فایل پاورپوینت کامل استنادات قرآنی امام حسین (ع) در پرتو نهضت عاشورا

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل استنادات قرآنی امام حسین (ع) در پرتو نهضت عاشورا – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل استنادات قرآنی امام حسین (ع) در پرتو نهضت عاشورا شامل 86 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل استنادات قرآنی امام حسین (ع) در پرتو نهضت عاشورا:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل استنادات قرآنی امام حسین (ع) در پرتو نهضت عاشورا به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل استنادات قرآنی امام حسین (ع) در پرتو نهضت عاشورا به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل استنادات قرآنی امام حسین (ع) در پرتو نهضت عاشورا با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل استنادات قرآنی امام حسین (ع) در پرتو نهضت عاشورا با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل استنادات قرآنی امام حسین (ع) در پرتو نهضت عاشورا با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل استنادات قرآنی امام حسین (ع) در پرتو نهضت عاشورا را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل استنادات قرآنی امام حسین (ع) در پرتو نهضت عاشورا :

مقدمه

عمل و گفتار پیامبر اکرم (ص) و ائمه معصومین (ع) ترجمان و تفسیر قرآن کریم است. نخستین مفسر قرآن کریم رسول خداص است «و أنزلنا إلیک الذکر لتبین للناس ما نزل إلیهم »[۱] ایشان اهل بیت (ع) را در حدیث معروف ثقلین، عدل قرآن قرار داده و با تأکید بر تمسک بر قرآن و عترت بر رابطه تفکیک ناپذیر این دو تأکید نمودند. حدیثی که در دیدگاه بزرگان در زمره احادیث معتبر و متواتر[۲] است.

از این حدیث می توان به این حقیقت دست یافت که وجود حجتی معصوم همواره در کنار قرآن تا زمان ورود بر رسول خداص کنار حوض کوثر یک ضرورت است. امام خمینی ق در زمین تمسک به ثقلین می فرماید:

«و ذکر این نکته لازم است که حدیث ثقلین متواتر بین جمیع مسلمین است و کتب اهل سنت از صحاح شش گانه تا کتب دیگر آنان با الفاظ مختلف و موارد مکرر از پیغمبر اکرم (ص) به طور متواتر نقل شده است و این حدیث شریف حجت قاطع است بر جمیع بشر، به ویژه مسلمانان مذاهب مختلف و باید همه مسلمانان که حجت بر آنان تمام است ، جوابگوی آن باشند و اگر عذری برای جاهلان [۳]بی خبر باشد بر علماء مذاهب نیست».

صدها روایت تفسیری و هزاران استشهاد قرآنی از کلام ائمه (ع) به دست ما رسیده که مبین محوریت قرآن و اهل بیت است. ائمه (ع) قرآن را معیار و اساس ارزیابی سخنان خود معرفی کرده اند و به صراحت فرموده اند آن چه از احادیث ما مخالف قرآن است زخرف و باطل است، در این میان مجموعه ای از روایات و استشهادات قرآنی از امام حسین (ع) به ما رسیده است که در این نوشتار تنها به بررسی استنادات قرآنی ایشان در حادثه عاشورا از زمان امتناع از بیعت با یزید تا لحظه شهادت می پردازیم.

قرآن و قیام امام حسین ع

امام حسین (ع) یکی از اهداف اصلی قیام خود را دعوت به قرآن و سنت پیامبرص ذکر نموده است. «انا ادعوکم الی کتاب الله و نبیه [۴]؛ شما را دعوت می کنم به کتاب خدا و (سنت ) پیامبرخدا (ص)».

امام حسین (ع) انگیزه مهلت خواستن شب پایانی حیات خویش را دوست[۵]داشتن قرائت قرآن ذکر می کند. «احب الصلاه له و تلاوه کتابه».

امام حسین (ع) اصحاب خویش را پس از نماز ظهر روز عاشورا امت قرآن خطاب کرده و فرمود: «یا امه القرآن هذه الجنه فاطلبوها و هذه النار فاهربوها؛ [۶] ای امت قرآن اینک این بهشت است آن را طلب کنید و از جهنم بگریزید».

اباعبدالله (ع) روز عاشورا از قاریان و حاملان قرآن به صورت ویژه تجلیل نمود. بر بالین حبیب بن مظاهر فرمود: «لله درّک یا حبیب لقد کنت فاضلا تختم[۷]القرآن فی لیله واحده »

امام حسین (ع) گونه خود را بر گونه اسلم بن عمرو که غلامی ترک و قاری [۸]قرآن بود نهاد و بدین وسیله او را ستود.

استنادات قرآنی امام حسین ع

امام حسین (ع) از مقطع زمانی امتناع از بیعت با یزید تا حماسه روز عاشورا در شرایط و صحنه های مختلف و به فراخور مخاطب اعم از دوست یا دشمن به بخشی از آیات قرآن کریم استناد نمودند. این استنادات به ترتیب زمانی ذکر می شود.

۱. استناد به آیه استرجاع[۹]

هنگامی که ولید بن عتبه خبر مرگ معاویه را به امام داد، امام آیه شریفه استرجاع را تلاوت نمود. [۱۰] هم چنین هنگامی که مروان بن حکم به حضرت توصیه نمود تا با یزید بیعت کند، امام این آیه را خواند. [۱۱]امام در طی مسیر کربلا نیز چند مرتبه این آیه را قرائت نمود. هنگام شنیدن خبر شهادت مسلم بن عقیل و هانی بن عروه. [۱۲]هنگام بیدار شدن از خواب و موقع کوچ از قصر بنی مقاتل. [۱۳](انا لله ) اقرار به عبودیت و بندگی و (انا الیه راجعون ) اقرار به بعث و معاد و رستاخیز است. [۱۴] کلمه استرجاع عالی ترین درس توحید و باور به معاد است.

معتقد به این کلمه خود را رها نمی داند، وابسته به خدا دانسته و هدفمند است.

تأثیر تربیتی این دو اقرار آن است که انسان هرگز خود را مالک نمی داند. بر فقدان ها جزع نمی کند و همواره شکیبایی می ورزد. باور به این دو اقرار انسان را تسلیم و راضی قرار می دهد. اولیای الهی همواره در هنگام بروز مصائب به ذکر آیه استرجاع می پرداختند. رسول خداص می فرماید: چهار خصلت در هر کسی باشد در نور اعظم الله قرار دارد یکی این که (اذا اصابته مصیبه قال انا لله و انا الیه راجعون )[۱۵]یادکرد امام حسین (ع) از این آیه در شرایط و بحران های سخت نشان از وارستگی امام و توکل قوی ایشان است.

۲. استشهاد به آیه تطهیر[۱۶]

بعد از تهدید مروان و اصرار بر بیعت با یزید امام (ع) فرمود: ویلک یا مروان الیک عنی فانک رجس و انا اهل بیت الطهاره الذین انزل الله عزوجل علی نبیه محمدص فقال «انما یرید الله لیذهب عنکم الرجس اهل البیت و[۱۷]یطهرکم تطهیرا»

«وای بر تو مروان، از من دور شو، زیرا تو پلید و آلوده ای و ما از خاندان پاک هستیم، همان خاندانی که درباره آن ها آیه تطهیر را خدا بر پیامبرش نازل کرد».

آیه تطهیر در ضمن هفت آیه که مخاطب آن همسران رسول خداص هستند نازل شده است. بعد از حدود بیست ضمیر جمع مؤنث، خطاب آیه جمع مذکر است که با انما (مفید حصر) آغاز می شود. اراده الهی اراده تکوینی است نه تشریعی و مصداق انحصاری آیه رسول خداص، علی ع، فاطمه ع، حسن (ع) و حسین (ع) هستند. بیش از هفتاد روایت از طریق اهل سنت و نه[۱۸]شیعه در این حدود رسیده است.

امام حسین (ع) با استناد به این آیه موقعیت و جایگاه خود را در برابر بنی امیه بیان می کند که در حقیقت بیان ملاک حق و باطل است. معنای کلام امام این است که حکومت اهل رجس و بیعت با آن ها باطل و حرام است. در مقابل، پیروی از اهل حق و پاکان بر همگان واجب و لازم است. امام سجادع در[۱۹]برابر شماتت پیرمرد شامی به همین آیه استناد کردند.

۳. استناد به آیه «خائفا یترّقب »[۲۰]

امام در شب یکشنبه ۲۸رجب سال ۶۰ هجری همراه با خانواده و یاران از مدینه خارج شد درحالی که این آیه را تلاوت می کرد: «فخرج منها خائفا یترقّب قال رب نجنی من القوم الظالمین » موسی از شهر خارج شد درحالی که ترسان بود و هر لحظه در انتظار حادثه ای، گفت پروردگارا مرا از قوم ستمگر رهایی بخش. هنگامی که به حضرت موسی (ع) خبر دادند فرعونیان قصد قتل او را دارند با حالت ترس از مصر به مدین رفت درحالی که دعا می کرد: (رب نجنی من القوم الظالمین )

استناد به این آیه توسط امام، ترسیم خط فکری امام است؛ که همان خط انبیا الهی است. مقابله امام با یزید، مانند مقابله موسی کلیم با فرعون است. امام حرکت خود را، هجرتی موسوی و پیامبرگونه و تقابل خود با یزیدیان را تقابل با تفکر فرعونی می داند. در حقیقت پیام این آیه آن است که؛ تقابل موسی و فرعون منحصر به زمان آن دو نیست، در طول تاریخ همواره فرعون های زمان در قالبی آشکار شده و سعی در مانع تراشی برای ولی خدا داشته اند. پیروان حق همواره به تکلیف خود عمل نموده و در برابر فرعونیان ایستادگی کرده اند.

۴. استناد به آیه «لمّا توجّه »

امام (ع) هنگامی که به شهر مکه رسید این آیه شریفه را تلاوت فرمودند؛ «و لما توجه تلقاء مدین قال عسی ربی أن یهدینی سواء السبیل؛ چون موسی به سوی مدین روی نهاد گفت امید است که پروردگارم مرا به راه راست هدایت[۲۱]فرماید». هنگامی که موسی از مصر بیرون آمد به شهر مدین (شهری در جنوب شام و شمال حجاز نزدیک تبوک ) که آن زمان از قلمرو حکومت فرعون بوده است، رسید و برای هدایت به راه راست دعا کرد. این نخستین هجرت حضرت موسی (ع) است که برای فرار از ظلم و کفر صورت گرفت. امام حسین (ع) نیز با استمداد از خدای متعال و قرائت این آیه، وارد شهر مکه ، حرم امن الهی شد.

۵. استناد به آیه «لن یصیبَنا»

هنگامی که امام (ع) از بطن الرمه به راه افتاد عبدالله بن مطیع که از عراق می آمد، امام (ع) را ملاقات کرد. پرسید: «پدرم و مادرم به فدایت چه چیزی باعث شده از حرم جدت خارج شوی » امام (ع) فرمودند: کوفیان مرا دعوت نموده اند. ابن مطیع اصرار کرد؛ تو را به خدا! به کوفه نرو، که حتما تو را خواهند کشت. [۲۲] امام (ع) در این هنگام این آیه را تلاوت نمودند؛ «لن یصیبَنا إلا ما کتب الله لنا». [۲۳] این آیه ادامه آیاتی است که در مورد نبرد تبوک است. منافقان گفتند: اگر ما به تبوک بیاییم، ممکن است چشممان به دختران رومی بیفتد و گناه کنیم . [۲۴]خداوند به پیامبر (ص) می فرماید: به آن ها بگو هیچ حادثه ای برای ما رخ نمی دهد، مگر آن چه خدا مقرر کرده است.

علامه طباطبایی می نویسد: «ولایت و تدبیر و اختیار امور ما فقط به دست خداوند است و این اختیار نه به دست ماست و نه به دست هیچ یک از اسباب ظاهری بلکه؛ حقیقت امر تنها به دست خداست و خداوند سرنوشتی حقیقی از خیر و شر برای هرکس تعیین نموده است و هنگامی که این مطلب را می دانیم چرا امر او را امتثال نکنیم و در راه احیای امر او سعی و تلاش نکنیم و در راه خدا جهاد نکنیم . خداوند نیز خواسته خود را اجرا می کند و آن چه از خوبی یا[۲۵]بدی را که بخواهد به ما می رساند».

معنای این آیه که امام حسین (ع) استشهاد کردند، آن است که؛ ما مأمور به تکلیفیم نه ضامن نتیجه، جهاد می کنیم ، تلاش می کنیم به وظیفه ای که تشخیص دادیم، درست است و معصیت نیست. عمل می کنیم اما مقدرات به دست خداست، خداوند هرگز برای بنده اش بد نمی خواهد معنای توکل همین است.

امام سجادع هم در برابر یزید ملعون به همین آیه استناد کردند. امام (ع) با تمسک به این آیه گویا می فرماید: پیروزی یا شهادت هرکدام باشد برای ما گوارا و حسن است، قائل به جبر نیستیم اما وقتی تشخیص دادیم وظیفه ای شرعی و دینی و مطابق عقل است انجام می دهیم و نگران نیستیم.

۶. استشهاد به آیه «فمن نکث »

امام حسین (ع) در منطقه «البیضه » با حر ملاقات کرد. امام (ع) در جمع یاران حُر سخنرانی کرد و در بخشی از سخنرانی فرمود: «فانا الحسین بن علی و ابن فاطمه بنت رسول الله نفسی مع انفسکم و اهلی مع اهلیکم فلکم فیَّ اسوه؛ من حسین بن علی فرزند فاطمه هستم خودم با شما هستم[۲۶]و خاندانم با شماست من برای شما الگو هستم».

در ادامه آن ها را به وفاداری به پیمان و بیعت فراخواند. سخن از نامه های کوفیان گفت و در پایان این آیه را قرائت کرد: «فمن نکث فإنما ینکث علی نفسه؛ [۲۷]هرکس پیمان شکنی کند تنها به زیان خود پیمان شکسته است».

نکث به معنای باز کردن، نقض و شکستن عهد و پیمان است. در این آیه نیز به معنای شکستن عهد و پیمان است. اصحاب جمل را از این حیث ناکثین گویند، که بیعت خود را شکستند.

این آیه در بیعت رضوان نازل شده است. در مورد افرادی که در صلح حدیبیه زیر درخت با رسول خداص تا مرز جانبازی و عدم فرار بیعت کردند. این آیه پیمان شکنی را خودشکنی خوانده و می فرماید: «فإنما ینکث علی نفسه ». استناد امام حسین (ع) به این آیه می رساند راهی که وی در رویارویی با بنی امیه برگزیده بود، همان راهی است که پیامبر اکرم (ص) در رویارویی با مشرکان برگزیده بود و همان طور که بیعت با پیامبر اکرم (ص) بیعت باخداست، بیعت با امام حسین (ع) نیز بیعت با خداست. همان گونه که شکستن بیعت با پیامبرص، قبیح و ناپسند است پیمان شکنی با فرزند او نیز ناپسند و مذموم است. نقض بیعت با امام حسین (ع) نقض بیعت با خدا و تباه کردن ایمان است. یکی از اوصافی که امام حسین (ع) در شب عاشورا یارانش را به آن ستود وفاداری است «انی لا اعلم اصحابا أوفی منکم ». وفاداری در زندگی یاران و شهدا کربلا موج میزند، به گونه ای که ابوالفضل العباس (ع) حاضر به نوشیدن آب از شریعه، به یاد تشنگی امام حسین (ع) نمی شود. امام صادق (ع) در زیارت نامه عموی خود ابوالفضل العباس ع، او را با این وصف ستوده است : «اشهد لکم بالتسلیم و التصدیق و الوفاء و النصیحه لخلف النبی».

در روایتی آمده است؛ سئل علی بن الحسین (ع) عن جمیع شرایع الدین فقال قول الحق و الحکم بالعدل و الوفا بالعهد. از امام سجادع سؤال شد چکیده شرایع دین چیست؟ فرمود: حق گویی و داوری عادلانه و وفای به عهد.

۷. استناد به آیه «ما کنت متخذَ المضلین »

مرحوم شیخ صدوق نقل می کند هنگامی که امام حسین (ع) به قصر بنی مقاتل رسید آن جا خیمه ای برای مردی به نام عبیدالله حُر جعفی، بر پا بود. امام (ع) او را دعوت به همراهی نمود و فرمود: تو گناهان زیادی مرتکب شده ای آیا می خواهی کاری کنی که گناهانت را از بین ببرم؟

گفت: چگونه؟ امام (ع) فرمود: با یاری فرزند دختر رسول خدا (ص) .

گفت: من شمشیر و اسبم را می دهم اما مرا از این کار معاف کن.

امام (ع) فرمود: «اذا بخلت علینا بنفسک فلا حاجه لنا بمالک [۲۸]؛ هنگامی که نسبت به ما جانت را دریغ می کنی ما را به مال تو نیازی نیست». سپس امام (ع) این آیه را تلاوت نمود: «و ما کنت متّخذ المضلین عضدا؛ [۲۹] من هیچ گاه گمراه کنندگان را دستیار خود قرار نمی دهم». این آیه پس از آیات مربوط به تمرد و سرپیچی شیطان از سجده بر حضرت آدم آمده است . در ادامه می فرماید: من هرگز هنگام آفرینش آسمان ها و زمین و ابلیس و فرزندانش، از ابلیسیان شاهد نگرفتم و من گمراه کنندگان را به یاری نمی طلبم. این آیه، دلالت بر توحید افعالی و نفی ادعای مشرکان در تأثیرگذاری شیاطین بر آفرینش دارد. استناد امام حسین (ع) به این آیه ، اشاره به چند نکته دارد:

۱. اصحاب امام باید از پاکان و صالحان باشند. از خالص ترین و لایق ترین افراد، اگر عبیدالله حر جعفی مانند حر توبه می کرد، در زمره پاکان قرار می گرفت. اما اکنون که به مال خود می نازد و بخل در همراهی امام دارد امام از او کمک نمی گیرد.

۲. نکته دیگر نقش امام حسین (ع) در هدایت افراد و ایجاد تغییر است حتی از بدترین افراد هم