فایل پاورپوینت کامل بهترین بانوی اهداء خون

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بهترین بانوی اهداء خون :

برگزاری مسابقات و کسب مدال در رشته ‌های ورزشی و علمی برای افراد جامعه یک اتفاق همیشگی است؛ اما مدال طلای «بهترین فعال اجتماعی و انسانی» چطور؟ برجسته ‌ترین فعالان اجتماعی و انسانی چطور شناسایی می ‌شوند؟ مگر برای کسب این مدال رقابتی وجود دارد؟ به حتم افرادی که در عرصه‌ های اجتماعی و انسانی فعالیت می‌ کنند افرادی هستند که زندگی خود را وقف کمک به دیگران کرده ‌اند و درواقع سبک زندگی آنها به گونه طراحی ‌شده که به فکر هم نوعان خود باشند و دغدغه آنها حمایت از افراد جامعه است ولو با اندک بضاعتی که دارند. ماندانا حجاریان متولد سال و ساکن کرمان این روزها وارد دهه هفتم زندگی ‌اش شده است خودش می‌ گوید: «هر چه که می‌ گذرد ارزش ‌های زندگی را بیشتر درک می‌ کنم.» دغدغه او کمک به مردم است حس و حالی که خودش معتقد است از پدرش به ارث برده و آثار تربیت پدرش است.

لبخندی که حک‌ شده است

اولین بار که با ماندانا حجاریان خانم ساله روبه‌رو شوید می ‌توانید سلامت جسمی او را در چهره ‌اش مشاهده کنید و لبخندی که حتی یک ‌لحظه از روی لبانش پاک نمی ‌شود می‌ گوید: «من وظیفه‌ دارم مراقب سلامت روح و جسمم باشم اول برای آرامش خودم و دوم به ‌این‌علت که دلم می ‌خواهد وقتی خون من به فرد بیماری اهداء می‌ شود بهترین و با کیفیت ‌ترین خون باشد بنابراین بسیار مراقب سلامت خودم هستم.»

خانواده اهداء خون

ماندانا با بار اهداء خون رکورددار اهداء خون در بین خانم ‌ها به شمار می‌ رود؛ اما ویژگی خاص ماندانا این است که او در تمام سال‌ ها مشوق خانواده ‌اش برای اهداء خون بوده است و حالا می‌ توانیم بگوییم که خانواده او تنها خانواده رکورددار اهداء خون هستند هرچند خودش معتقد است این اتفاق در خانواده آنها موروثی شده است. طوری که پسرش باوجوداینکه برای ادامه تحصیل به خارج از کشور سفرکرده است در مدت اقامت در کشور خارجی همچنان به اهداء خون به‌عنوان یک اقدام انسان دوستانه و خداپسندانه ادامه می‌ دهد.

خون ندادم، جان دادم

ماندانا قصه اولین مرتبه ‌ای که برای گرفتن خون از او به ‌زور متوسل شدند را این‌ طور تعریف می‌ کند: « ساله بودم خانم سرایدار مدرسه‌ مان چندین زایمان پشت سر هم داشت و بازهم پا به ‌ماه بود. همه می‌ دانستیم که حال ‌و روز خوبی ندارد. پدرم یکی از خیران شهر مسجد سلیمان خوزستان بود روزی که سرایدار مدرسه را به بیمارستان منتقل کردند مدیر مدرسه با پدرم تماس گرفت که زن بیچاره به دلیل مشکلات کم‌خونی در شرف مرگ است و از پدرم که مرد روشن و تحصیل ‌کرده ‌ای بود کمک خواست. آن روزها مردم از خون دادن می‌ ترسیدند. پدرم به‌سرعت افراد خانواده و چند نفر از دوستان را به بیمارستان برد و بعد از آزمایش معلوم شده که من می‌ توانم به خانم سرایدار مدرسه خون بدهم. به ‌قدری ترسیده بودم که تلاش می‌ کردم دستانم را از دست‌ های پدر بیرون بیاورم و تا جایی که می‌ توانم فرار کنم من به ‌شدت از سوزن سرنگ می‌ ترسیدم. دست‌آخر به اصرار پدر و هق‌ هق گریه ‌هایی که دیگر بندآمده بود روی تخت بیمارستان خوابیدم و درحالی‌ که چشمانم را محکم بسته بودم برای اولین بار خون دادم. برای من که خیلی ترسیده بودم خیلی سخت بود اما آن موقع فکرش را هم نمی‌ کردم که حالا رکورددار اهداء خون در بین خانم‌ ها باشم. بعدازاینکه سرایدار مدرسه زنده ماند به ‌قدری مورد لطف اهالی محله، دوستان هم سن ‌و سال و پدرم قرار گرفتم که بعدازآن خون دادن را رسالت خودم می‌ دیدم و هر آشنایی که نیاز به خون پیدا می‌ کرد به ‌سرعت داوطلب می‌ شدم.

داوطلب برای نجات جان

حجاریان همان‌ طور که عکس ‌هایی که سازمان انتقال خون وقت اهداء خون از او گرفته است را ورق می ‌زند می‌ گوید: «این لحظه ‌ها بهترین لحظه ‌های زندگی ‌ام است چنان شادی و نشاط بر قلبم می ‌نشیند که سلامت شدن یک انسان را در کالبد خودم احساس می‌ کنم. سال گذشته این‌ طور نبود که یک نفر در زمان مشخصی به سازمان انتقال خون برود و خون بدهد. اصلاً چنین سازوکاری نبود بلکه وقتی بیماری نیاز به خون داشت اقوام نزدیکان و همسایه‌ ها برای اهداء خون به بیمارستان منتقل می‌ شدند و حس اینکه با خون ‌دهی شما شخصی به زندگی برمی‌ گردد حال و هوای خوبی به شخص اهداءکننده می‌ داد.

خون دادن در این خانواده موروثی است

ماندانا برایمان تعریف می‌ کند: «همسرش نیز قبل از ازدواج با او، در دوران سربازی به یکی از دوستانش که با او گروه خونی مشترکی داشته خون داده و او نیز شیرینی نجات دادن جان دیگری چنان برجان و دلش نشسته که تابه‌حال بالای مرتبه خون داده است. این اشتیاق در خانواده ما موروثی شده است و به همین دلیل بود که فرزندان مان نیز لحظه ‌شماری می‌ کردند که به سن سال برسند و آنها هم بتوانند مثل پدر و مادرشان هر سه ماه یک ‌بار خون بدهند. هیچ ‌وقت فراموش نمی‌ کنم که وقتی پسر بزرگم که به سن سال رسیده بود را به مرکز انتقال خون بردم. متصدی آزمایشگاه وقتی شناسنامه ‌اش را دید گفت دو سال دیگر بیاید قوانین تغییر کرده و از سال به بالا خون‌ گیری می‌ شود پسرم آن روز را تا شب بی‌ قراری کرد بعد از گذشت چند سال او بیشتر از مرتبه خون داده است. «آتنا انتظاری» تنها دختر ماندانا حجاریان درباره مادرش می‌ گوید: «ما هر چه از مادر به یاد داریم به دنبال حمایت کردن از افراد ضعیف جامعه و بیماران بوده است. حتی وقتی برای تفریح و گردش گری به بیرون از شهر می‌ رویم چشمانش به دنبال افرادی می‌ گردد که نیاز به کمک داشته باشند. هنوز مرد کارتن‌خواب و معتادی که مادرمان آن را به زندگی برگرداند را فراموش نکرده ‌ایم.

قصه ماندانا و اولین نوه خانه ما

آتنا قصه مرد کارتن‌خواب و مادرش را این‌ طور روایت می‌ کند: «یک روز صبح مادرم من و برادرهایم را به پارک برده بود. همان ‌طور که ما بازی