فایل پاورپوینت کامل دعا برای کوتاهی عمر توأم با گناه و طول عمر بدون گناه

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل دعا برای کوتاهی عمر توأم با گناه و طول عمر بدون گناه!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل دعا برای کوتاهی عمر توأم با گناه و طول عمر بدون گناه بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل دعا برای کوتاهی عمر توأم با گناه و طول عمر بدون گناه از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل دعا برای کوتاهی عمر توأم با گناه و طول عمر بدون گناه شامل 50 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل دعا برای کوتاهی عمر توأم با گناه و طول عمر بدون گناه استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل دعا برای کوتاهی عمر توأم با گناه و طول عمر بدون گناه با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل دعا برای کوتاهی عمر توأم با گناه و طول عمر بدون گناه قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل دعا برای کوتاهی عمر توأم با گناه و طول عمر بدون گناه حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل دعا برای کوتاهی عمر توأم با گناه و طول عمر بدون گناه به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل دعا برای کوتاهی عمر توأم با گناه و طول عمر بدون گناه :

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحیم

«رَبِّ اشْرَحْ لی صَدْری وَ یَسِّرْ لی أَمْری وَ احْلُلْ عُقْدَهً مِنْ لِسانی یَفْقَهُوا قَوْلی »

بحث این جلسه راجع به فرازی از یکی از دعاهای صحیف سجادیه است. صحیف سجادیه یا همان زبور اهل بیت«سلام الله علیهم»، از نورانیّت خاصی برخوردار است.

امام سجاد«سلام الله علیه» در دعایی که به نام دعای مکارم الاخلاق مشهور شده و حاوی مضامین بلند عرفانی، اخلاقی و تربیتی است، پس از چندین دعای ارزشمند، می فرمایند: «وَ عَمِّرْنی ما کانَ عُمْری بِذْلَهً فی طاعَتِکَ، فَإِذَا کَانَ عُمُرِی مَرْتَعاً لِلشَّیْطَانِ فَاقْبِضْنِی إِلَیْکَ قَبْلَ أَنْ یَسْبِقَ مَقْتُکَ إِلَیَّ اَوْ یَسْتَحْکِمَ غَضَبُکَ عَلَیَّ»[۱]

یعنی خدایا! مرا تا وقتی زنده بدار که عمرم در طاعت تو به کار می رود، و اگر قرار است عمر من چراگاه شیطان شود، جانم را بستان، قبل از آنکه مورد خشم و غضب تو باشم.

در واقع آن حضرت با بیان عبارت «فَإِذَا کَانَ عُمُرِی مَرْتَعاً لِلشَّیْطَانِ فَاقْبِضْنِی إِلَیْکَ»، می فرمایند: خدایا! اگر بناست من آدم گناه کاری باشم، هرچه زودتر من را از این دنیا ببر، هرچه زودتر بمیرم تا عمر من چراگاه شیطان نشود.

هم ما باید به این جمله اهمیّت بدهیم. حضرت امام خمینی«قدّس سرّه» بعضی اوقات می فرمودند: اگر بنا باشد یک پست و مقامی داشته باشید، امّا فاسق باشید، فاجر باشید، از خدا بخواهید قبل از این که به این پست و مقام برسید، بمیرید که خیلی بهتر است.

انصافاً دعای خوبی است. اگر قرار است انسان در آخر عمر به مقام و ریاستی دست یابد، شهرت به سزایی پیدا کند، امّا آن شهرت او را جهنّمی کند، معلوم است به آن شهرت نرسد چقدر خوب است یا اگر بمیرد چقدر خوب تر است!

به تجربه اثبات شده است عمری که در آن زندگی انسان توأم با گناه باشد، آن عمر و آن زندگی بی برکت است، بی رونق است و به غیر از وزر و وبال چیزی ندارد. پس کسی که مثلاً به غیبت کردن عادت کرده، کسی که دروغ برایش عادی است، کسی که به حقوق و اموال مردم دست اندازی می کند، بهتر است هرچه زودتر بمیرد؛ برای اینکه هر قدمی که بردارد رو به جهنّم است. تفاوت هم ندارد در چه موقعیّتی و در چه لباسی باشد. از عموم مردم باشد، با سواد یا بی سواد باشد، طلبه یا دانشگاهی باشد، اگر عادت به گناه دارد، اگر بیت المال یا وجوهات شرعیّه را حیف و میل می کند یا حقّ مردم را می خورد، مرگ او برای او بهتر از ادام زندگی است.

در مقابل، اگر عمر انسان منهای گناه و همراه با تقیّد به ظواهر شرع باشد، به تجربه اثبات شده است که این عمر خیلی برکت دارد، این زندگی خیلی پر بهاست و عاقبت آن ختم به خیر خواهد شد.

از این رو خوب است چنین عمری طولانی شود. دعا برای آن هم سفارش شده است. امام سجاد«سلام الله علیه» در فرازی از دعای ابوحمز ثمالی می فرمایند: «وَ اجْعَلْنِی مِمَّنْ أَطَلْتَ عُمُرَهُ وَ حَسَّنْتَ عَمَلَهُ»[۲]؛ خدایا عمر مرا طولانی و اعمال مرا نیکو گردان.

خوشا به حال کسانی که عمرشان چراگاه شیطان نیست. از این دست افراد نیز بسیار دیده ایم؛ بعضی ها را می بینیم که در کسبشان تقیّد به ظواهر شرع دارند، اهمیّت به واجبات معاملات می دهند، اهمیّت به مستحبّات در کسب و پیش خود می دهند و گناه هم در کارشان نیست، می بینیم این کسب خیلی پر برکت است، مهم تر اینکه زندگی این افراد پر برکت است و به قول قرآن کریم، یک زندگی طیّب در دنیا، و یک زندگی طیّب تر در آخرت دارند: «مَنْ عَمِلَ صالِحاً مِنْ ذَکَرٍ أَوْ أُنْثی وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْیِیَنَّهُ حَیاهً طَیِّبَهً وَ لَنَجْزِیَنَّهُمْ أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ ما کانُوا یَعْمَلُونَ»[۳].

من زیاد دیده ام افرادی که با تقیّد به ظواهر شرع، چه زندگی خوش و خرمی دارند و چه برکتی در کسب و کارشان است.

شخصی گفته بود من کاسب بودم، امّا سنگ هایی که در ترازویم بود یک مقدار بیشتر بود، یعنی به جای کم فروشی، زیاد فروشی می کردم. با همین مقدار کمی که اجناس را اضافه به مشتری می دادم، خدمت به خلق خدا می کردم. در اثر این کار، برکت عجیبی در کسبم بود. حسابش را که می کردم می دیدم باید حساب و کتاب من و کار من نفع نداشته باشد، اما خرج و مخارجم که می گذشت، نفع هم داشتم. می گوید اتفاقاً فرزندانم بدون اینکه به من بگویند، اطراف سنگ ها را تراشیدند و به انداز واقعی رساندند، دیگر نه کم فروشی می کردم نه زیاد فروشی؛ سر سال که محاسبه کردم، از آن برکت خبری نبود و متضرّر شدم. هر چه فکر کردم از کجا؟ نفهمیدم چرا باید ضرر کرده باشم؟ سال گذشته و امسال چه فرقی کرده است؟ نزد اهل دلی رفتم و موضوع را با او در میان گذاشتم، آن اهل دل گفت: هر که اطراف سنگ ها را بتراشد، برکت خدا را هم می تراشد. بچه هایت برکت خدا را از کسب تو تراشیدند.

در تحصیل علم هم این برکت کاربرد دارد. اگر کسی در تحصیل علم، تقیّد به ظواهر شرع داشته باشد، همان علم پربرکت می شود. علامه مجلسی«رحمت الله علیه» می شود که سال بیشتر عمر نکرده، در آن سال هم مشغله های ایشان زیاد بوده است. وقتی تاریخ علامه مجلسی را مطالعه کنیم می بینیم که همیشه دردسر داشته است. اما همین علامه مجلسی با این دردسرهای فراوان خدمات ارزشمند و کم نظیری به اسلام و تشیّع کرده است.

خیلی از افراد به جای شصت وسه سال، بیش از نود سال عمر می کنند، امّا بدون هیچ نتیجه ای، بدون هیچ اثر ماندگاری و بدون هیچ علمی می میرند. یک عمر در حوزه یا در دانشگاه بوده، امّا دستاورد علمی ندارد. بعضی افراد نیز تحصیل علم می کنند، امّا از آن علم استفاده نمی کنند و علمشان را با خود به گور می برند.

خدا بیامرزد پدر من برای تحصیل علم و استفاده از علم به من سفارش می کرد و می گفت: بعضی از علما نظیر یک خمره اند که پر از باروت باشد، درب این خمره هم گذاشته شده باشد. این خمر پر از باروت هیچ کاربردی ندارد. امّا اگر مقدار کمی از آن باروت را سر یک تفنگ بگذارند، کار خودش را می کند. بعضی اوقات می بینیم راستی زحمت کشیده است، عالم است، راستی تسلط علمی دارد، امّا علم او کاربرد ندارد، وقتی بررسی کنیم، در می یابیم که تقیّد به ظواهر شرع در زندگی او نبوده است. می بینیم که در زبانش غیبت بوده، تعییر و سرزنش بوده، می بینیم در زندگیش حسادت بوده، نمی توانسته است هم کلاسی یا همکارش را ببیند. بالاخره می بینیم در زندگیش نماز شب نبوده، نماز اول وقت نبوده و تقیّد به ظواهر شرع که زندگی را پر برکت می کند، در زندگی او نبوده و از این جهت، زندگیش، علمش و کارش برکت ندارد.

برکت، از طرف خداست و یک امر تجربی است، علمی نیست که مثلاً فلاسفه بخواهند معنای آن را بیان کنند یا پیرامون آن اظهار نظر کنند. امّا باید توجه داشته باشیم که خدا بی برکتی نمی دهد، بلکه خدا برکت می دهد و اگر خدا برکت نداد، خود به خود بی برکتی می آید. این بی برکتی مربوط به خدا نیست، خدا هم آن را نمی خواهد. امّا وقتی کسی نتواند برکت را وارد عمر و زندگی کند، خود به خود زندگی اش بی برکت می شود. زندگی بی برکت تاریک است، وحشتناک است؛ قرآن کریم گاهی تشبیهات عجیبی دارد. راجع به همین بحث ما تشبیه معقول به محسوس دارد. دریا ذاتاً تاریک است، مخصوصاً اگر دیگر جزر و مد و موج هم داشته باشد تاریک تر است، اگر ابر هم محیط بر دریا باشد، تاریکی سوم است، اگر شب باشد، تاریکی چهارم است.

قرآن می فرماید: زندگی منهای خدا، زندگی که در آن زندگی گناه باشد چنین است: «أَوْ کَظُلُماتٍ فی بَحْرٍ لُجِّیٍّ یَغْشاهُ مَوْجٌ مِنْ فَوْقِهِ مَوْجٌ مِنْ فَوْقِهِ سَحابٌ ظُلُماتٌ بَعْضُها فَوْقَ بَعْضٍ إِذا أَخْرَجَ یَدَهُ لَمْ یَکَدْ یَراها»[۴]بعد یک جمله در آخر می فرماید: «وَ مَنْ لَمْ یَجْعَلِ اللَّهُ لَهُ نُوراً فَما لَهُ مِنْ نُورٍ»[۵] هیچ چیز نمی تواند زندگی را نورانی کند، زندگی را پر برکت کند، عمر را مثل عمر علامه مجلسی کند، هیچ چیز نمی تواند، جز رابطه با خدا، جز نور خدا: «وَ مَنْ لَمْ یَجْعَلِ اللَّهُ لَهُ نُوراً فَما لَهُ