فایل پاورپوینت کامل توانایی معلولین

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل توانایی معلولین :

معلولیت در ذهن انسان‌ های سالم به ناتوانی معنا می ‌شود و عرف اشتباه اجازه می ‌دهد به یکسری آدم‌ها که شبیه همه نیستند بگویند«معلول». نوع نگاه به قشر معلولی که به هر علت از سلامت جسمانی برخوردار نیستند متفاوت است؛ عده ‌ای نگاه ترحم ‌آمیز به آنها دارند و سعی می ‌کنند چنین کسانی را مورد تفقد قرار دهند و نگاه برخی نیز متاسفانه تحقیر آمیز است که البته جامعه معلولان هر دو نگاه را نمی ‌پذیرد و رفتار و احساسات دیگران آن‌ها را رنج می ‌دهد. اما معلولان بارها محدودیت را دور زدند و ثابت کردند «معلولیت هرگز محدودیت نیست» و نقص یک یا چند عضو نمی ‌تواند اراده قوی‌ آنها را در برداشتن گام‌ های بلند سست کند.

معلولیت تجسم اراده است

افرادی که هر کدام شان در برابر نگاه‌ها و مشکلات پیش ‌رو قهرمان دنیای پیرامون‌ شان هستند هرگز از پای نمی ‌نشینند و تسلیم معلولیت و محدودیت‌ ها نمی ‌شوند اما احساس گریز دیگران از انسان ‌های معلول آنان را بیش از درد معلولیت رنج می ‌دهد. در دهدشت برادران باختر معلولانی هستند که این نوع نقص را نوعی موهبت الهی تلقی می ‌کنند و باعث شده نقص جسمانی را با شکوفایی سایر ابعاد وجودی جبران کنند. «علی ‌شیر» و «نصیر» باختر تسلیم معلولیت نشدند و به ناتوانی ‌های شان بهایی نمی ‌دهند با انرژی و امیدوار کسب و کار دارند و آرزوی شان توسعه بازار کار و فراهم آوردن زمینه اشتغال برای دیگر هم نوعان است.

حرف‌ های نصیر از جنس نهیب به خود بود که «معلول شدی که شدی، حالا چی؟ یا باید کنج خانه بنشینی و تمام عمر بقیه جورت را بکشند یا بلند شوی» او فهمید خودش باید بلند شود کمک کند تا محتاج نگاه دیگران نباشد. او بلند شد تا روی پای خود بایستد با اینکه پاهایش نقص دارد. و علی ‌شیر دیگر معلول گزارش ما کنج خانه نمی ‌نشیند آستین همت بالا می ‌زند و دنبال کسب روزی می‌رود؛ ولو به قیمت دوری چند ماهه از خانواده برای حرفه‌ آموزی در شیراز تا زندگی ‌اش را بسازد.

آنچه متمایزشان می ‌کند اراده و تلاش است نه معلولیت

علی ‌شیر از نگاه ترحم آمیز دیگران بیزار است می ‌گوید وقتی جلوی بازار روز با کمک ‌های مردمی مواجه بودم که برای رضای خدا پولی در دست من گذاشتند عذاب می ‌کشیدم. این کمک‌ ها برایم زجر آور بود به خاطر همین یک روز تصمیم گرفتم به حرفه برق کاری روی آورم چون به این کار علاقه داشتم. این افراد شاید در نگاه ما حس ترحم به آنها داشته باشیم که این بندگان خدا با این وضع جسمانی چطور زندگی می ‌کنند، چطور به کسب و کار روی آوردند اما فعل خواستن را صرف کرده ‌اند و اینقدر زندگی لذت ‌بخشی برای خود دارند که شاید بتوان گفت دل آنها به حال جوانان سالمی که با وجود توانایی و بدن سالم بیکار می ‌گردند می ‌سوزرد؛ این را از آرزوی علی ‌شیر فهمیدم که می ‌گفت«کاش روزی برسد که بتوانم مغازه را توسعه دهم تا چند جوان دیگر را به کار مشغول کنم.» این دو عضو جامعه معلولان نگذاشتند چرخ‌ های ویلچرشان جلوی چرخ زندگی ‌شان را بگیرد. اراده و پشتکار در زندگی این دو خانواده رنگ و بوی دیگری دارد. علی ‌شیر ۴۷ سال سن دارد با این شرایط خو گرفته و زندگی ‌اش را می ‌سازد پر انرژی و امیدوارانه سخن می ‌گوید وضعیت جسمانی سد راه ازدواجش نشده و سنت حسنه را هفت سالی می ‌شود ادا کرده است با این حال هنوز صاحب اولاد نشده و آرزو دارد بچه ‌دار شود. او می ‌گوید برای پیگیری درمان ناباروری هزینه ندارم. این عضو جامعه معلولان نگاه دلسوزانه دیگران را تاب برنیاورد راهی شیراز شد تا آموزش‌ های فنی و حرفه ‌ای بیاموزد می ‌گوید شش ماه در شرایط سخت به یادگیری حرفه برق کاری مشغول بودم پس از آن وارد بازار کار شدم.

تحصیلات تا دیپلم

تحصیلات ابتدایی و راهنمایی را در سرفاریاب به اتمام رسانده و دیپلم را به صورت آزاد در دهدشت گرفت. نصیر اما با اینکه ۱۰ سالی از برادر جوان تر است و از وضع جسمانی مناسب ‌تری برخوردار است جنب و جوش کمتری دارد به تحصیلات در مقطع ابتدایی بسنده کرد هم پای برادر وارد بازار کار شد و به کسب روزی مشغول است.

بال پرواز دارند بگذارید اوج بگیرند

در میان هیاهوی عابران و ماشین ‌هایی که هر لحظه از کمربندی می ‌گذرند علی ‌شیر روی دو زانو بر صندلی کار تکیه می ‌دهد و نصیر هم با تکیه بر عصاهایی که تنها به کمک آن‌ها می ‌تواند گام بردارد دست به کار می شوند. مشتری‌ ها یکی پس از دیگری وارد مغازه می ‌شوند و هر کدام وسیله برقی برای تعمیر تحویل می ‌دهند. علی ‌شیر راز رونق کار خود را در مشتری مداری می ‌داند و می ‌گوید: «مشتری ‌هایی دارم که از مرکز شهر و در جاهایی که تعمیرگاه‌ های زیادی در مسیر آن‌ها وجود دارد به اینجا می ‌آیند چون اعتماد دارند و از کیفیت کار رضایت دارند.» با این حال مشکلاتی هم دارند که رفع آن‌ها در گرو نگاه محبت ‌آمیز خیرین و یاری مسؤولان بهزیستی است. این خانواده که همسران آن‌ها یکی از ناحیه پا و دیگری از ناحیه بینایی معلولیت دارند در خانه ‌ای محقر زندگی ‌کنند که علاوه بر خود برادر دیگری هم با خانواده در آن‌جا مستقر است. زمینی ندارند که مشمول اهدای کمک‌ های بلاعوض بهزیستی برای ساخت مسکن شوند. تهیه خودروی ویژه معلولین برای تردد از دیگر خواسته ‌ها و آرزوهای این خانواده‌ های معلول است.

مسؤولان معلول گریز

آنچه آن‌ها را محدود و نگران کرده است نوع نگاه مسؤولان به حقوق شهروندی جامعه معلول است. از مسؤولان می ‌خواهند شرایطی را برای معلولان فراهم کنند که بتوانند در سطح شهر تردد داشته باشند؛ خواسته ‌ای که بارها در جلسات مناسب‌ سازی در حرف و شعارهای مسؤولان تکرار شد اما هرگز رنگ تحقق به خود ندید. این دو همانند دیگر معلولان توانمند نشان می ‌دهند معلولان هرگز معلولیت را محدودیت تلقی نمی ‌کنند اما مسؤولان هستند که معلولان را نسبت به خدمات محدود می ‌کنند. می ‌گویند«ک