فایل پاورپوینت کامل بررسی برخی ویژگی های سیاسی و اجتماعی مدینه النبی

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل بررسی برخی ویژگی های سیاسی و اجتماعی مدینه النبی – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل بررسی برخی ویژگی های سیاسی و اجتماعی مدینه النبی شامل 72 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل بررسی برخی ویژگی های سیاسی و اجتماعی مدینه النبی گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل بررسی برخی ویژگی های سیاسی و اجتماعی مدینه النبی با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل بررسی برخی ویژگی های سیاسی و اجتماعی مدینه النبی از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل بررسی برخی ویژگی های سیاسی و اجتماعی مدینه النبی با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل بررسی برخی ویژگی های سیاسی و اجتماعی مدینه النبی را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بررسی برخی ویژگی های سیاسی و اجتماعی مدینه النبی :

تاریخچ یثرب

در آستان بعثت پیامبر اسلام سرزمین عربستان منطق آزادی بود که به دور از دو قدرت مهم آن روزگار قرار گرفته بود. در امپراطوری ایران مذهب رسمی حکومتی وجود داشت، در ایران آیین زرتشت، مذهب رسمی کشور بود و روحانیون زرتشتی قدرت فوق العاده ای داشتند، حوادث ناشی از ظهور مزدک و سرکوب آنان، جامع ایران را به سمت یک استبداد و سختگیری مذهبی کشانده بود.

شرایط در امپراطوری روم هم بهتر از این نبود. مسیحیت پس از قرن ها سرکوب مذهب رسمی اعلام شده تا در خدمت توسعه طلبی رومی ها قرار بگیرد؛ به همین خاطر سخت گیری های مذهبی در هر دو امپراطوری افزایش یافته بود؛ امّا حجاز منطق جذّابی برای دو امپراطوری بزرگ نبود، بیابان های لَم یَزرَع و اعراب بیابان‏گرد عربستان به حال خود رها شده بودند؛ به همین خاطر، عربستان یک منطق آزاد اعتقادی بود که افراد بدون دغدغ دولت های نیرومند و تحمیل عقاید زندگی می کردند. مهمترین گروهی که از این ویژگی حجاز بهره گرفتند، یهودیان بودند. آن ها در امپراطوری مسیحی روم و در کشور زرتشتی ایران جایگاهی نداشتند؛ به همین سبب گروهی از آنان به حجاز مهاجرت کردند.

یهودیان مدینه پیش از اعراب آن یعنی اوس و خزرج در آن سکونت داشتند. احتمالا این مهاجران در جریان حمله رومی ها به قدس در قرن نخست میلادی به حجاز پناه آورده اند. این منطقه هیچ حکومتی نداشت و آنان می توانستند همانند دیگر قبایل، تنها با اتکاء به قوای داخلی خود، در آنجا به سر برند، به ویژه که دوری آن از دسترسی رومیان ضد یهودی نیز برای آنان اطمینان بخش بود.

سرزمین یثرب منطقه ای است که تقریبا از سه سوی میان رشته سنگلاخ های سیاه و سخت قرار گرفته است و تنها از سمت شمال راهی به سمت اُحد دارد پیش از هجرت رسول خدا این منطقه و یا به قولی بخشی از آن را یثرب می نامیدند که پس از ورود پیامبر اسلام نام شهر به عنوان «مدینه الرسول» تغییر یافت.

پیش از اسلام این منطقه به عنوان یک شهر متمرکز شناخته نمی شد بلکه در مجموع، عبارت از واحه هایی بوده که برخی از آن ها در فضای مسطّح و برخی از آن ها در مرتفعات و میان شعاب قرار داشته است.

مناطق مسکونی مدینه بیشتر عبارت از خانه های معمولی از سنگ و آجر و خشت بوده و احتمالا در میان هر طایفه ای، به ویژه یهودیان، علاوه بر خانه های معمولی، حصن های و قلعه هایی نیز وجود داشته که به نام «اطم » شناخته می شد. این قلعه ها برای مواقع ضروری مورد استفاده قرار می گرفته، اما شهر در مجموع حصاری نداشته است. بعدها در طیّ تاریخ، بخش اصلی مدینه که همان مناطق مسکونی اطراف مسجد النبی بود صاحب حصار می شود.

پطروشفسکی اسلام شناس اهل شوروی دربار اسلام گرایش مردم یثرب به پیامبر اسلام می نویسد: «اوسیان و خزرجیان مردمی مقیم و اسکان یافته و زراعت پیشه بودند که به دلیل خصومت های قبیله ای از بزرگان و ثروتمندان مکه نفرت داشتند و بسیاری از کشاورزان مدینه به رباخواران و بازرگانان مکه مقروض بودند.»[۱] امّا یهودیان به دلیل اینکه در مدینه صاحب حرفه و کسب و پیشه علاوه بر کشاورزی بودند؛ ارتباط اقتصادی با اهل مکه که بیشتر تاجر بودند برقرار کردند؛ به همین دلیل گرایش آن ها به سوی مشرکین مکه بیش از موحدین مسلمان بود.

بیعت اهل یثرب:

بیعت در زمانی که مکّیان بر پیامبر و مسلمانان بسیار سخت گرفته بودند و حتی تصمیم به ترور پیامبر داشتند، حادثه ای سرنوشت اسلام را عوض کرد. سال دوازدهم بعثت تعداد دوازده نفر از اهالی یثرب در عقبه با رسول خدا دیدار کردند. محل دیدار جمره عُقبی در مِنی بود. از این تعداد ده نفر از طایف خزرج و دو نفر از قبیل اوس بودند. آن ها در این دیدار با رسول خدا بیعت کردند. این بیعت به بیعت النساء شهرت یافته است. محتوای این بیعت چنان بود که مسلمانان متعهد شوند که: به خدا شرک نورزند، دزدی نکنند، فرزندانشان را نکشند. در بار نَسَب فرزندی که در میانشان می آید، دروغ نگویند و در کار معروف عصیان نورزند؛ محتوای این بیعت در سوره ممتحنه، آی ۱۲ آمده است. این بیعت را بیعت عقب اُولی یا بیعت عقب صغری نیز نامیده اند.

محتوای این بیعت بر سر اصول فطری بود، اصولی که در آیین حُنَفا پیش از اسلام شناخته شده بود. مخاطب این بیعت زنان بودند؛ یعنی زنان نیز با پیامبر بیعت کردند تا امور فوق را رعایت کنند. پیامبر مُصعَب ابن عُمَیر را به مدینه فرستاد تا کار تبلیغ را در میان آن ها انجام دهد.

در موسم حج سال سیزدهم بعثت مسلمانان یثرب بر آن شدند تا همراه کاروانی به مکه درآیند و با پیامبر بیعت کنند. این کاروان جمعیتی پانصد نفری داشت که هفتاد نفر آن ها مسلمانان بودند. وعد دیدار این گروه با پیامبر در ایام حضور حجاج در منی در عقبه بود. پس از گذشت پاسی از شب و در حالی که خود را کاملا از دید همشهری هایشان پنهان می کردند به سوی شِعبی در این ناحیه حرکت کردند، جایی که اکنون مسجد البیعه قرار داد. رویکرد بیعت دوم کاملا از بیعت اول متفاوت است. رسول خدا فرمودند: بر این امر با شما بیعت می کنم که همانگونه که از زنان و فرزندانتان حفاظت می کنید، از من نیز دفاع کنید. یکی از میان اهالی یثرب برخاست، گفت: ما فرزند جنگ و سلاح هستیم و همان‏گونه که از ناموسمان دفاع می کنیم، از شما دفاع خواهیم کرد. این پیمان اهمیت فوق العاده ای داشت با این بیعت آن ها در برابر مکه و یا به عبارتی تمام حجاز قرار می گرفتند، امّا بنیان جامعه و تمدنی عظیم و فراگیر را که شاید قدرت تصور آن را نداشتند، پی ریزی می کردند. پیامبر پیش تر آن ها را با اسلام آشنا کرده بود و جان های آن ها اکنون تشن اسلام بود و با جان دل پذیرای هر خطری بودند.

بیعت دوم ماهیتی کاملا اجتماعی داشت یک قرارداد آزاد میان دو طرف که هر یک شرایطی را می پذیرند، وظیف اهل یثرب حمایت از پیامبر بود و دفاع از او در برابر دشمنانش. ولی پیامبر هم باید شرایطی را می پذیرفت، اهالی یثرب گفتند: ما در یثرب پیوندهایی داریم که از این پس باید قطع کنیم. اگر ما چنین کردیم آیا شما بعد از پیروزی، نزد قوم خود آمده و ما را رها خواهی کرد؟ آن حضرت تبسمی کرده و فرمودند: ذم من ذمّ شما و حرمت من حرمت شما است. شما از من هستید و من از شما، با دشمن شما خواهم جنگید و با دوست شما دوستی خواهم کرد.

بیعت در سال های بعد یک مبنا جهت پدیرش افراد به «مدینه النبی» گردید، بعد از بیعت عقب دوم افراد جلیل الورود به اسلام و مدینه با پیامبر بیعت می کردند.

دربار عمق پیمان مبتنی بر بیعت می توان گفت بیعت بیش از رأی دادن به آزادی فردی اهمیتی می دهد، در رأی گیری فرد رأی دهنده تابع نظر اکثریت است و علی رغم میل خود باید نظر اکثریت را بپذیرد امّا در بیعت چنین نیست و اگر کسی بیعت نکند تعهدی بر گردنش نیست.

در بیعت پیامبر موضوع دیگری نیز وجود داشت که آن هم بیعت زنان بود. جامع آن روز چندان نقش اجتماعی برای زنان قائل نبود و موضوع بیعت هم این بود که با نامحرم در محل خلوت ننشینند و جز با محارم سخن نگویند. این امور مسائلی دو سویه هستند و در صورت بیعت با مردان و پای‏بندی آنان دیگر نیازی به بیعت زنان نبود، شاید به دلیل تأکید، پیامبر از زنان نیز پیمان و بیعت گرفته و شاید می خواسته است بر این نکته تأکید کند که زنان همچون مردان مسئولیت پذیرند و صاحب تکلیف می باشند و محجور نیستند و در قبال اعمال خود مسئولند پس طبیعتا می توانند در امور عمومی نیز همچون مردان تکلیف پذیر شوند.

ورود به مدینه:

مقدسی نوشته است که از زمان خروج از مکه تا رسیدن به قُبا پانزده روز به طول انجامیده است.[۲]این فاصله را پیامبر قطعا از مسیری غیرمتعارف طیّ کرده است، فاصله قبا تا مدینه هم در حدود ۶ کیلومتر است؛ در برخی روایات آمده است که رسول خدا (ص) بیست و سه شب در قبا ماندند. و گروهی این مدت را سه روز ذکر کرده اند. و بعد از رسیدن حضرت علی (ع) به مدینه همراه فاطمه زهراء (س) و فاطمه بنت اسد و فاطمه فرزند زبیر بن عبد المطلب مهمترین موضوع انتخاب محل اسکان پیامبر بود، هم قبایل علاقه مند بودند میزبان پیامبر باشند ولی ایشان ترجیح دادند انتخاب محل اسکان را شترشان بر عهده بگیرند: «خلّوا سَبِیلَها فإنّها مأمورهٌ۳» شتر نقطه مرکزی شهر مدینه را برگزید، همانطور که قبلا گفتیم یثرب یک شهر نظام یافته و یک پارچه نبود مساحت کل شهر حدود ۷۰ کیلومتر مربع بود و مکان بنا شدن مسجد از اُحد و قبا واقع در شمال و جنوب شش کیلومتر بود و از نظر غربی و شرقی هم میان دو حرّه قرار گرفته بود. بنا نهادن مسجد، نخستین گام از راه طولانی بود که پیامبر آغاز کرد. نخستین مرکزی که نه تنها برای مدینه بلکه برای حجاز در سال های آینده از اهمیت برخوردار شد. و حوادث عادت شکن حجاز را در سال های بعدی ایجاد کرد.

تدوین منشور:

هدف از تدوین این منشور ایجاد امنیت در مدینه بود، سه گروه در این منشور طرف قرارداد بودند مسلمانان اعم از مهاجرین و انصار، مشرکین اهل مدینه و یهود مدینه که شامل سه طایف بنی قینقاع، بنی نضیر و بنی قریضه می شدند[۳]؛ البته مشرکین مدینه رو به کاهش نهادند، در هفت اول ورود پیغمبر تنها یک خانواده از انصار بر شرک مانده بود؛ به همین دلیل تعیین ارتباط یهودیان از اهمیت برخوردار بود، متن منشور بدین شرح است:

بسم اللّه الرحمن الرحیم. این نوشته ای است از محمد پیغمبر، میان مؤمنان و مسلمانان قریش و یثرب و کسانی که بر راه ایشان رفتند و بدیشان پیوستند و همراه ایشان جهاد کردند، اینان در برابر دیگر مردمان، امتی متحدند.

۱-مهاجران قریش بر آنچه بودند به یکدیگر دیه می پردازند، اسیران خویش را به عرف و عدل میان مؤمنان فدیه می دهند. قبیله بنی عوف بر آنچه بودند دیه ها پیشین خویش را می پردازند. هر طایفه ای اسیر خویش را به عرف و عدل میان مؤمنان فدیه خواهد داد… مؤمنان مقروض عیالواری را میان خویش بی آنکه فدا یا دیه اش را عرف بپردازد واگذار نخواهند کرد. (یعنی مؤمنان افراد بدهکار را که بدهی سنگینی دارند تنها رها نکرده و او را یاری می کنند)

۲-هیچ مسلمانی با موالی[۴] یک قوم، بدون حضور آن قوم پیمانی نخواهد بست.

۳-مؤمنان پرهیزکار علیه کسی از میان خویش که ستم کند یا دست اندرکار ستمی یا تجاوزی و یا فسادی گردد، همگی همدست خواهند بود، ولو فرزند یکی از آنان باشد.

۴-هیچ مؤمنی، مؤمنی را به خاطر کافری نخواهد کشت، و هیچ کافری را بر ضد مؤمنی یاری نخواهد کرد.

۵-عهد و امان و حرمت خداوند، ذمه اللّه، برای همه یکسان و به یک اندازه است؛ هرکس مسلمانانی را پناه دهد، همه ملزم به رعایت ذمه و پناه دادن او می باشند.

۶-هر یهودی که مسلمان شود از او حمایت خواهد شد و به دشمنان او کمک نخواهد شد.

۷-اگر مؤمنان در مقام سلم و صلح برآمدند، همه تصمیم خواهند گرفت و هیچ مؤمنی به تنهایی چنین اقدامی نخواهد کرد.

۸-در زمان جنگ هم گروه های مسلمان یکی پس از دیگری در جنگ شرکت خواهند کرد. (سهم یکسان همه در دفاع و ایجاد امنیت).

۹-مؤمنان در خون هایی که از آنان در راه خدا ریخته می شود، اولیای یکدیگرند. هر که مؤمنی را بی جهت بکشد و ثابت شود، کشته می شود و هم مؤمنان بر ضد او خواهند بود مگر آنکه کسان مقتول رضایت دهند.

۱۰-هیچ کس حق ندارد جنایتکاری را یاری دهد.

۱۱-یهودیان هرگاه به جنگ آمدن