بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل جایگاه کرامات در عرفان :

در طول تاریخ تصوف و عرفان اسلامی، عارفان مسلمان و بزرگان مشایخ از اظهار بی دلیل اعمال و رفتارهای خارق العاده مانند: سخن گفتن با حیوانات و رام کردن حیوانات وحشی و درنده و اشراف بر درون افراد و حکایت از حوادث و اموری که برایشان در گذشته اتفاق افتاده و یا در آینده تحقق خواهد یافت، به شدت پرهیز می کردند و جریان کرامت پذیری را برای افراد سالک راه خدا حمل بر نوعی نقصان در طریقت کرده و پذیرفتن آن را برای مدعیان دروغین عرفان، به نوعی از مقوله عوام فریبی و جذب مریدان می دانستند که با انجام این قبیل امور خارق العاده دکانداری کرده و انسانهایی را که از ضعف ایمان و قوای عقلانی برخورداند، در راستای مطامع و اهداف اقتصادی و برخی موارد شیطانی فریب می دادند. از این جهت عارفان کامل و محققان راه رفته در مسیر توحید مگر در خصوص اموری بسیار نادر و قلیل، کرامت گریز بودند.

کرامت در لغت و اصطلاح عرفانی.

کرامات‌؛ جمع کرامت‌. در لغت به معنى جوانمردى و بخشندگى و بزرگوارى است، و در اصطلاح ‌[عرفانی] خرق عادت است، مثل اِخبار از غیب و اشراق بر ضمایر. خرق عادتى که به دست ولى اللّه صورت گیرد.(دزفولیان،شرح گلشن راز،۱۳۸۲،ص ۴۸۷).

کرامت زمانی مورد پذیرش و فضیلت است که در دست انسان دانا قرار بگیرد.

.«معجزه و کرامت علامت نبوت و ولایت شمرده مى‌ شود. اهل شریعت، معجزه و کرامت را از افعال خدا و خارق عادت مستمر تعریف مى‌ کنند که بر دست نبى و ولى ظاهر مى‌ گردد… حکما و علما در ماهیت معجزه و کرامت اختلاف دارند. به اعتقاد اهل حکمت، اراده نفس، سبب بروز و ظهور حوادث در قالب و جسم مى ‌گردد. اگر نفس کاملى، چیزى را در عالم کون و فساد اراده کرد که وجود آن ممکن باشد، به‌ طور قطع به سبب اراده او، آن چیز حادث مى‌ شود. از این نظر امکان دارد انسان به مقامى دست یابد که نسبت او با عالم کون و فساد همچون نسبت نفس به قالب انسان باشد. اهل وحدت [عرفا] در تفسیر معجزه و کرامت به خاصیت توجه مى ‌نمایند و اشاره مى ‌کنند که برخى از انسانها خاصیتى دارند که دیگران فاقد آنند. همه موجودات از جمله انسان داراى خاصیتند و خاصیت اثر زمان و مکان است و نمى ‌توان آن را با کسب به دست آورد. معجزه و کرامت کارى خارق عادت‌ به شمار مى‌ آید و خرق‌ عادت در انسان خاصیت است و معجزه انبیا و کرامت اولیا از خاصیات انسان محسوب مى‌ گردد. این نکته مهم را اهل وحدت روشن مى‌ سازند که خاصیت، کمال نیست و از این جهت معجزه و کرامت نیز کمال به حساب نمى ‌آید و از فضائل شمرده مى ‌شود: آن کس که داراى این احوال است، بر کسى که این احوال را ندارد، برترى و فضیلت دارد اما این فضل زمانى محمود است که در انسان دانا قرار داشته باشد زیرا این قدرت و توانایى در انسان دانا، سبب هدایت و راحت مردم و در انسان نادان سبب رنج و ضلالت مى‌ گردد».(نسفی،بیان التنزیل،۱۳۷۹، صص ۸۱ – ۸۲).

اظهار کرامات به اختیار و هواى نفس ممنوعست!.

لاهیجی در کتاب مفاتیح الإعجاز که در شرح کتاب گلشن راز شبستری نوشته است، کرامت را دلیل کمال نمی داند و در تأیید کلامش به صاحب کرامت بودن و انجام امور خارق العاده از ناحیه ابلیس استناد کرده و می گوید:

«ابلیس که صورت قوه واهمه است و مطرود و ملعون حق است و او را شهود معانى کلیه معقوله نیست با وجود این همه هزاران خرق عادت از او صادر مى ‌شود که یکى از آن‌ها را اگر عام کالأنعام از شخصى بینند همه فریفته و مرید او گردند و آن کمتر از ابلیس را کامل و مقرب حق تصور نمایند… شیطان گاهى از دیوار مى‌ آید و دیوار حجاب او نمى ‌شود و گاه از بام مى ‌آید و گاهى در دل انسان مى ‌نشیند و انواع وساوس در آن دل پیدا مى ‌آرد و گاهى در اندام و اعضاء و جوارح در مى‌ رود و او را به اعمال فاسده مى‌ دارد و با وجود این‌ همه خرق عادات مطرود و ملعون است… کرامات و خرق عادات که از تو صادر مى ‌شود و به ظهور مى‌ آید اگر غرض از آن خودنمائى باشد تا مردم گویند که او مرد بزرگست و قدرت به هرچه خواهد دارد و بدان سبب معتقد تو گردند پس هرآینه تو فرعونى و این دعوى خدائى است که تو دارى و اگر به امر و اشاره الهى باشد و به جهت ترویج امر دینى بود و موجب عجب و خودنمائى نباشد آن زمان حکم دیگر دارد که «انما الاعمال بالنیات» القص