بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل اصالت اسلامی میرزا در آینه اسناد :

در صد سال اخیر؛ از اوایل سده چهاردهم ه. ق تا زمان حاضر، نهضت ها، انقلاب ها، قیام ها و اقدام های متعدد از سوی روحانیت شیعه انجام شد؛ از جمله نهضت مرحوم میرزا کوچک خان که راجع به ایشان حرف های نادرست و قضاوت های غیر واقعی انجام شده است. با این که هیچ ریشه ای جز اسلام، جز قرآن، جز خدا، جز پیامبر(صلی الله علیه و آله) نداشته، امّا به گونه ای منعکس شده که اگر یک آدم بی اطلاع، این تاریخ ها را بخواند، نسبت به صلاح و فاید این قیام ها و اقدام ها تردید می کند. شاید دلیل آن باشد که متأسفانه از ابتدا که حوزه های علمیه و مسلمان ها علیه ظلم، استبداد، استعمار و استکبار حرف زدند و علیه بیگانگان اقدام کردند تا نگذارند آن ها بیش از پیش بر ممالک اسلامی مسلط شوند و دست سلطه را قطع کنند، تاریخ کارها به دست خودشان نوشته نشد، بلکه دیگران نوشتند و هرچه را که خواستند نوشتند، نه هر چه را که لازم و صحیح و مطابق با واقع بود. و این همان هشداری بود که بارها امام خمینی(قدس سرّه) می داد و می فرمود: «لازم است برای بیداری نسل های آینده و جلوگیری از غلط نویسی مغرضان، نویسندگان متعهد با دقت تمام به بررسی دقیق تاریخ این نهضت اسلامی بپردازند، و قیام ها و تظاهرات مسلمین ایران را در شهرستان های مختلف با تاریخ و انگیز آن ثبت نمایند تا مطالب اسلامی و نهضت روحانیت سرمشق جوامع و نسل های آینده شود. ما که هنوز در قید حیات هستیم و مسایل جاری ایران را که در پیش چشم هم ما به روشنی اتفاق افتاده است دنبال می کنیم، فرصت طلبان و منفعت پیشگانی را می بینیم که با قلم و بیان بدون هراس از هرگونه رسوایی، مسایل دینی و نهضت اسلامی را برخلاف واقع جلوه می دهند و به حکم مخالفت با اساس نمی خواهند واقعیت را تصدیق کنند و قدرت اسلام را نمی توانند ببینند، و شکی نیست که این نوشتجات بی اساس به اسم تاریخ در نسل های آینده آثار بسیار ناگواری دارد. از این جهت، روشن شدن مبارزات اصیل اسلامی در ایران از ابتدای انعقاد نطفه اش تاکنون و رویدادهایی که در آینده اتفاق می افتد از مسایل مهمی است که باید نویسندگان و علمای متفکر و متعهد بدان بپردازند. درست آنچه را امروز برای ما روشن و واضح است برای نسل های آینده مبهم می باشد؛ و تاریخ، روشن گر نسل های آینده است، و امروز قلم های مسموم درصدد تحریف واقعیات هستند، باید نویسندگان امین این قلم ها را بشکنند».

هنگام مطالع برخی کتاب های نهضت تنباکو مشاهده نمودم که نویسنده با آن که ایرانی و خودی است، در صدور آن فتوای معروف مرحوم میرزای شیرازی شک و تردید می کند و می گوید: «آیا این فتوا از میرزا هست، یا نه؟»؛ آن گاه برای این اظهار شک و تردید سند ارایه می دهد و می گوید: «از اسناد باقی مانده در سفارت انگلیس چنین بر می آید که این فتوا را میرزا صادر نکرده است».

پیداست کسی که بخواهد تاریخ نهضت تنباکو را بنویسد و مصدر و مدرکش حرف خود انگلیسی ها باشد؛ همان کسانی که میرزا و مردم با آن ها در افتادند، نمی تواند قابل اعتماد باشد.

به نظر بنده داستان مرحوم میرزا کوچک خان جنگلی گرفتار همین بی توجهی شده است. اگر در کتاب ها درباره او قضاوت هایی شده و حرف های مختلفی گفته اند، به این جهت است که از روز اول خودی ها، تاریخ این نهضت را ننوشتند. بعضی هم که خواستند بنویسند، با فاصله چند سال نوشتند، برخی از نویسندگان تاریخ نهضت جنگل و میرزا کوچک خان به اقرار خودشان مطالب را سانسور می کردند و نمی دانستند که چه مطلبی را بنویسند، یا ننویسند، و چه مطلبی را اجازه چاپ می دهند. پس اولاً: نوشتن را دیر شروع کردند که در همین فاصله بسیاری از مطالب حذف و محو شد. زمانی هم که تصمیم به نوشتن گرفتند، هر مطلبی را ننوشتند. باید بدانیم تاریخ نویس نهضت هایی که اساس اسلامی دارند؛ یعنی تکیه شان فقط و فقط به قرآن و اسلام است، باید از یک روحیه اسلامی خیلی قوی برخوردار باشد؛ در غیر این صورت نمی تواند نهضت را همان گونه که هست، منعکس کند. نهضتی که پایگاه اسلامی و قرآنی دارد، کسی باید تاریخش را بنویسد که او هم اساس را اسلام بداند، پایگاه را قرآن بداند، باور کرده باشد که این آقا برای اسلام و قرآن، خودش را این قدر به زحمت انداخته است، وگرنه خیلی ساده قضایا را به صورت مادی، توجیه و تأویل می کند.

میرزا کوچک خان یک مسلمان معتقد و یک روحانی مؤمن بود. قیام او یک قیام اسلامی و در راستای سایر قیام هایی است که فقط و فقط منشأ دینی داشتند. برخی از دلیل ها و گواه های آن عبارت است از:

سند اول: اعلامیه ای به قلم شخص میرزا کوچک است. این اعلامیه، میرزا و روحیه اسلامی او را تا حدی به ما می شناساند و گفتار آنان را که می خواهند قیام او را فقط برای آزادی توجیه کنند، باطل می کند. این اعلامیه با عنوان «تمنا» در روزنامه جنگل چاپ شده است:

«یکی از علل خرابی های ما تقید به القاب و احترامات بی مأخذ صوری است که غالباً تمایل به آن ها تولید مفاسد کثیره می کند. هرکس که دو قدم در راه اصلاح مملکت برداشت و یا دو کلمه برای آزادی ملتی نطق و تحریر کرد و یا دو روزی به خدمات نوع خود مشغول شد، فوراً یک لقب، یا عنوان بزرگی از خود و دیگران به او چسبید و همان سبب کبر و غرور گشت، بلکه تهیه وسایل و تجملی که لازمه آن لقب است، آن را از طریق حق و صواب منصرف می کند. کسی که مقصودش خدمت به وطن و ملت و نیتش خالص است نباید مقید به این پیرایه ها گردد. این بنده که شاید اغلب بدانند قصدم خدمت به دیانت و ایرانیت است، نه برای تحصیل جاه و جلال، از عموم تمنا می کنم که از القاب معموله معافم داشته و به همان اسم خودم مخاطبم دارند و در این کار منتی بزرگ بر کوچک بگذارند. کوچک جنگلی».

همچنان که امام خمینی(قدس سرّه) می فرمود: «من از خدای تبارک و تعالی توفیق همه را می خواهم. من از بیرون آمده ام که خدمت به شما بکنم. من خادم شما هستم، من خادم ملت شما هستم. من آمده ام که بزرگواری شما را حفظ کنم…».[۱]

آری! طرز فکر یک مسلمان اصیل و معتقد این است که چون می خواهم برای اسلام کار کنم باید نیتم خالص باشد و حتی از مردم توقع لقب هم نداشته باشم.

سند دوم: به نقل از روزنامه جنگل است. این یادداشت علاقه میرزا کوچک و جنگلی ها را به روحانیت و مراجع تقلید آن روز نشان می دهد:

«قدرت و سطوت ملی از راه دیانت و امانت، یک وقت به عهده کفایت شیخ کاظم خراسانی و شیخ عبدالله مازندرانی و حاج میرزا حسین و حاج میرزا خلیل و آقاسید عبدالله بهبهانی شهید و میرزای شیرازی شهیر بود که نام نامی شان تا ابد در دفتر هواخواهان آدمیت ثبت است.

و امروز نعم البدل و یادگار آن ستون های دیانت که مغزهای مقدس ایشان مربوط به سیاست نیز هست، امثال آقای شیخ الشریعه، آقای میرزا حسین نایینی، آقا سید ابوالحسن اصفهانی، آقا سیدعلی داماد، فاضل ممقانی، آقا سید محمدطباطبایی مهاجر معروف، آقا سید محمد بهبهانی نعم الخلف، و حاج آقا نورالله اصفهانی.

و آن ها که مجسمه ترویج شرایع و دین اسلامند؛ امثال: آقا سید محمد کاظم یزدی، آقامیرزا محمدتقی سامرایی شیرازی، آقای صدر اصفهانی است که در مقام احتیاج، حبل المتین شرع و شریعت در کف آهنین آن ها است».

دراین مقال می بینیم که حتی از آقاسید کاظم یزدی صاحب عروه(قدس سرّه) که به هر علتی در امور سیاسی دخالت نمی کرد و از مخالفان سرسخت مشروطه بود، تجلیل می شود؛ با این که طبع یک طلبه و روحانی انقلابی و یک مسلمان انقلابی ایجاب می کند که با هر روحانی و آخوند که کار او و امثال او را تصویب نمی کند، مخالف باشد؛ همان گونه که در مشروطه این چنین بود و افراد داغ انقلابی بی پروا علیه صاحب عروه(قدس سرّه)، مطالبی را می گفتند. از این جا به این نتیجه می رسیم که میرزا و جنگلی ها یک روحیه اسلامی و علاقه مند به روحانیت و علما و مراجع داشتند که حتی در بحبوحه گرمی بازارشان به آقایانی که با آن ها هم صدا نبودند، چون آن ها را پاک و منزه می دانستند، هیچ گونه اهانتی نمی کردند، بلکه تجلیل و احترام هم می کردند و این