بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل از فعالیت فرهنگی تا شهادت :

شهید نصیری قدرت تربیت دشمن را داشت و می توانست او را تبدیل به یک دوست کند و این خصوصیت کمی نیست. شهید نصیری در لشکر بدر، رئیس ستاد بودند و با عراقی ها صحبت می کردند. چند سال پیش در مراسم چهلم سردار بی ادعا، شهید شعبان نصیری، حاج قاسم سلیمانی گفت: «شهید نصیری از اولیای الهی بود که در جامعه ی ما مخفی ماند. او مثل شیشه عطر بزرگی بود که باید درِ آن برداشته می شد، تا جامعه ی ما عطر آن را استشمام کند و بشناسد خصوصیات چنین شهیدی را…» با خودمان فکر کردیم مگر این شهید چه خصوصیاتی داشته که سردار سلیمانی، این چنین توصیفش می کند.

حاج شعبان شخصیت قدرتمندی داشت. او با همه به سرعت دوست می شد و تعامل خوبی با همه برقرار می کرد؛ حتی با کودکان هفت الی ساله. آنها به شهید نصیری، «داداش شعبان» می گفتند. در واقع کلمه داداش همیشه کنار اسمش بود. او نفوذ عمیقی روی کودکان و نوجوانان داشت. چرا برای کودکان و نوجوانان فعالیت فرهنگی انجام می دادید و مثلاً اردو برگزار می کردید؟ توجه به کودکان و نوجوانان در آقا شعبان بسیار پررنگ بود. اعتقاد داشت که کودکان و نوجوانان تأثیرپذیر هستند. اردوهای جهادی و فرهنگی که ما تشکیل می دادیم، ترکیبی از جوانان و نوجوانان مناطق مختلف مثل مهر شهر، دهقان ویلا، میان جاده، اسلام آباد و… بود. در جریان این اردوها گاهی اوقات به صورت عمدی به بچه ها فشار می آوردیم. حتی برخی از این بچه ها از خانواده های متمول بودند و به خواست خودشان، در این اردوهای سخت و پُر فشار شرکت کرده بودند. در این اردوها بچه ها را الی روز از خانواده هایشان جدا می کردیم و در قالب های مختلف قرار می دادیم. حاج شعبان می گفت ما روی این بچه ها باید کار کنیم تا در آینده نتیجه بگیریم. این اردوها بسیار برنامه ریزی شده بود. برای ساعت به ساعت آنها برنامه داشتیم و انواع آموزش های فرهنگی را در نظر گرفته بودیم. همین کودکان بعدها به نسل مقاومت و تأثیر گذاری تبدیل شدند که در این میان، شهید نصیری تأثیر بسیار زیادی بر روی تربیت آنها داشت. حاج شعبان معلم خوبی برای آنها بود؛ معلمی که در کنار همه ی برنامه های آموزشی و عقیدتی که برای آنها داشت، گاهی هم برای خنده این بچه ها صدای کلاغ و خروس از خود درمی آورد. او قدرت خنداندن بالایی داشت. شهید بزرگوار با همه ی آن کودکان و نوجوانان ارتباطی صمیمی داشت. حتی مواردی داشتیم که افرادی برای حضور در اردو از خانه فرار کرده بودند که همه اینها به دلیل روحیه ی صمیمی و صفایی بود که در این اردوها وجود داشت و در صحنه بروز می کرد.

بارز ترین ویژگی رفتاری

یکی از بارز ترین خصوصیات شهید نصیری این بود که اخلاص عمیقی داشت و این ویژگی باعث شد تا انسان بی پیرایه ای به نظر بیاید. معمولاً خطری وارد شخصیت برخی از افراد می شود که به جایگاهی قابل توجه رسیده اند؛ آنها یا اهل تظاهر می شوند یا منیّت به شخصیت آنها نفوذ می کند. در واقع این طاغوت در وجود آنها رشد می کند و گرفتن مسئولیت باعث رشد بیشتر آن می شود. اما این موارد در رابطه با شهید نصیری صدق نمی کرد، او دوست داشت انسان معمولی و بی پیرایه ای باشد.

عرصه سیاست و جنگ در عراق و سوریه

او از سیاست خسته شده بود و به دوستانش گفته بود که می خواهد به موصل برود. برخی از انسان ها برای رسیدن به قدرت هر کاری می کنند. اما شهید نصیری شخصیت به دور از وابستگی و پیرایه داشت و هرگز دنبال این مسائل نبود. داستان شهید نصیری داستان یک حکایت قدیمی است؛ حکایتی که در آن درویش پیری به در خانه پادشاه می رود. دربان کاخ از ورود درویش جلوگیری کرد که با داد و فریاد درویش روبه رو شد. عاقبت درویش را به درون کاخ بردند. پادشاه که در حال ناهار خوردن بود، او را بر سفره رنگینش دعوت کرد. اما درویش دعوت پادشاه را برای صرف ناهار رد کرد و گفت: «می خواهم راحت بروم». او سپس از نان خشکی که خود به همراه داشت، تغذیه کرد. سپس گیوه هایش را زیر سر گذاشت و برای همیشه خوابید. پادشاه با دیدن مرگ درویش آن چنان منقلب شد که صوفی شد و تا پایان عمر صوفی و عارف باقی ماند.

تعلق خاطری به دنیا هرگز

بله، شهید نصیری به این دنیا وابستگی نداشت. او محبت زیادی به دیگران داشت و همیشه مهربان بود. هیچ گونه وابستگی دنیوی نداشت که این وابستگی بخواهد مانع رفتن او شود. چنین ویژگی هایی باعث می شد که با همه دوست باشد. بعضی رفقایم وقتی مسئولیت گرفتند، رفتار و شخصیت شان عوض شد، حتی نوع بیان شان هم تغییر کرد؛ طوری که دیگران متوجه می شدند رئیس شده! اما حاج شعبان این گونه نبود. اگر مسئولیتی می گرفت، منش و رفتارش تغییر نمی کرد و شخصیت متواضعی داشت.

خیر، شهید نصیری هرگز در این سال ها بدون مسئولیت بزرگی نبود. اما هر وقت ایشان را می دیدیم طوری رفتار می کرد که انگار کار بزرگی انجام نمی دهد. فقط وقتی متوجه می شدید موضوع چه هست که سر گفت وگو را با ایشان باز می کردید. خداوند به حاج شعبان فرصت طولانی داد. او در طول دهه بعد از انقلاب هیچ گاه بی کار ننشست و همیشه مسئولیت سنگین داشت. حتی پس از بازنشستگی به حرکت ادامه داد و خود را در چارچوب های معمول زندگی محدود نکرد. هیچ چیز برایش مانع و توجیه عدم حضور در صحنه نمی شد؛ نه مشغله ی روزمره، نه خانواده، نه بازنشستگی، نه مجروحیت و نه…. وقتی شهید شد، هنوز جراحت قبلی اش خوب نشده بود. شهید شعبان نصیری فقط یک رنگ داشت، آن هم رنگ ولایت و رهبری بود. او از رنگ سیاسی عاری بود و هرگز به جناح و احزاب سیاسی متصل نمی شد و در همان مسیر رهبری حرکت می کرد. نگاه حاج شعبان به رهبر بود. او منتظر بود ببیند که رهبر چه اراده ای دارد. برخی پیرو رهبری هستند ولی تحلیل می کنند اما شهید نصیری هرگز اهل تحلیل نبودند. نه این که ایشان اهل تفکر نباشد، اتفاقاً ایشان خیلی هم اهل تفکر بود و ذهنیتی مبنی بر تحلیل داشت و بسیار قوی بود. اما در رابطه با رهبر تفسیری نداش