فایل پاورپوینت کامل اخلاق حکومتی پیامبر اکرم (ص)

با فایل فایل پاورپوینت کامل اخلاق حکومتی پیامبر اکرم (ص) یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل اخلاق حکومتی پیامبر اکرم (ص) شامل 98 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل اخلاق حکومتی پیامبر اکرم (ص) را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل اخلاق حکومتی پیامبر اکرم (ص) با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل اخلاق حکومتی پیامبر اکرم (ص) بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل اخلاق حکومتی پیامبر اکرم (ص) با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل اخلاق حکومتی پیامبر اکرم (ص) وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل اخلاق حکومتی پیامبر اکرم (ص) با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل اخلاق حکومتی پیامبر اکرم (ص) مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل اخلاق حکومتی پیامبر اکرم (ص) :

حکومت پیامبر از منظر امام خمینی (قدس سره)

آن طرز حکومت اسلام، طرز حکومت آدم سازی است، شما خود، رؤسای اسلام را باید ملاحظه کنید، مثل پیغمبر اکرم (ص) که رئیس اسلام است، امیرالمؤمنین که بعد از او رئیس اسلام بود. شما خود آن ها را ببینید که وضعشان چه جوری بوده است. دیکتاتوری بوده است؟ پیغمبری که با مردم دیگر وقتی می نشست معلوم نبود آقا کدام است و نوکر کدام است، اصحاب کدام است و خود پیغمبر کدام است، پیغمبری که با مردم همان طور می نشست، جلسه بنده ها و فقرا بود. و زندگی اش زندگی فقرا بود، و بیت المالْ مالِ مردم بود و هیچ تصرف نمی کرد، مثل یکی از فقرا زندگی می کرد. (صحیفه امام ج ۴ ص: ۳۹۶)

حکومت دینی

شعار اسلام در مکه، توحید (دعوت به خدای یگانه و دور افکندن آیین بت پرستی) و نیز عبادتی مختصر بود. پس از آن که یثرب، پایگاه مسلمانان گردید موقع آن رسید که اسلام، دومین مرحله موجودیت خود را اعلام کند و در مدینه جنبه سیاسی و اجتماعی اسلام نیز اندک اندک گسترش یابد.

در شهر مدینه الرسول اذان شعار نمازها گردید، تبلیغ دین، جهاد با مشرکان در راس امور قرار گرفت و بیان احکام معاملات، پرداخت مالیات، اجراء حدود و دیگر حکم های شرعی، سیاسی و اجتماعی آغاز شد و حکومتی براساس دین پدید آمد که قوام آن عدالت اجتماعی و در عین حال، نظر مردم محترم شمرده می شد. (تاریخ تحلیلی اسلام دکتر شهیدی ص۶۷) در حکومتِ اسلام، پیامبر اکرم نقش اساسی ایفا نمود و اخلاق مدیریتی او باعث ترویج سریع اسلام و شیفتگی مردم به ایشان و اسلام گردید.

در این مقال در پی آنیم برخی از ویژگی ها و اخلاق حکومتی آن فرستاده الهی را به صورت اختصار بیان نماییم.

مهروَرزی در حکومت پیامبر

پیامبر اکرم دارای خُلقی عظیم و منشی کریم و اخلاق اجتماعی نیکو بود بگونه ای که مردم در اولین برخورد با ایشان شیفته اخلاق کریمانه او می شدند، این روش در دوران حکومتی ایشان نه تنها کم رنگ نشد بلکه اصحاب شرمسار اخلاق آن نبی رحمت بودند در مبحث به پنج خصلت حکومتی حضرت اشاره می شود:

الف) محبت به اصحاب

به کارگیری محبّت، بهترین راهکار تبلیغی و روش عبور دادن پیام های الهی از مرز حسّ و عقل و نفوذ دادن آنها به عمق جان هاست. پیام الهی، علاوه بر نفوذ در عقل ها، باید در دل ها نفوذ کند و در عمق روح وارد شود تا همه قوای انسان را در اختیار بگیرد.

پیامبر اکرم، با تکیه بر ” محبّت”، توانست از عهده تبلیغ دین و پیاده سازی اسلام برآید و با نفوذ دادن پیام های سازنده الهی در عمق جان، انسان را متحوّل سازد و آنها را در راه رسیدن به مقصد اعلای انسانیت و جامعه برتر توحیدی به حرکت درآورد.

ب) پیوند برادری

بر پایه متون تاریخی، پیامبر (ص) برای منسجم کردن هواداران خود، دو بار از طرح پیوند برادری بهره گرفت: یک بار قبل از هجرت (در مکه) و بار دوم، پس از هجرت به مدینه.

این اقدام سیاسی الهی، بخصوص پس از هجرتِ مسلمانان به مدینه، در تأسیس نخستین حکومت اسلامی، نقشی بنیادین داشت؛ زیرا جامعه اسلامی، از یک سو با خطر مشرکان قریش و عموم بت پرستان و همچنین، خطر یهود مدینه که در داخل و خارج شهر، زندگی می کردند و ثروت و امکانات فراوانی داشتند مواجه بود و از سوی دیگر، نیروهای تازه مسلمان، دچار از هم گسیختگی بودند، دو طایفه اوس و خزرج، با هم دشمنی و کینه دیرینه داشتند و میان مهاجران و انصار، از نظر فکری و فرهنگی، اختلاف وجود داشت.

پیامبر اسلام، با الهام الهی، همچون سیاست مداری پخته و کار آزموده، با به کارگیری مجدّد طرح برادری دینی، میان مسلمانان و بویژه مهاجران و انصار، وحدت سیاسی و معنوی ایجاد کرد و بدین سان بر معضل اختلافات داخلی فائق آمد و با انسجام پیروان خود در برابر دشمنان اسلام حکومت اسلامی را بنیان نهاد.

اجرای این طرح، بدین گونه بود که روزی در یک انجمن عمومی، ایشان رو به هواداران خود کرد و فرمود: ” دوتا دوتا با یکدیگر برادر شوید”. در تواریخ اسلامی، مشخّصات کسانی که با هم برادر شده اند، ضبط شده است و زیباترین انتخاب، انتخاب شخص پیامبر (ص) بود که امام علی (ع) را به برادری خود، انتخاب کرد.

شیخ طوسی به نقل از ابن عبّاس در کتاب امالی میگوید چون آیه إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَهٌ (سوره مبارکه حجرات آیه ۱۰) (همانا مؤمنان، برادرند) نازل شد، پیامبر خدا میان مسلمانان، برادری برقرار کرد، تا آن که میان همه یارانش، برحَسَب منزلتشان، پیوند برادری برقرار ساخت. آن گاه به علی بن ابی طالب (ع) فرمود: أنتَ أخی و أنَا أخوک؛ من و تو نیز با هم برادریم. (الأمالی للطوسی ص ۵۸۷ ح ۱۲۱۴)

ج) حاکم رحمت

پیامبر اکرم، حاکم رحیم و نظام حکومتی او حکومت رحمت بود لذا تمامی حاکمان و زمام دار را سفارش به رحم و مروت با مردم نموده و می فرمود: لَا یَزالُ الإِمامُ بِخَیرٍ ما إذَا استُرحِمَ رَحِمَ. پیشوا تا زمانی که از او رحم خواهند، رحم کند، پیوسته در خیر است. (تاریخ الکبیر ج ۳ ص ۵۰۹ ح ۱۶۹۰)

آن حضرت برای حاکمان امت اسلام اینگونه دعا کردند: اللّهُمَّ مَن وَلِیَ مِن أمرِ أمَّتی شَیئاً فَشَقَّ عَلَیهِم فَاشقُق عَلَیهِ، وَ مَن وَلِیَ مِن أمرِ أمّتی شَیئاً فَرَفَقَ بِهِم فَارفُق بِهِ؛ بار خدایا! هر کس زمام چیزی از امّت مرا به دست گیرد و بر آنان سخت گیرد، تو بر او سخت گیر و هر کس زمام چیزی از امّتم را به دست گیرد و با آنان نرمش کند، تو با او به نرمی رفتار کن. (بحار الأنوار ج ۷۵ ص ۳۵۲ ح ۶۲)

د)ارتباط مستقیم با مردم

پیامبر خدا (ص) با یاران و عموم مردم ارتباط تنگاتنگی داشت و می فرمود: ما مِن إمامٍ یغلِقُ بابَهُ دونَ ذَوِی الحاجَهِ وَ الخَلَّهِ وَ المَسکنَهِ، إلّا أغلَقَ اللّهُ أبوابَ السَّماءِ دونَ خَلَّتِهِ و حاجَتِهِ و مَسکنَتِهِ؛ هیچ پیشوایی نیست که درِ [خانه ] خود را به روی نیازمندان و درویشان و مستمندان ببندد، مگر آن که خداوند، درهای آسمان را بر روی نیاز و درویشی و مستمندی او فرو می بندد. (سنن الترمذی ج ۳ ص ۶۱۹ ح ۱۳۳۲)

آن پیامبر رحمت سخن مستمندان را بدون هیچ واسته ای شنوا بود و به آنها رسیدگی کرده، می فرمود:

مَن وَلّاهُ اللّهُ عز و جل شَیئا من أمرِ المُسلِمینَ، فَاحتَجَبَ دونَ حاجَتِهِم و خَلَّتِهِم و فَقرِهِمُ، احتَجَبَ اللّهُ عَنهُ دونَ حاجَتِهِ و خَلَّتِهِ و فَقرِهِ؛ هر کس خداوند (عز و جل) زمام امری از امور مسلمانان را به دست او بسپارد و او مانع آن شود که مردم، نیازها و گرفتاری ها و ناداری خود را به گوش او برسانند، خداوند، مانع آن می شود که حاجت و نیاز و ناداری اش به درگاه او برسد. (سنن أبی داوود ج ۳ ص ۱۳۵ ح ۲۹۴۸)

ه) اختصاص زمانی به نیازمندان

امام حسین (ع) می فرمایند: از پدرم درباره ورود پیامبر (ص) [به خانه اش ] پرسیدم. فرمود: ” ورود او در اختیار خودش بود و هر زمان که می خواست، وارد می شد، و چون به خانه اش می رفت، اوقاتش را به سه بخش تقسیم می کرد: یک بخش برای خدا [عبادت و نیایش]، یک بخش برای خانواده اش، و یک بخش برای خودش.

آن گاه، بخش مربوط به خودش را میان خود و مردم، قسمت می کرد و آن را از طریق خواص به توده مردم منتقل می کرد و چیزی را از آنان، دریغ نمی ورزید. در قسمت مربوط به امّت نیز روش ایشان چنین بود که اهل فضل را در انجمنش مقدّم می داشت و به هر یک، به فراخور فضل و منزلت دینی ای که داشت، زمانی را تخصیص می داد. برخی از آنان، یک حاجت و کار داشتند، برخی دو حاجت و برخی چند حاجت. پس، آن طور که صلاح ایشان و امّت بود، به خواسته هایشان رسیدگی می کرد و درخور آنان، مطالبی را بیان می داشت و می فرمود: ” حاضران به غایبان برسانند” و [می فرمود:] “حاجت کسی را که نمی تواند حاجتش را به من برساند، به من برسانید؛ زیرا هر کس حاجت کسی را که نمی تواند آن را به زمامدار برساند، به گوش او برسانَد، خداوند، گام هایش را در روز رستاخیز، استوار می دارد”. (بحار الأنوار ج ۱۶ ص ۱۵۰ ح ۴)

نظارت بر عملکرد

الف) نظارت بر اصحاب

پس از بیعت اول مردمان یثرب و اعزام مصعب بن عمیر به عنوان مبلغ به آن شهر، هفتاد و پنج نفر از انصار در موسم حج در ذی حجه سال سیزدهم بعثت به مکه رفتند و «بیعت دوم عقبه» به انجام رسید. چون بیعت این جمع به انجام رسید، رسول خدا (ص) گفت: خرجوا إلَیَّ منکم اثنی عشر نقیباً لیکونوا علی قومهم بما فیهم.

«دوازده نفر نقیب از میان خود برگزینید تا مسئول و مراقب آنچه در میان قومشان می گذرد باشند. ».

و دوازده نفر نقیب برگزیده شدند و رسول خدا به دوازده نفر نقیب انتخاب شده گفت: أنتم علی قومکم بما فیهم کُفَلاء ککفاله الحواریین لعیسی بن مریم و أنا کفیل علی قومی یعنی المسلمین؛ چنان که حواریون برای عیسی ضامن قوم خود بودند، شما هم عهده دار هر پیشامدی هستید که در میان قوم شما روی می دهد و من خود کفیل مسلمانانم. (تاریخ پیامبر اسلام ص ۱۹۹)

ب) نظارت بر بازار

امام باقر (ع) می فرموند: پیامبر (ص) در بازار مدینه، بر بساطِ فروشنده خوراکی گذشت و به صاحب آن گفت: ” خوراکت، یکسره خوب است؟”. و او جواب مثبت داد، سپس از وی درباره قیمتش سؤال کرد. آن گاه خداوند (عز و جل) به وی وحی فرمود که دستانش را در آن خوراک فرو بَرَد. و او چنین کرد و خوراکی پَست و نامرغوب بیرون کشید و به فروشنده خوراکی فرمود: ما أراک إلّا و قَد جَمَعتَ خِیانَهً و غِشّا لِلمُسلِمینَ؛ جز خیانت و فریب برای مسلمانان، چیزی فراهم نیاورده ای! (بحار الأنوار ج ۲۲ ص ۸۶ ح ۳۷)

به کار گماشتن برترین ها

پیامبر خدا (ص) در انتخاب حاکمان و والیان بهترین اصحاب را که توانایی انجام ماموریت را داشتند برمی گزید و می فرمود: مَنِ استَعمَلَ رَجُلًا مِن عِصابَهٍ، و فِی تِلک العِصابَهِ مَن هُوَ أرضَی لِلّهِ مِنهُ؛ فَقَد خانَ اللّهَ، و خانَ رَسولَهُ، و خانَ المُؤمِنینَ؛ هر کس از میان گروهی، مردی را به کار گمارد و در میان آن گروه، شخص خدا پسندتر از او وجود داشته باشد، به خدا خیانت کرده، به پیامبر او خیانت کرده و به مؤمنان، خیانت کرده است. (مستدرک علی الصحیحین ج ۴ ص ۱۰۴ ح ۷۰۲۳)

آن حضرت هیچگاه افراد تشنه ریاست را به کار نگماشت. ابو موسی می گوید من و دو نفر دیگر از قومم خدمت پیامبر (ص) رسیدیم. یکی از آن دو گفت: ای پیامبر خدا! مرا امیر قرار ده.

آن دیگری نیز چنین درخواستی کرد. پیامبر (ص) فرمود: إنّا لا نُوَلّی هذا، مَن سَأَلَهُ و لا مَن حَرَصَ عَلَیهِ. ” ما این کار را به کسی که آن را درخواست یا آزمند بر آن باشد، نمی سپاریم”. (صحیح البخاری ج ۶ ص ۲۶۱۴ ح ۶۷۳۰)

تدبیر و عدالت آن حضرت

تدبیر قوی و حکمت آمیز و همه جانبه ای که در خلال تاریخ حکومت پیامبر (ص) مشاهده می شود، حیرت آور است.

پیامبر (ص) حافظ قانون بود؛ نمی گذاشت قانون نقض بشود، چه توسط خودش و چه توسط دیگران. خودش هم محکوم قوانین بود، آیات قرآن هم بر این نکته ناطق است. بر طبق همان قوانینی که مردم باید عمل می کردند، خود آن بزرگوار هم دقیقاً و به شدت بر طبق آن قوانین عمل می کرد و اجازه نمی داد تخلفی صورت پذیرد.

وقتی که در جنگ بنی قریظه، مردهای خائن آن قبیله به قتل رسیدند و بقیه اسیر شدند و اموال و ثروت بنی قریظه را آوردند، چند نفر از امّهات مومنین – همانند زینب بنت جحش، عایشه و حفصه – به پیامبر(ص) عرض کردند که: یا رسول الله! این همه طلا و این همه ثروت از یهود به دست آمده است، انتظار داریم که مقداری از آن را در اختیار ما بگذاری! پیامبر اکرم (ص) با این که به آن ها محبت داشت و نسبت به آن ها بسیار خوش رفتار بود، ولی حاضر نشد به خواسته آن ها عمل کند. پیامبر فرمود: اگر می خواهید با من زندگی کنید، زندگی زاهدانه است. تخطّی از قانون ممکن نیست.

اگر پیامبر می خواست از آن ثروت ها به همسران خود بدهد، مسلمانان هم حرفی نداشتند، لیکن او حاضر نشد. بعد که زیاد اصرار کردند، پیامبر(ص) با آن ها حالت کناره گیری به خود گرفت؛ یک ماه از زنان خودش دوری کرد که از او چنان توقعی کردند. ( محمد، راز آفرینش ص ۲۲۳)

پیامبر خدا (ص) می فرمود: ساعَهٌ مِن إمامٍ عَدلٍ أفضَلُ مِن عِبادَهِ سَبعینَ سَنَهً، و حَدٌّ یقامُ للّه فِی الأَرضِ أفضَلُ مِن مَطَرِ أرَبعینَ صَباحا؛ یک ساعت حکمرانی پیشوای عدالت پیشه، از عبادت هفتاد سال، برتر است و حدّی که برای خدا در زمین جاری می گردد، [برکتش ] از بارندگی چهل روز، افزون تر است. (کافی ج ۷ ص ۱۷۵ ح ۸)

پیامبر در اجرای عدالت و احکام اسلام، هرگز مماشات و سهل انگاری نفرمود. امام علی (ع) طی مأموریتی از ناحیه پیامبر(ص) جهت دعوت مردم یمن به اسلام، به آن سرزمین سفر نمود و هنگام مراجعت، از مردم نجران، پارچه های حریر را به عنوان جزیه و مالیات که طبق پیمان روز مباهله مشخص شده بود، گرفت و سوی مدینه حرکت نمود، در بین راه از حرکت پیامبر(ص) برای شرکت در مراسم حج، اطلاع یافت و بدین جهت فرماندهی سربازان را به یکی از افسران سپرد و خود به سرعت حرکت کرد تا نزدیکی مکه به خدمت پیامبر(ص) رسید.

پس از گفتگو با آن حضرت، مأموریت یافت به سوی نیروهای خود بازگردد و آن ها را به مکه بیاورد. وقتی امام علی (ع) به میان سربازان خویش بازگشت، ملاحظه فرمود که پارچه های حریر را میان خویش تقسیم کرده و به عنوان لباس احرام، مورد استفاده قرار داده اند. علی (ع) از این تصمیم جانشین خویش سخت ناراحت شد و او را مورد بازخواست قرار داد. او در پاسخ گفت که با اصرار سربازان مواجه شدم و این پارچه ها را به عنوان امانت به آنان سپردم تا پس از مراسم حج از آنان پس بگیرم. علی (ع) فرمود: تو چنین اختیاری نداشتی. آنگاه دستور داد که تمام پارچه ها را پس گرفته و بسته بندی نمایند، از این فرمان قاطع و سخت علی (ع) گروهی که از عدالت، رنج می بردند، به پیامبر(ص) شکایت جُستند و از رفتار علی (ع) ابراز ناراحتی نمودند: پیامبر (ص) این پیام را به شاکیان رساند: اِرفَعُوا ألسنتَکم عَن علّی فإنّه خَشِنٌ فی ذَاتِ اللّهِ عزّوجل، غیرُ مُداهنٍ فی دِینِهِ؛ زبان از بدگویی علی (ع) بردارید که او در اجرای دستور خدا، بی پروا و سخت گیر است و اهل سازش و مداهنه در دین خدا نیست. (بحار الانوار ج ۲۱ ص ۳۷۵)

سازش ناپذیر

پیامبر (ص) در طول بیست و سه سال نبوت و رسالت، هیچ گاه بر سر اصول و مبانی دین و بر سر اجرای احکام با هیچ کس سازش و مداهنه نکرد. پس از غزوه تبوک در سال نهم نمایندگان قبیله هوازن برای پذیرش اسلام، اظهار تمایل نمودند، ولکن شروطی را نیز ذکر کردند که از جمله آن معافیت از حکم «نماز» بوده است. اما پیامبر با قاطعیت و بدون هیچ تساهل و سازشکاری به آنان فرمود «لَا خَیرَ فِی دِینٍ لَا صَلَاهَ مَعَهُ»؛ دینی که در نماز نباشد ارزش و سودی ندارد. (عیون الاثر ج ۲ ص ۲۷۳)

سرسخت در اجرای حدود الهی

پیامبر(ص)، در اجرای حدود الهی ذره ای تسامح و معامله نمی کردند، زیرا جرم هایی که به هتک حرمت خانواده و اجتماع و آبروی انسان ها، هتک عفت عمومی، اختلال در نظام اجتماعی، سُست شدن مبانی اعتقادی مردم و… می انجامد، از موضوعاتی است که نمی توان به سادگی از کنار آن ها عبور کرد. پیامبر