بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل شهید دوران افتخاری در تاریخ پر افتخار ایران :

۲۰ مهر سال ۱۳۲۹ بود که عباس دوران در شهر شیراز متولد شد. عباس بعد از گرفتن مدرک دیپلم به فرماندهی مرکز آموزش هوایی رفت و در آنجا استخدام شد. همین امر سبب شد او به دانشکده خلبانی برود و پس از اینکه دوره اش را با نمرات بالایی به پایان رساند جزو دانشجویانی بود که به آمریکا فرستاده شد تا دوره های تخصصی و تکمیلی خلبانی را بگذرانند.

عملیات مروارید

سال ۵۲ وقتی شهید دوران به کشور بازگشت خلبان هواپیمای F4 شد. با شروع جنگ تحمیلی او خود را موظف به دفاع از کشورش دانست و در بسیاری از عملیات های مهم و سرنوشت ساز شرکت کرد. از جمله عملیات مهمی که عباس در آن نقش به سزایی داشت، عملیات مروارید در ۷ آذر سال ۵۹ بود که به بزرگترین عملیات آفندی و ایذایی نیروی هوایی نیز معروف است.

اگرچه مسئولیت اصلی این عملیات بر عهده نیروی دریایی بود و آنها توانسته بودند سکوهای عظیم نفتی “البکر” و “الامیه” عراق را به تصرف خود دربیاورند اما باید خلبانان نیروی هوایی هم برای پشتیبانی از آنان به پرواز در می آمدند. آن روز درگیری شدیدی بین رزمندگان ایرانی و مزدوران بعثی ایجاد شده بود. اما طرح ریزی عملیات به شکلی بود که خیلی زود نیروی هوایی عراق به خود شکل تدافعی گرفت. نیروی هوایی عراق در این روز متحمل خسارات جبران ناپذیری شد، به شکلی که در این روز شش فروند هواپیمای دشمن توسط شکاری های نیروی هوایی هدف قرار گرفته و سرنگون شدند.

مفتخر به درجه سرهنگ دومی

عباس هم آن روز به کمک خلبان حسین خلعتبری توانسته بود ضربات مهلکی به ارتش عراق وارد کند. او آن روز به قدری درخشید که بعد از عملیات به درجه سرهنگ دومی مفتخر شد. فرماندهان عباس از او می خواهند تا به تهران برود و با قبول یکی از پست های ستادی تجربیات خود را در اختیار خلبانان جوان قرار دهد اما شهید دوران در شرایطی که می دانست حضورش در آسمان می تواند برای دفاع از کشورش موثرتر باشد از پذیرفتن چنین مسئولیتی امتناع می کند و می گوید: «پرواز نکردن، برای من مثل مردن است».

یکی از همرزمانش می گوید: در عملیاتی که عباس فرماندهی دو فروند هواپیما را بر عهده داشت آن چنان به مقابله با فروند از جنگنده های دشمن رفت که توانست یک فروند از هواپیماهای دشمن را سرنگون و هشت فروند هواپیمای دیگر را مجبور به فرار از آسمان کشورمان کند.

عباس دوران برای روز موعود

در همه این سال ها با وجود حوادث و شرایطی خطرناکی که او پشت سر گذاشته بود، گویا قرار بود عباس دوران زنده بماند تا برای روز موعودی که قرار است حماسه ای بزرگتر بیافریند آماده شود. ۳۰ تیر سال ۶۱ فرا رسید.

در این روز قرار بود اجلاس کشورهای غیر متعهد در بغداد پایتخت عراق برگزار شود و در آن کشورهای عربی به درخواست صدام حمایت مالی و تسلیحاتی خود را به او بیش از پیش ادامه دهند. جمهوری اسلامی هم که یکی از اعضای این اجلاس بود اعلام کرد به دو علت در این اجلاس شرکت نخواهد کرد مگر اینکه در کشور دیگری برگزار شود. ایران اعلام کرد به این دلیل که بخشی از خاک کشورمان در اشغال عراق است و اینکه بغداد را محل امنی برای برگزاری چنین جلسه ای نمی داند از حضور خودداری خواهد کرد.

شبکه دفاعی مستحکم!

اما صدام طی یک شانتاژ خبری و رسانه ای اعلام کرد که ابدا چنین چیزی وجود ندارد و تأکید کرد محافظت دائمی از بغداد را که توسط شبکه دفاعی مستحکم خود متشکل از انواع موشک های زمین به هوای