بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل معنویت و فطرت در اندیشه امام خمینی(ره) :

پرسش این است که چه رابطه ای میان فطرت و معنویت وجود دارد. پیش از پرداختن به پاسخ لازم است که درباره فطرت سخن بگوییم. فطرت از واژه هایی است که قرآن کریم آن را در حوزه انسان شناسی به کار برده است(سوره روم، آیه ). پس از آن مورد مداقه متفکران و فیلسوفان مسلمان قرار گرفته است. یکی از اندیشمندان امام خمینی است. امام خمینی گرچه از مباحث استاد خویش آیت الله شاه آبادی در این بحث استفاده نموده اما خود نیز قرائتی ابتکاری و منحصر به فرد از فطرت انسان دارد. بر اساس این تقریر، فطرت در حوزه معرفت شناسی و به عنوان یک ابزار معرفت تبیین می شود.

امام خمینی احکام فطرت را «بدیهی ترین بدیهی» در میان بدیهیات می داند که «هیچ کس» از شهری و روستایی، متمدن و چادر نشین، سنتی و مدرن، از همه نژادها و جنسیت ها، در همه مکان ها و در همه زمان ها در آن اختلافی ندارد. این خصوصیت بی نظیر را در میان تمام احکام عقلی و منطقی فقط احکام فطرت دارد که هم خودش و هم لوازمش بدیهی اند(شرح چهل حدیث، ص ).

اما منظور امام از این سخن چیست؟ مگر می شود که بشر در امری اختلاف نداشته باشد؟ پس این همه اختلاف که بماند، این حجم عظیم نزاع و جنگ و درگیری و خونریزی از کجاست؟ آیا امام راجع به یک مسئله منطقی و معرفتی، کمی آرمانی و احساسی سخن نگفته است؟ اصلاً آیا مگر یگانگی ذاتی انسان هاست یا چنانکه ملاحظه می کنیم دوگانگی و چندگانگی و تباین؟ ما در اینجا مجال پرداختن مبسوط به این بحث را نداریم و از پنجره فطرت به عنوان ابزار معرفت وارد وادی معنویت می شویم.

فطرت به معنای نوعی از آفرینش است و نشان از این دارد که انسان چون لوحی سفید و خالی نیست، بلکه انسان وقتی متولد می شود با فطرت متولد می شود، چنانکه وقتی عدد چهار متولد می شود همراه با زوجیت قدم به گیتی می گذارد. البته بحث ما نیاز به استدلال و برهان آنچنانی ندارد و به آسانی توسط هر انسانی قابلیت آزمایش و ابطال و تصدیق را دارد.

آنچه ذاتی تمام افراد بشر است، و هیچ چیزی در آن کوچک ترین خدشه و تغییر و تحول و دگرگونی و خللی ایجاد نمی کند و همواره، همیشه و همه جا و در همه با صرف نظر از جنسیت، سن، نژاد، مذهب، زمان مکان زندگی، اخلاق، عادت، طبقه اجتماعی، شغل و … ثابت است «فطرت عشق به کمال» است، یعنی تمامی انسان ها کمال را دوست دارند و عاشق کمال اند و به هر سو که احساس کنند، احتمال بدهند و یا مطمئن باشند که کمال آن سوست، به سمت آن حرکت می کنند، آیا ما اینگونه هستیم؟ آیا ما کمال را دوست داریم؟ آیا ما عاشق کمال مطلق ایم؟ پاسخ قلبی مان به این پرسش چیست؟ آیا قاضی درون ما به نفع این قضاوت امام خمینی رأی نمی دهد؟

پرسش بعدی این است که کمال مطلق چیست و کجاست؟ امام برای شناخت معشوق حقیقی، واقعی و راستین انسان، یک ملاک ارائه می کند، ملاک شناسایی کمال مطلق این است که وقتی انسان به آن دست یافت، آرام بگیرد و دیگر در پی چیز دیگری نرود. مثلاً وقتی کسی در پی ریاست بر دو کشور است، ریاست بر سه کشور را با اشتیاق می پذیرد، حتی در سر آرزو دارد که بر تمامی کشورها حکومت کند و حتی آرزو دارد که بر کرات و سیارات دیگر هم حکمرانی کند.

امام معتقد است که اگر هنوز میل داری که پس از کسب چیز اول به سراغ گزینه های دیگر بروی این سعادت نیست، بلکه نشانه آن است که کمال قبلی ناقص بوده و این یعنی اینکه انسان در پی کمال مطلق است، چون با دست یافتن به چیزی که فکر می کرد کمال است، آرام نگرفت. و این مطلبی است که هر کس به فطرت خود رجوع کند می یابد که قلبش به هر چه متوجه است، اگر مرتبه بالاتری از آن بیابد فوراً قلب از اوّلی منصرف شود و به دیگری که کاملتر است متوجه گردد.

امام خمینی می نویسد همه انسان ها از مؤمن و ملحد با زبانی فصیح و بلیغ اذعان دارند که قلبشان متوجه و عاشق کمال و جمالی و علم و قدرت و حیاتی هستند که عیب و جهل و عجز و موتی نداشته باشد، در پله بعد امام خمینی نه تنها انسان را عاشق چنین موجودی می داند بلکه تصریح می کند که تمام موجودات عاشق این چنین موجودی هستند. «ای سرگشتگان وادی حیرت و ای گمشدگان بیابان ضلالت،