فایل پاورپوینت کامل امیرکبیر و گسترش دانش پزشکی و بهداشت همگانی

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل امیرکبیر و گسترش دانش پزشکی و بهداشت همگانی – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل امیرکبیر و گسترش دانش پزشکی و بهداشت همگانی شامل 72 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل امیرکبیر و گسترش دانش پزشکی و بهداشت همگانی گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل امیرکبیر و گسترش دانش پزشکی و بهداشت همگانی با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل امیرکبیر و گسترش دانش پزشکی و بهداشت همگانی از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل امیرکبیر و گسترش دانش پزشکی و بهداشت همگانی با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل امیرکبیر و گسترش دانش پزشکی و بهداشت همگانی را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل امیرکبیر و گسترش دانش پزشکی و بهداشت همگانی :

پزشکی در دوره رنسانس و پیدایش طب نوین در اروپا

دوره نوزایی (رنسانس)، از ابتدای سده چهاردهم تا سده هفدهم میلادی، به تدریج در سرتاسر اروپا، گسترش یافت. [۱]در این دوران، پزشکی نیز، علی رغم رکود و بی تحرکی خود در سده های میانه، رونق تازه یی یافت. [۲]اساس پیشرفت پزشکی در دوره رنسانس، نهضت کالبدشناسی (علم تشریح بدن انسان) بود. پیدایش صنعت چاپ (حدود سال ۱۴۵۰ میلادی )، انتشار و مبادله بین المللی متون پزشکی را آسان ساخت. ویل دورانت، افزایش شمار بیمارستان ها، ارتقای سطح بهداشت همگانی و نظارت قانونی بر کار پزشکان را از مهم ترین دستاوردهای پزشکی، در دوره رنسانس، برشمرده است. با این همه، در آن زمان هنوز متولّیان پزشکی، با معضل بیماری های همه گیر رو به رو بودند و همه گیری های کشنده یی مانند وبا، طاعون و سفیلیس پزشکان را به مبارزه می طلبید، و پزشکان آن دوره، دریافتند که دیگر طبّ بقراطی (سده پنجم و چهارم پیش از میلاد) و جالینوسی (۱۲۹ تا ۱۹۹ پس از میلاد) نمی تواند پاسخگوی این بحران ها باشد. [۳]از این رو، نیاز به دگرگونی در پزشکی، بیش از پیش، احساس می شد و همین، سبب بروز دگرگونی و نوآوری، در این عرصه گردید و سرانجام، در سایه نوآوری، اختراعات و کشفیات گوناگون، دانش نوین پزشکی، در حدود سال های ۱۸۰۰ تا ۱۸۵۰ م در اروپا، شکل گرفت. [۴]

پزشکی و بهداشت همگانی در ایران عصر قاجار

در ایران، اما، دوران نوزایش ادبی و فرهنگی، از اواخر سده سوم هجری، برابر با اواخر سده نهم میلادی، آغاز شده بود. به طوری که ایران، تا شش سده بعد، بر شکل گیری تمدن اسلامی، تأثیر شگرفی بر جای گذاشت. [۵]این دوره در ایران، تقریبا مصادف با عصری بود که می توان آن را«دوران طلایی پزشکی ایران» نیز نامید. (قرن نهم تا چهاردهم میلادی) و در همین دوره طلایی پزشکی ایران بود که دو چهره برجسته تاریخ طب ایران یعنی رازی (۸۵۰ -۹۳۲ م) و ابن سینا (۹۸۰-۱۰۳۷ م) درخشیدند[۶] و تا سده های بعد، آثار آن ها، در مغرب زمین، مورد استفاده بود. اما، متأسفانه به دلایل گوناگونی، این دوران شکوفایی پزشکی در ایران، تداوم نیافت. در واقع، عصر نوین در غرب، با شروع حکومت صفویان در ایرن (۹۰۷-۱۱۴۸ ه. ق. برابر با ۱۵۰۲- ۱۷۳۶) آغاز شده بود. [۷]، [۸]و هر چند ایرانیان به تدریج، با آمدن پزشکان خارجی به ایران، از دوره صفویه به بعد، کم کم با پزشکی نوین آشنا شدند، اما در عصر صفوی، تحوّل چندانی در زمینه پزشکی رخ نداد و به گفته زنده یاد دکتر زرین کوب در دوره صفویان، «پزشکی با وجود فایده عملی آن توسعه یی نیافت و گه گاه حتا در خارج از اعتبار و ذهنیات عامه هم با تمسک به سحر و دعا، انجام می شد». ایشان هم‏چنین می افزایند که با وجود کشف اروپای نوین توسط ایرانیان در عهد صفوی «حاصل این کشف و سود و زیانی که از آن عاید شد، در عهد قاجار ظاهر گشت». [۹]پس از پایان حکومت صفویه، به ترتیب سلسله های افشار و زندیه بر سر کار آمدند و سرانجام با سقوط زندیه، در اواخر قرن هجدهم میلادی، قاجاریه، به قدرت رسیدند. [۱۰]

دکتر ویلم فلور، درباره ساختار جمعیت و وضع شهرنشینی، در ایران عصر قاجار، می نویسد: «جمعیت ایران، در سال ۱۸۰۰ میلادی، حدود پنج میلیون نفر و در سال ۱۹۰۰، نزدیک به نه میلیون نفر بوده است. در ابتدای سده نوزدهم، جمعیت شهرنشینان ایران، از حدود ۷% کم تر بوده است، اما این رقم، تا سال ۱۹۰۰ بیش از دو برابر شده و به ۱۸% رسیده است. در آن زمان، سه شهر بزرگ ایران جمیعتی بیش از صد هزار نفر داشته اند، شامل تهران (حدود ۲۸۰۰۰۰ نفر)، تبریز(حدود ۲۰۰۰۰۰ )و اصفهان (نزدیک به ۱۰۰۰۰۰). در چند شهر بزرگ دیگر نیز، میزان جمیعت پنجاه هزار نفر یا بیش تر بوده است. در سال ۱۹۰۰ میلادی، جمعیت ساکن روستاهای ایران حدود پنج میلیون نفر بوده، که مجموعا این عده، در بیش از سی هزار روستای کوچک و بزرگ زندگی می کرده اند و دسترسی به این روستاها، فقط از طریق راه های خاکی امکان پذیر بوده است. درباره میزان مرگ و میر و از کارافتادگی ناشی از بیماری ها در دوره قاجار، آمار دقیقی در دست نیست. گیلبار، میزان مرگ و میر را، بیش از سی در هزار و میزان تولد را، بین ۴۰ تا ۵۰ در هزار ذکر کرده است، از این رو، رشد سالانه جمعیت در نیمه دوم سده نوزدهم در ایران عصر قاجار، حدود یک در صد بوده است. ارقام نشان می دهد که میزان مرگ و میر کودکان شیرخوار در آن زمان، از پنجاه درصد بیش تر بوده است و به علت شیوع زیاد بیماری های مختلف، بیش تر کودکانی که به دنیا می آمدند، می مردند.

در ایران عصر قاجار، بیماری های مختلفی شایع بوده است. برای نمونه، بیماری مالاریا (تب نوبه) که از مهم ترین بیماری های بومی دوران قاجار بوده است و در همه کشور، بویژه در خط ساحلی کناره خزر (گیلان، مازندران و استرآباد) شایع بوده است. در استان های کشور مانند خراسان، آذربایجان، کردستان، کرمانشاه، همدان و خوزستان نیز مالاریا شایع بوده و منطقه کناره خلیج فارس نیز، به شدت آلوده بوده است. نبود بهداشت همگانی و مسأله آب ها، از عمده ترین عوامل ابتلا به مالاریا در روستاها بوده است. در نقاطی از ایران، به قدری پشه ناقل مالاریا (آنوفل) زیاد بوده است، که آن مناطق خالی گردیده بود. [۱۱]سیریل الگود، در کتاب خود، از یک همه گیری وبا، در سال ۱۸۲۹ که ابتدا در تهران پس از آن یک سال بعد در تبریز بروز کرده بود، خبر داده است. وی می نویسد که در همان سال، دوباره این بیماری در تهران شایع شد و پس از آن به قزوین، کاشان و اصفهان هم گسترش یافت. در پاییز همان سال نیز، بیماری طاعون در تبریز شیوع یافت و حدود سی هزار نفر تلفات داشت. به روایت الگود در سال ۱۸۴۶ میلادی، دوباره بیماری وبا در تهران شایع شده است. او همچنین سال ۱۸۵۲ را برای ایران سال شومی ذکر کرده است. زیرا در آن سال تمامی مرکز ایران در معرض وبا قرار گرفته، به علاوه در شیراز زلزله مهیبی رخ داده و بالاخره، سراسر کشور مورد هجوم ملخ قرار گرفته است. الگود می نویسد که سال ۱۸۶۱، نخستین سال از سال های قحطی بزرگ، در آن دوران بوده است. [۱۲]

اقدامات امیر کبیر در زمینه پزشکی نوین و بهبود وضع بهداشت همگانی (۱۶، ۴۹)

مهمترین اقدامات در دوره کوتاه صدارت امیر کبیر عبارتند از:

۱-تأسیس دارالفنون

از مهم ترین اقدامات ارزنده امیر کبیر که سبب دگرگونی در پزشکی ایران نیز شده است، تأسیس دارالفنون است. درباره اهمیت این اقدام، مطالب زیادی گفته شده است. در کتاب قبله عالم، ناصر الدین شاه قاجار، دکتر امانت، درباره این اقدام امیر کبیر می نویسند: «میرزا تقی خان در سفر خود همراه خسرو میرزا به سن پترزبورگ و سپس همراه ناصر الدین شاه در سال ۱۲۴۵ ه. ق. به ایروان، پاره یی آرا درباره لزوم اصلاحات را در ذهن پرورد که در طول چهار سال اقامتش در ولایتی دور افتاده در شرق آناتولی عثمانی بیش از پیش شد. حتا، اگر دانش میرزا تقی خان را از اصلاحات غیر مستقیم به سبک غربی بدانیم، تردید نیست که او ضرورت انجام تحولاتی فراگیر در زمینه امور دیوانی، نظامی، مالی، قضایی و تعلیم و تربیت را به خوبی احساس می کرد. [۱۳]زنده یاد دکتر زرین کوب نیز می نویسد: «بین اقدامات عمده یی که میرزا تقی خان بدان دست زد و در واقع مبنای بخش عمده یی از اصلاحات مدنی و اداری بعد از او شد، اقدام عاجل او برای تأسیس یک مدرسه عالی نظام، مهندسی و طب به نام دالفنون بود که برای آن معلمانی هم از اتریش، ایتالیا و فرانسه استخدام کرد». [۱۴]دکتر آدمیت نیز تأسیس دارالفنون را حاصل مجموع اندوخته های امیر کبیر دانسته است. [۱۵] گفتنی آن که، دارالفنون ایران بیست سال پیش از دارالفنون ژاپن افتتاح شد و سه سال بعد از برپایی دارالفنون عثمانی در اسلامبول، تأسیس شد. [۱۶]امّا، متأسفانه، هنگامی که دارالفنون افتتاح شد و استادان اروپایی به ایران آمدند، میرزا تقی خان برکنار و توقیف شده بود. (محرم ۱۲۶۸ ۵ ق). دارالفنون، در سال ۱۳۶۸ قمری برابر با ۱۲۳۰ شمسی و مطابق با ۱۸۵۱ میلادی، افتتاح گردید. [۱۷]

پیش از تأسیس دارالفنون، آموزش پزشکی در چارچوب فعالیت دانشگاهی در ایران متداول نبود. ۱۹امیر کبیر، برای تأمین اساتید دارالفنون، پیش از تأسیس آن، نماینده ویژه یی به نام «جان داود خان ارمنی»که مترجم زبان آلمانی در وزارت امور خارجه بود، برای استخدام اساتید، به اتریش فرستاد. [۱۸]، [۱۹]علت انتخاب اتریش آن بود که برخلاف انگلستان و روسیه، که در ایران، مقاصد استعماری داشتند، اتریش از قرن شانزدهم با ایران سابقه همکاری داشت و در کارنامه آن کشور هم شواهدی مشابه مطامع انگلیس و روسیه موجود نبود. بدین ترتیب، هفت نفر، برای کار در ایران، به مدت شش سال، به استخدام دولت ایران درآمدند، که در بین آن ها«دکتر یاکوب ادوارد پولاک» معلم طبّ بود که در دارالفنون به تدریس پرداخت.[۲۰] دکتر پولاک (۱۸۱۸-۱۸۹۱ م)، پس از مرگ ارنست کلوله (۱۸۱۸-۱۸۵۵) فرانسوی، که پزشک ویژه ناصر الدین شاه بود، جانشین او گردید (سال ۱۸۵۸). وی، طی سال های ۱۸۵۱ تا ۱۸۶۰، در ایران بود و زبان فارسی را آموخت و با ادبیات و فرهنگ ایران آشنا شد و هنگامی که «مریض خانه دولتی» در سال ۱۸۵۲، م، افتتاح شد. دکتر پولاک، در آن جا به دانشجویان پزشکی دارالفنون آموزش می داد و در همین بیمارستان بود که اولین عمل جراحی سنگ مثانه را، در سال ۱۸۵۴ میلادی انجام داد و جسد یک اروپایی که مرگ او مشکوک بود، کالبد شکافی کرد. افزون بر این ها، کتب پزشکی نیز، تألیف نمود. او نخستین مؤلف کتاب علم تشریح (کالبد شناسی ) در ایران بود. این کتاب، توسط میرزا محمد حسن خان افشار، از شاگردان او، به فارسی ترجمه شد. پولاک، طی اقامت خود به نقاط مختلف ایران مسافرت نمود و بعدها در سال ۱۸۶۵ میلادی، سفرنامه یی به زبان آلمانی منتشر کرد. سفرنامه پولاک به زبان فارسی نیز ترجمه و با عنوان سفرنامه پولاک، «ایران و ایرانیان» منتشر شده است [۲۱]، [۲۲]، [۲۳]، [۲۴] جانشین دکتر پولاک، در دارالفنون دکتر«یوهان لویی شلیمر» هلندی بوده است. شلیمر، از مهم ترین و معروف ترین پزشکان اروپایی آن دوران است. او، پیش از تأسیس دارالفنون (۱۸۵۱ )به ایران آمده بود و در رشت مقیم بود و در نواحی طالش به معالجه و مطالعه جذامیان اشتغال داشت. شلیمر تا سال ۱۲۸۳ ق در دارالفنون تدریس می کرد و پس از آن، به طب خصوصی پرداخت. [۲۵]وی، یک کتاب لغت نامه و دایره المعارف طبی نگاشت و زبان فارسی را آموخت تا بهتر بتواند دانشجویان را تعلیم دهد. اصطلاحات تشریحی و مطالعات او درباره برخی درمان ها و ذکر برخی باورها و روش های طب قدیم ایران، بسیار شایان توجه است. [۲۶]بین سال های ۱۸۵۴ تا ۱۸۷۵، کتاب های نوین پزشکی توسط چهار تن از اساتید اروپایی دارالفنون (تولوزان، آلبو، پولاک و شلیمر) تألیف گردید، که بیش ترین سهم مربوط به دکتر شلیمر هلندی ست. [۲۷]

هرچند، با تأسیس مدرسه دارالفنون، فن طب نوین، بیش تر رواج یافت، [۲۸]اما با مخالفت هایی نیز روبه رو گردید. برای نمونه الگود می نویسد: «مدافع و قهرمان مکتب قدیم طب، میرزا بابا شیرازی «ملک الاطباء»، در کتاب خود به نام رساله جوهریه بر علیه استعمال داورهای فرنگی و رو