فایل پاورپوینت کامل آسیب ها و پیامدهای توصیفات مبالغه آمیز از ولایت فقیه

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل آسیب ها و پیامدهای توصیفات مبالغه آمیز از ولایت فقیه :

ولایت فقیه یکی از مهم ترین موضوعات فقهی، حقوقی و سیاسی زمانه ی ما به شمار می رود. از این رو طبیعی است که در کانون توجه قرار داشته باشد و پیرامون آن بحث های بسیاری صورت گیرد.

بخشی از مباحث پیرامونی مسأله ی ولایت فقیه نیز بیان توصیفات مبالغه آمیز درباره ی آن است. این توصیف ها دلایل گوناگونی دارد؛ مثلاً گاهی امر بر گویندگان مشتبه شده و برداشت نادرستی از موضوع دارند. گاهی از روی محبت و ناتوانی در کنترل احساسات غلوّ می کنند. گاهی با هدف دفع تبلیغات و هجمه های دشمنان مبالغه می کنند تا کوبنده و حماسی سخن گفته باشند.

ولایت فقیه مایه ی قوام جامعه ی اسلامی و عمود خیمه ی انقلاب است و به همین دلیل، مواجهه ی غیر علمی و غلوّآمیز با آن پیامدهای بسیاری دارد. از جمله این که دوستان را به اشتباه می اندازد یا منتقدان را به موضع گیری غیر منصفانه و انکار اصل موضوع وامی دارد یا بهانه ی خوبی به دست مخالفان می دهد.

توصیف های مبالغه آمیز ممکن است در باره ی شخصیت و اوصاف ولی فقیه صورت گیرد. مانند این که بعضی اوصاف اختصاصی معصومین علیهم السلام را بر او تطبیق می دهند. رهبر معظم انقلاب بارها و مکرراً به این قبیل توصیف ها واکنش نشان داده و از آن گلایه کرده اند. ایشان در واکنش به یکی از این توصیف ها اظهار داشته اند: «مبادا آن صفاتی، خصالی، مناقبی که متناسب با وجود ولیّ عصر ارواحنافداه هست، این ها را تنزل بدهیم در سطح انسان های کوچک و ناقصی مثل این حقیر و امثال این حقیر»[۱]

ایشان همچنین در مناسبتی دیگر بیان فرموده اند: «وقتی کسانی اسم مبارک امیرالمؤمنین علیه السلام یا اسم مبارک ولیّ عصر روحی فداه را می آورند، بعد اسم ما را هم دنبالش می آورند، بنده تنم می لرزد.»[۲]

البته مقصود نگارنده از توصیف های مبالغه آمیز جملاتی نیست که از روی ارادت و با هدف تکریم ولیّ امر مسلمین بیان می شود. اظهار محبت درباره ی کسی که بار سنگین اداره ی جامعه ی اسلامی را در عصر غیبت بر دوش می کشد، امری لازم و قابل ستایش است. به ویژه وقتی دشمنان در تلاشند تا جایگاه رهبری را تضعیف کنند. لکن همان طور که رهبر انقلاب فرموده اند، اظهار محبت نباید موجب بیان تعابیر و اوصاف مبالغه آمیز شود.[۳]

توصیف های مبالغه آمیز گاهی مربوط به اختیارات ولیّ فقیه است. در برخی از این توصیف ها، گوینده چنان غلوّ می کند و موقعیتی را برای ولیّ فقیه تعریف می نماید که حتی بر خلاف نصوص شرعی و حکم عقل سلیم است. این رفتار در واقع به تضعیف ولایت فقیه منجر می شود، زیرا زمینه ی پذیرش آن را نزد بعضی از مردم و به ویژه جوانان تحصیل کرده از بین می برد. چنین توصیفاتی را متأسفانه گاهی بعضی موجّهین باسواد نیز بیان می کنند که تبعات بیشتری دارد.

بر مبنای وظیفه ی روشنگری و دفاع صحیح از نظریه ی ولایت فقیه، بعضی توصیف های مبالغه آمیز را در این نوشته ذکر می کند و آن را مورد نقد قرار می دهد. انتظار می رود نوشتار کنونی بعضی سوء تفاهم ها را رفع کند و به روشن شدن حقیقت کمک نماید.

.ولایت بر شریعت یا مجری شریعت؟

بعضی به گونه ای سخن می گویند که گویا شرع مقدس نیز تحت ولایت فقیه است و او همان طور که بر مردم و اموال آنان ولایت دارد، بر احکام شرعی نیز ولایت دارد و می تواند آن را تغییر دهد یا هر وقت که خواست، آن را تعطیل نماید. این سخن مبالغه ای بیش نیست و ولیّ فقیه مجری شریعت است و ولایت او در چهارچوب احکام شرع مقدس است. او یا هیچ کس دیگر، حتی رسول گرامی اسلام صلّی الله علیه و آله نمی تواند حکمی از احکام اسلام را تغییر دهد.[۴] اصولاً حکومت در اسلام مطلوبیت ذاتی ندارد و وسیله ای برای اجرای احکام اسلام است.[۵] به همین دلیل، حضرت علی علیه السلام حکومت و فرماندهی بر مسلمانان را از کفش وصله دار خود بی ارزش تر می داند، مگر آن که از طریق آن بتواند حقی را برقرار و باطلی را بردارد.[۶]

در همین بحث باید به مسأله ی تزاحم احکام شرعی در مقام اجرا اشاره کنم. هر گاه اجرای هم زمان دو یا چند دستور دینی امکان پذیر نباشد و اجرای هر کدام، سبب ترک حکم دیگر گردد، چاره ای جز ترجیح و تقدیم حکم اهمّ بر حکم مهم نیست. قاعده ی «تقدیم اهمّ بر مهم» یک قاعده ی عقلی مورد تأیید شرع مقدس است.[۷] رفع تزاحم از احکام اسلامی بر عهده ی ولیّ فقیه است. او وقتی که دستورهای اسلام را در سطح جامعه پیاده می کند، به طور طبیعی ممکن است با مواردی مواجه شود که لازم باشد بعضی از قوانین، موقتاً اجرا نشوند و به جای آن، قوانین مهم تری اجرا گردد. این مسأله مقتضای اصل تزاحم است و به تغییر یا تعطیل احکام اسلامی ارتباطی ندارد.[۸]

.صاحب اختیاری در حوزه ی امور خصوصی یا ولایت بر امور عمومی؟

مقصود از امور خصوصی آن بخشی از مسائل زندگی مردم است که کاملاً جنبه ی شخصی دارد و به اداره ی جامعه مربوط نیست. این امور از حوزه ی بحث ولایت فقیه خارج است و تسرّی ولایت فقیه به این امور نادرست است. لکن بعضی به گونه ای سخن می گویند که گویا ولیّ فقیه در امور خصوصی زندگی مردم نیز صاحب اختیار آنان است.

امام خمینی رحمه الله در مقام تبیین ولایت عامّه یا مطلقه ی فقیه می نویسد: «همه ی اختیاراتی که در خصوص ولایت و حکومت برای پیامبر صلّی الله علیه و آله و ائمّه علیهم السّلام معیّن شده است، عیناً برای فقیه نیز معیّن و ثابت است.»[۹] ایشان برای پیشگیری از برداشت های ناروا سپس می نویسد: «اگر ولایتی، از جهت دیگر غیر از زمامداری و حکومت، برای ائمّه سلام اللّه علیهم معیّن و دانسته شود، در این صورت، فقها از چنین ولایتی برخوردار نخواهند بود.»[۱۰] ایشان سپس به بعضی مصادیق امور خصوصی اشاره می کنند و می نویسند: «اگر بگوییم امام معصوم راجع به طلاق دادن همسر یک