قائم(ع) در حالی نزد مردم حاضر می شود که کتاب خدا را بر علیه وی تأویل کرده و بر این تأویل با او می جنگند. و نیز در روایت مشابه دیگری آمده است: «إِنَّ قَائِمَنَا إِذَا قَامَ أَتَی النَّاسَ وَ کلُّهُمْ یتَأَوَّلُ عَلَیهِ کتَابَ اللَّهِ یحْتَجُّ عَلَیهِ بِهِ»؛ به درستی که هنگامی که قائم ما(ع) قیام کرد مردم با کتاب خدا بر علیه او احتجاج می نمایند. این مانع قطعا با توجه به روایات هشدار دهنده ای که در ابتدا گذشت یکی از جدی ترین موانع درونی امت اسلامی پیش روی حضرت(ع) خواهد بود، طبیعتا مواضه منحرفانه این علما جمعی را به پیروی واداشته و در مقابل حضرت(ع) قرار خواهد داد.

۳-۱-۲تزلزل در عقیده

آنچه که از روایات در خصوص اوضاع دینی مسلمانان هنگام ظهور فهمیده میشود تغییر مواضعی است که از سوی برخی اتفاق می افتد، امام صادق(ع) می فرمایند: «إِذَا خَرَجَ الْقَائِمُ خَرَجَ مِنْ هَذَا الْأَمْرِ مَنْ کانَ یرَی أَنَّهُ مِنْ أَهْلِهِ وَ دَخَلَ فِیهِ شِبْهُ عَبَدَهِ الشَّمْسِ وَ الْقَمَر»؛ هنگامی که حضرت(ع) قیام کنند،کسانی که خود را از تابعین این امر قلمداد می کرده اند از آن خارج شده، و کسانی که ماه و خورشید را پرستش می کنند وارد آن خواهند شد.

به قرینه «عَبَدَهِ الشَّمْسِ وَ الْقَمَر» به نظر می رسد مراد از «مِنْ هَذَا الْأَمْرِ» دین اسلام باشد، چرا که مدخل و مخرج باید تناسب داشته باشند، اگر وارد شوندگان کسانی هستند که از عبادت بت ها خارج شده، و به عبادت خداوند وارد می شوند، نقطه مقابل آن بدین صورت خواهد بود که خارج شوندگان کسانی هستند که خداوند را پرستش می کرده اند و از این امر خارج می شوند. بنابراین خطری که جامعه اسلامی و مسلمانانی که اعتقادی به امامت حضرت ولی عصر(ع) ندارند را تهدید می کند این است که پس از روشن شد حق توسط حضرت مهدی(عج) به جای گردن نهادن در برابر حق، سر ناسازگاری گشوده، و به خاطر پافشاری بر تعصباتشان از دین خارج شوند. همان طور که روایت دیگری از پناهنده شدن برخی از بنی امیه در زمان ظهور به روم حکایت دارد، که حاکم روم شرط می کند برای ورود باید به آیین ایشان درآیند و آنها نیز می پذیرند.

چنین پافشاری بر باطل امر عجیبی نیست، و در گذشته هم میان مخالفین امر ولایت وجود داشته، همان-گونه که نعمان بن منذر فهری یا نضر بن حارث در واقعه غدیر زمانی که از پیامبر(ص)شنید که ابلاغ امامت علی(ع) از جانب خداوند بوده گفت: خدایا از آسمان بر من سنگ نازل کن.

۳-۲شیعه

۳-۲-۱ پیشوایان دنیا طلب

علمای شیعه همواره مرزبانان دین و شریعت در دوران غیبت بوده و زمام هدایت مردم را به دست داشته-اند، به همین خاطر خود پیامبر(ص) و اهل بیت(ع) ایشان را وارث انبیاء و حجت امام زمان(عج) بر مردم معرفی نموده اند، و مردم را به تبعیت از ایشان فراخوانده اند. اما همان طور که گذشت از آن طرف روایاتی وجود دارد مبنی بر ایستادگی برخی از این علما در برابر امام زمان(عج) که با توجه به عمومیتش، ظاهرا شامل علمای شیعه هم می شود که نصّی بر تخصیص آنها وجود ندارد. اگرچه با تحلیل می توان دلیلی بر تخصیص یافت. اینکه عالمی علی رغم اعتقاد به امامت و عصمت حضرت مهدی(ع) و اعتقاد به وجوب اطاعت از ایشان روبروی آن حضرت(ع) بایستد احتمالی است که در نهایت بُعد است، چرا که سخن ما در خصوص کسانی است که واقعا شیعه ی اعتقادی باشند، نه کسانی که در صفوف شیعیان و پیروان یک امام قرار گرفته باشند مانند سربازان امیرالمومنین(ع) که در جنگ صفین در مقابل آن حضرت(ع) قرار گرفتند. و از طرف دیگر مهم ترین احساسی که در مخالفین اهل بیت(ع) وجود داشت و موجب ایستادگی ایشان در برابر ائمه(ع) شده، و زمینه مقابله را مهیا می کرد یکی حس رقابت بود، و دیگری حسادت، در حالی که شیعه اعتقادی نسبت به ائمه(ع) نه احساس رقابت دارد، و نه حسادت نسبت به آنچه خدا به ایشان داده است. بنابراین چنین مقابله ای بر فرض وقوع، نمی تواند ناشی از فساد در اعتقاد باشد، لذا ریشه ای جز دنیاطلبی و پیروی از هوی و هوس نمی توان برای آن یافت، همان طور که امام حسن عسکری(ع) وجود چنین صفتی را در برخی از فقهای شیعه جایز شمرده، و از پیروی از ایشان نهی نموده است: «فَأَمَّا مَنْ کانَ مِنَ الْفُقَهَاءِ صَائِناً لِنَفْسِهِ، حَافِظاً لِدِینِهِ، مُخَالِفاً لِهَوَاهُ، مُطِیعاً لِأَمْرِ مَوْلَاهُ فَلِلْعَوَامِّ أَنْ یقَلِّدُوهُ وَ ذَلِک لَا یکونُ إِلَّا [فِی ] بَعْضِ فُقَهَاءِ الشِّیعَهِ لَا جَمِیعِهِمْ، فَإِنَّ مَنْ رَکبَ مِنَ الْقَبَائِحِ وَ الْفَوَاحِشِ- مَرَاکبَ فَسَقَهِ فُقَهَاءِ الْعَامَّهِ فَلَا تَقْبَلُوا مِنْهُمْ عَنَّا شَیئاً، وَ لَا کرَامَهَ لَهُم»؛ اما از فقهاء آن کسی که حافظ دینش، مخالف هوای نفسش، و مطیع امر مولایش باشد پس بر مردم است که از او تقلید کنند، و این امور نیست مگر در بعضی از فقهای شیعه، نه تمامشان، پس هر کسی که از قبائح و فواحش بر مرکب فسقه فقهای عامه سوار شود، چیزی از ما از وی نپذیرید، و کرامتی نیز برای ایشان نیست. البته این روایت ایستادگی ایشان در برابر امام زمان(ع) را نمی رساند، بلکه فقط بر عدم شایستگی ایشان برای پیروی دلالت می کند، چرا که دنیا طلبی خیلی باید شدید باشد که انسان را در مقابل امام خودش قرار دهد. اما آنچه که این دنیاطلبی را نیز به عنوان عاملی برای ایستادگی علمای شیعه در برابر امام زمان(ع) نفی می کند این است که زمانی دنیاطلبی می تواند به عنوان انگیزه تلقی شود که امیدی به پیروزی و رسیدن به دنیا وجود داشته باشد، اما عالم شیعه هر چقدر هم دنیا پرست باشد وقتی اعتقاد دارد که حضرت مهدی(ع) دنیا را فتح خواهند کرد و مشیت الهی به این تعلق گرفته است، دیگر انگیزه ای از این ناحیه برای ایستادگی در برابر حضرت(ع) در او وجود نخواهد داشت.بنابراین اگرچه ادله ایستادگی علما در برابر امام زمان(ع) به ظاهر عام است، اما با تحلیل می توان یافت که تنها شامل علمای عامه شده، و یا نهایتا منافقانی که در ظاهر علمای شیعی ظهور یافته، و در برابر حضرت(ع) می ایستند را در بر می گیرد. به عبارت دیگر اگر عالم شیعی در برابر حضرت(ع) ایستاد، در حقیقت نفاق خویش را آشکار کرده، و این نشان می دهد که در گذشته نیز اعتقادات شیعه را باور نداشته است.

۳-۲-۲تزلزل عقیده

همان طور که سابقا بیان شد برخی روایات حاکی از خروج برخی مسلمانان از اسلام است: «إِذَا خَرَجَ الْقَائِمُ خَرَجَ مِنْ هَذَا الْأَمْرِ مَنْ کانَ یرَی أَنَّهُ مِنْ أَهْلِهِ وَ دَخَلَ فِیهِ شِبْهُ عَبَدَهِ الشَّمْسِ وَ الْقَمَر»؛ هنگامی که حضرت(ع) قیام کنند،کسانی که خود را از تابعین این امر قلمداد می کرده اند از آن خارج شده، و کسانی که ماه و خورشید را پرستش می کنند وارد آن خواهند شد. طبق این فرض که «هَذَا الْأَمْرِ»، امر ولایت و امامت باشد، این روایت منحصر در شیعیان خواهد بود، چرا که در این صورت ضمیر «من اهله» چه به شخص برگردد و چه به امام(ع)، یعنی آن شخص به امام(ع) اعتقاد داشته است، اما پس از ظهور به سبب عواملی از آن روی می گرداند.

اما چنین تحلیلی صحیح به نظر نمی رسد چرا که طبق نکته ای که پیشین عرض شد مدخل و مخرج باید با هم تناسب داشته باشد، آنچه در مقابل پرستش شمس و قمر قرار می گیرد، پرستش الله است، نه امر ولایت و امامت. ثانیا عاملی برای خروج شیعیان از دین با آمدن امامشان نمی توان یافت، کسی که از نظر اعتقادی بر حق است و تهدیدی متوجه او نیست چرا باید از مذهبش خارج شود؟ امام که قرار نیست در مقابل اعتقادات وی بایستد، و دعوت وی برای جهاد هم نمی تواند عاملی برای خروج وی از دین به شمار رود، چون این خروج از دین نیز رویارویی با حضرت(ع) را به دنبال خواهد داشت، و این طور نیست که با خروج از دین جنگی در کار نبوده، و مسیر برای آسایش و راحت طلبی هموار گردد. بنابراین اگرچه خطر تزلزل اعتقادی برای شیعه در دوران غیبت وجود دارد و روایات بسیاری نسبت به این خطر هشدار داده اند، اما به نظر می رسد پس از ظهور و با حضور و