فایل پاورپوینت کامل تببین ابعاد سغر معنوی اربعین به عنوان ابر رویداد گردشگری مذهبی

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل تببین ابعاد سغر معنوی اربعین به عنوان ابر رویداد گردشگری مذهبی – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل تببین ابعاد سغر معنوی اربعین به عنوان ابر رویداد گردشگری مذهبی شامل 89 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل تببین ابعاد سغر معنوی اربعین به عنوان ابر رویداد گردشگری مذهبی گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل تببین ابعاد سغر معنوی اربعین به عنوان ابر رویداد گردشگری مذهبی با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل تببین ابعاد سغر معنوی اربعین به عنوان ابر رویداد گردشگری مذهبی از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل تببین ابعاد سغر معنوی اربعین به عنوان ابر رویداد گردشگری مذهبی با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل تببین ابعاد سغر معنوی اربعین به عنوان ابر رویداد گردشگری مذهبی را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تببین ابعاد سغر معنوی اربعین به عنوان ابر رویداد گردشگری مذهبی :

مقدمه

در عصر حاضر فرهنگ و مسائل فرهنگی جزء بسیار مهمی از گردشگری معاصر بـه شـمار مـی آید و به نظر می رسد بتوان ماهیت بسیار مهمی بـرای پدیده گـردشگری در نظر گرفت. می دانیم بسیار پیش تر، از ظهور انواع جدید گردشگری در دوران معاصر، این فعالیت به عنوان یک حرکت فرهنگی در طول تاریخ در جهان بـشریت وجـود داشـته و منشأ آثار بسیاری در تولد و گسترش تمدن ها بوده است. “فرهنگ جـاذبه اصلی گردشگری است. بدون فرهنگ که تفاوت ها را ایجاد می کند، همه جاها شبیه هم به نظر می رسد. در پایان یک سفر اگـر در مـا احـساسی جدید یا متفاوت ایجاد و فایده ای حاصل نشود، چه انگیزه ای برای هر یک از مـا وجـود خواهد داشت که از جایی دیدن کنیم که آن را آزادانه انتخاب کرده ایم؟ اگر تفاوتی در مقصدها وجود نداشته باشد، یک سـفر را بـه نـدرت می توان سفری مطلوب تر از دیگری تلقی کرد. آنگاه صنعت گردشگری در چه وضعیتی خـواهد بود؟ بـنابراین جـاهای دنیا بدون داشتن میراث های فرهنگی مختلف، اندک چیزی برای ارائه خواهند داشت که مـسافران را بـه مـنظور گردشگری جذب کند. (همایون، ۱۳۹۱، ص۳۳)

در بحث گردشگری رویداد بیان می شود که رویدادها اساساً ساختاری اجتماعی دارنـد و در بـستر فرهنگ های بین المللی، ملی، ناحیه ای، سازمانی و حتی قبیله ای اتفاق می افتد. بسیاری از این رویدادها وابسته بـه مـراسم، جـشن ها و نمادهایی می باشد که معانی فرهنگی بسیار عمیقی دارند. رویدادها در توانایی خود برای تبدیل فـضاها بـه مناطق شهودی (قابل درک) منحصر به فرد هستند همراه با اینکه آنها هنجارها و ارزشـ ها و قـوانین و مـقررات منحصر به فرد خود را دارند. (Jaimangal-Jones, 2013, p.65)

در فرهنگ شیعه باورهایی موجود است که به مناسبت های ایمه مـعصوم بـرمی گردد و برای بزرگداشت مقام آنها مراسم مختلفی نظیر ولادت ها، شهادت ها و اعیاد برپا مـی گردد کـه این مـوارد در بحث گردشگری همان رویدادهای مذهبی به شمار می روند.

در این نوشتار سعی بر این است که ابر رویداد اربـعین را بـه عـنوان یکی از بزرگترین ابر رویدادهای مذهبی جهان مورد مطالعه قرار دهیم.

مبانی نـظری

۱)گـردشگری مذهبی[۱]

در واقع گردشگری دینی را نمی توان راحت معنی کرد، در ادبیات مطالعات گردشگری، انواع گردشگری بسته به نـوع نـویسنده متفاوت است و تقسیم بندی های متفاوتی وجود دارد.

بنابراین توریسم دینی، توریسم زیارت، توریسم فـرهنگی، تـوریسم معنوی و حتی گردشگری میراث فرهنگی اغلب بـه جـای هـم به کاربرده می شوند.

دلیل این که مـخصوصاً سـفرهای فرهنگی و دینی اغلب مترادف هم استفاده می شوند، این است که اکثر توریست های فـرهنگی بـه بازدید محل های دینی به عـنوان بـخشی از برنامه های سـفر خـود مـی پردازند، بنابراین بدیهی است که نوعی تـوریسم دیـنی هم به شمار بروند، گردشگری دینی یکی از حوزه های مورد مطالعه گردشگری اسـت و جـالب است یکی از قدیمی ترین اشکال گردشگری هـم می باشد. در اینجا نمونه ای از یـکی از ایـن طبقه بندی ها نشان داده می شود، این طـبقه بندی طـبق نظر نولی[۲] در سال ۲۰۰۵ می باشد (Nieminen,2012, p.14).

تعریف ساده ای برای گردشگری دینی که توسط یؤمان[۳] در سـال ۲۰۰۸ ارائه شـده:

سفر به منظور بازدید از یـک مـحل، سـاختمان یا یک حـرم مـقدس که هم شامل شـرکت کـردن در مواردی که به آن اعتقاد دارد، می باشد، هم تجربه دینی داشتن و شاهد مراسم دیگران بـودن در واقـع ممکن است سفر توریستی هم شـامل مـشاهده مکان دیـنی مـثل کـلیسا، مسجد،… باشد ولی این تـنها سفر را سفر دینی یا فرهنگی نمی کنند، بلکه فرد بایستی نیت دینی هم داشته باشد.

بـسیاری از فـرم های گردشگری فرهنگی شامل بازدید مکان دیـنی مـی بـاشد ولیـ گـردشگری فرهنگی به شـمار نـمی آید. برای مثال بازدید صرف از واتیکان گردشگری دینی نیست امّا اگر در پس این سفر انگیزه معنوی وجود داشـته بـاشد، گـردشگری دینی به شمار می آید (Nieminen , 2012, p.15).

ریشه کلمه زائر در زبـان لاتـین از Peregrines کـه بـه مـعنی مـسافر یا غریبه ای است، می باشد، همچنین به گشت و گذار در فاصله ها برمی گردد. رایت گردشگری دینی را اینگونه تعریف می کند: سفر دینی سفری است به یک مکان مقدس با مقاصد و هـدف معنوی.

موری وگراهام: پدیده دینی که در آن فرد یا گروه سفر را انجام می دهد، برای پرستش مکان خاصی که در آن شفاعت خدا را جستجو می کند و روحانیون آن محل دست به آراستن محل می زنند.

برای بـرخی خـود فرآیند سفر به محل هم مهم است مسیرهای سفر زیارتی که بر گردشگری دینی معروف شده اند، یکی از این سیرهای شناخته شده، سیر سانیتاگوکامپوستلا می باشد که البته می توان گفت تـمرکز ایـن سیرها بیشتر بر دارایی فیزیکی است تا انگیزه های معنوی که البته می توان با این امر طبقه بندی فوق را زیر سؤال برد (Nieminen, 2012, p.16).

۲) رویداد[۴]

هر رویداد با مـجموعه ای از انـتظارات تعریف شده با تعاملات نـمادین مـخاطبان خود به وجود می آید. برای درک این ماهیت نمادین همچنین برای درک مخاطبان آن بایستی تلاش گسترده ای در جهت شناخت فرهنگی اجتماع و گروه های فرهنگی که از رویداد حمایت می کنند انجام شـود. اینـجاست که بایستی تکنیک های تـحقیقات انـسان شناسی به کار گرفته شود تا اثر رویدادها کاملاً بررسی شود تا آشکارسازی معانی غنی و پیچیده و انگیزه های مربوط به تجارب رویدادها به خوبی انجام گیرد. در واقع ما می خواهیم بگوییم که متغیرهای چـندگانه جـوامع و ساکنان آنها را تشکیل داده است که این متغیرها بر وضعیت اجتماعی فرهنگی رویدادها بسیار تأثیرگذار است. (Jaimangal-Jones, 2013, p.35)

اما شروع بحث مطالعه رویدادها به صورت علمی از سال۲۰۰۰ به بعد بوده است. در مطالعه رویدادها بـاید بـحث های اجتماعی، فـرهنگی و محیطی و اقتصادی مربوط به آن را نیز مورد توجه قرار داد. در واقع اگر به سال ۱۹۶۰ برگردیم بیشتر مطالعات روی بعد اسـتراحت و پر کردن اوقات فراغت رویدادها تأکید داشته اند ولی از سال ۱۹۸۰ خود رویدادها به عـنوان سـرفصلی در مـطالعات گردشگری مورد مطالعه قرار گرفته اند تا حدی که حتی از سال ۱۹۹۰ مجلاتی با موضوع رویدادها انتشار یافتند کـه این مـجلات تحت عناوینی همچون مطالعات رویدادها، ارزیابی اثر اقتصادی رویدادها. .. بوده اند. (Judith, 2013)

بیشتر ادبیات گـردشگری رویداد بـر مـهارت های بازاریابی، مدیریتی و ارزیابی اثر اقتصادی تمرکز دارند در مقابل اثرات اجتماعی، فرهنگی و محیطی این رویدادها و نگرش های مـحلی به این اثرات تقریباً نادیده گرفته شده و به طور کلی می توان گفت جای خـالی نگاهی جامع به رویدادهـا و مـدل سازی آنها در تحقیقات علمی به خوبی احساس می شود.

ویت در سال ۲۰۰۳ در تحقیقی بیان می کند که تأکید بیشتر تحقیقات بر اثرات و منافع اقتصادی رویدادها می باشد و به اخلاقیات و بحث های واقع گرایانه توجهی نشده است. ادراک افراد شرکت کـننده و نگرش آنها بر اثرات رویدادها بایستی دیده شود و مورد توجه قرار گیرد

آنچه مسلم است این است که ادراک و نگرش ساکنین و شرکت کنندگان و صاحب نظران در رابطه با خروجی های واقعی رویدادها اغلب نادیده گرفته شده اسـت. بـرنامه ریزان و کارآفرینان بایستی به افراد شرکت کننده و صاحب نظران و توجهات آنها نگاه ویژه ای داشته باشند تا خروجی این رویدادها از پایداری بیشتری برخوردار باشد (Zhou, 2007, p.25).

نکته بسیار قابل توجه این واقعه فرآیند داوطلب شدن بی دریغ افراد برای کـمک رسانی بـه یکدیگر است. در واقع بخش عظیمی از سازوکار این رویداد مهم توسط خود داوطلبان اتفاق می افتد و سازمان دهندگان رویداد از افراد داوطلب به عنوان بخشی از استراتژی های عملیاتی خود استفاده می کنند و این افراد هزینه برگزاری رویداد را به حداقل مـمکن مـی رسانند. داوطلبان همچنین نقش اجتماعی را در فستیوال ها و رویدادها ایفا می کنند. همانطور که در متون علمی به آنها نیروی سوم در گردشگری رویداد نیز گفته می شود چرا که همانان سهامداران اصلی در مدیریت رویدادند (Bachman, 2014, p.30).

۳) اربعین

در مـیان مـراسم شـیعیان مناسبت هایی که به امام سـوم شـیعیان مـنتسب می شود جایگاه خاص و ویژه ای دارد. در متون روایی احادیث فراوانی، بیانگر امتیازات ویژه امام حسین (ع) هستند و این درحالی است که این امتیازات در مورد سایر معصومان(ع) به این شـکل وارد نـشده اسـت؛ از جمله:

الف. انتقال مقام امامت به نسل امام حـسین(ع): از حـضرت امام محمّد باقر و امام صادق(ع) روایت شده است: خدای سبحان در عوض شهادت امام حسین(ع) مقام امامت را نصیب ذریه آن بزرگوار نمود، شـفاء امـراض را در تـربت مقدس آن حضرت و مستجاب شدن دعا را نزد قبر مبارک آن بزرگوار قـرار داد (مجلسی،۱۰۳۷، ص۲۲۱).

ب. شفا در تربت امام حسین(ع): در روایت پیشین به این امر تصریح شده بود که خداوند به پاس قدردانی از کاری که امـام حـسین(ع) انـجام داده بود، تربتش را شفای دردها قرار داده است.

اهمیت این پاداش آن گاه روشن مـی شود کـه بدانیم از نظر فقه اسلام، خوردن خاک حرام است، و تنها خوردن کمی از تربت سیدالشهداء به قصد شـفا، از این حـکم اسـتثنا شده است.(امام خمینی، ۱۳۶۷، ص۵۹۸)

ج. استجابت دعا نزد قبر سیدالشهداء(ع): استجابت دعا از جـمله امـتیازاتی اسـت که نه تنها در حدیث امام باقر و امام صادق (ع) به آن تصریح گردیده، بلکه در روایتی بـیان شـده اسـت که امام هادی (ع) در زمان بیماری، کسی را به حائر حسینی فرستاد، تا برای شفای حـضرتش در آنـ جا دعا کند. متن روایت از این قرار است:

«ابوهاشم جعفری که از اصحاب امام هـادی(ع) اسـت، مـی گوید: وقتی امام هادی بیمار بود به من فرمود که کسی را برایم به حائر حـسینی بـفرستید تا دعا کند. ابوهاشم این ماجرا را به علی بن بلال گفت. او گفت: امام هـادی خـود حـائر حسینی است؛ یعنی دارای حرمت است. ابوهاشم باز به نزد امام برگشت و ماجرای دیدارش با علی بـن بـلال را بازگو کرد. حضرت فرمود: رسول خدا(ص) که حرمت او و هر مؤمنی بزرگ تر از حـرمت خـانه خـدا است، کعبه را طواف می کرد و حجرالاسود را می بوسید و خدای سبحان به او فرمان داده بود که در عرفه وقوف کـند» (شـریفی، ۱۳۸۶، ص۴۷۵).

د. نـماز در حائر حسینی: این نکته را می دانیم که نماز در مسافرت با شرایطی که در رساله های عـملیه آمـده شکسته است، اما مسافر می تواند در چهار مکان نمازش را شکسته یا تمام بخواند. که یکی از آنها حائر حـسینی اسـت(امام خمینی، ۱۳۶۷، ص۵۹۸ ) روایاتی که در این باره وارد شده، (حرعاملی، ۱۱۱۴، ص۵۳۱) اساس چنین حکمی است و بـیانگر اهـمیت و ویژ گی حرم و مرقد مطهر سالار شهیدان اسـت.

هـمچنین در مـیان این عزاداری هایی که برای سالار شهیدان برپا مـی گردد جـایگاه اربعین نیز قابل توجه است، امام حسن عسکری (ع) فرمودند: نشانه های مؤمن پنج چـیز اسـت: – پنجاه رکعت نماز نماز یومـیه و نـمازهای نافله – زیارت اربـعین – انـگشتر بـه دست راست کردن – بر خاک سـجده کـردن – بسم الله الرحمن الرحیم را در نماز بلند گفتن (مجلسی،۱۰۳۷، ص۲۲۱).

همچنین در فرهنگ شیعه نیز زیارت خـانه خـدا و مراقد ائمه اطهار(ع)، از امور مهم مـعنوی شمرده شده و روایات بسیاری دربـاره آن وارد شـده است. برای زیارت، علاوه بر پاداشـ های اخـروی، فواید و ثمرات مختلفی از جمله تزکیه نفس و خداشناسی، بیداری دل ها و یاد آخرت بیان شده و زیارتـ، بـیان گر اعلام وفاداری و ابراز ادب و ارادت به مـراد اسـت. شـاخص ترین ثمره زیارت را می توان تـعظیم و بـزرگداشت جایگاه خداوند و ائمه اطـهار(ع) دانـست و این نکوداشت زمانی که با پای پیاده صورت گیرد، علاوه بر تعظیم فراوانی که در این حرکت وجود دارد، سبب ایجاد ارتـباط مـعنوی عمیقی شده و جلوه ای عاشقانه از بندگی را بـه رخ مـی کشد. به فـرموده مـرحوم ربـندی: زائر پیاده، خود را در برابر سلطان اقـلیم جوانمردی و خورشید سپهر عصمت و شهادت، کوچک می‎شمارد.

زیارت با پای پیاده، بزرگداشتی است که از گذشته بوده و اختصاص به زمـان خـاصی ندارد، همان گونه که نقل شده، حـضرت آدم هـزار بـار بـه زیارت خـانه خدا رفت، در حـالی که این مـسیر را به وسیله قدم هایش پیمود و این شیوه، اختصاص به دین و فرهنگ خاصی هم ندارد، همان گونه که قیصر، پادشاه روم بـا خـدا پیمـان بسته بود که هر گاه در نبرد با امـپراتوری ایران پیروز شـود، بـه شـکرانه این پیروزی بـزرگ، از مـقر حکومت خود (قسطنطنیه)، پیاده به زیارت بیت المقدس برود و پس از پیروزی، به نذر خود عمل کرده و پای پیاده رهسپار بیت المقدس شد.

در دین مبین اسلام نیز، زیارت با پای پیاده، سنتی حسنه شمرده شده و سفارش بسیاری بر آن شده است. امـام صادق (ع)، محبوب ترین وسیله تقرب بنده به خداوند را زیارت خانه او با پای پیاده دانسته و می فرمایند: یک حج با پای پیاده، برابر با هفتاد حج است. تشرف با پای پیاده به بارگاه ائمه اطهار(ع) نیز مورد تأکید بسیاری قـرار گـرفته و امام صادق (ع) می فرمایند: هر که پیاده به زیارت امیر مؤمنان(ع) رود، خداوند متعال به هر گامی ثواب یک حجّ و یک عمره برای او نوشته می شود، و اگر پیاده برگردد، به هر گامی، برای او ثواب دو حجّ و دو عمره می نویسند. زیارت امـام حـسین(ع) نیز با پای پیاده مورد سفارش بسیاری قرار گرفته و امام صادق(ع) می فرمایند: هر که پیاده به زیارت او رود، هر گامی که بردارد و بگذارد، ثواب آزاد کردن بنده ای از اولاد اسماعیل را دارد و در روایت دیگری نیز می فرمایند: هـر کهـ پیاده به زیارت قبر امام حسین(ع) رود، خـداوند مـتعال به عدد هر گام برای او هزار حسنه نوشته و هزار گناه را از او محو می کند. و روایات در این باب، بسیارند.

مرحوم شیخ بهایی، برای رواج فرهنگ زیارت در بین مردم، در سال ه. ق از اصـفهان عـز