بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل حبیب الله ولایی حبیب خدا :

حبیب الله سال ۱۳۴۸ در روستای سنگ بست آمل متولد شد. و از وقتی خود را شناخت و به سن نوجوانی رسید آرزویی داشت که برای رسیدن به آن سالها تلاش کرده بود. از ۱۵ سالگی درسش را رها کرد و رفت تا برای خواسته اش در جبهه های نبرد، بجنگد. اما قسمت بود حالا حالا بماند و برای خدا کار کند. جنگ تحمیلی که تمام شد حبیب الله به سپاه رفت و با پوشیدن لباس سبز این نهاد مقدس شب و روز در مرزهای کشور با دشمنان کشورش جنگید. ۲۴ ساله که شد حس کرد حالا آرزوهایش دوتا شده. او محبوبه را دوست داشت و از خدا خواسته بود قسمتشان با هم بودنشان باشد. خدا آرزوی دوم او را اول اجابت کرد و سال ۷۲ با محبوبه رضایی ازدواج کرد. حالا حبیب الله مانده بود و یک زندگی عاشقانه و آرزوی دیرینه ای که او را همچنان سرگشته مرزهای کشور کرده بود.

جنگ سوریه که شروع شد حبیب الله ولایی به آنجا رفت تا جهادش را در سرزمین شام ادامه دهد اما مجروح شد و مجبور شد برگردد به ایران. سال ۹۶ هم خدا حبیبش را به آرزوی اولش رساند و او شهید شد.

آنچه خواهید خواند روایتی است کوتاه از از زندگی شهید مدافع حرم حبیب الله ولایی که همسرش محبوبه رضایی روایت می کند:

*هیچ گاه فکر نمی کردم روزی بخواهم همسر او شوم

خانواده من و خانواده شهید حبیب الله ولایی هر دو در یک محل زندگی می کردند. برادرانم با او دوست بودند و می شناختنش اما من روی خودش شناختی نداشتم. می دانستم خانواده مذهبی هستند و با تعدادی از اقوامشان در یک آپارتمان زندگی می کنند. چون تفاوت سنی مان هم تقریبا زیاد بود هیچ گاه فکر نمی کردم روزی بخواهم همسر او شوم.

اگر چه حبیب الله با برادرانم دوست بود اما واسطه ازدواج ما فرمانده اش بود. او ۲۴ سالش بود و من ۱۵ سالم. خانواده به خصوص برادرهایم مخالف ازدواج ما بودند و چون تک دختر بودم حساسیت بیشتری رویم داشتند. خصوصا یکی از برادرهایم که جانباز بود و چند سالی است به شهادت رسیده می گفت: من حبیب الله را می شناسم و می دانم چقدر آدم خوبی است اما محبوبه هنوز کوچک است و باید درس بخواند. فرمانده شهید ولایی خیلی اصرار می کرد و می گفت او مثل پسرم است و اندازه چشمانم قبولش دارم، شما هم یک دختر دارید و می خواهید حتما خوشبخت شود پس فاصله سنی اینقدر مهم نیست.

خودم خیلی نظر به خصوصی نداشتم و گذاشتم خانواده ام اول نظرشان را بدهند ام چون می دانستم آدم های مومنی هستند بدم نمی آمد. مادر بزرگ شهید ولایی را بارها در مسجد دیده بودم.

شنیده بودم حبیب الله هم در سن ۱۵ سالگی درس را رها کرده و عازم جبهه شده بود و بعد از آن هم وارد سپاه شد. نمی توانم بگویم پیش از ازدواج دوستش داشتم اما بعد از ازدواج علاقه و دلبستگی ام بسیار زیاد شده بود.

*فراق ۴۵ روزه اشکم را در آورد

وقتی به خواستگاری آمدند شهید ولایی گفته بود من نیازی ندارم با دختر خانم صحبت کنم زیرا او را چند باری در حال رفتن به مسجد دیده ام و می دانم با حجاب و با وقار است. آنچه در ذهن من معیار است همه را دارد اما اگر او سوال یا صحبتی دارد من پای حرف شان می نشینم. خلاصه سال ۷۲ با هم عقد کردیم و او یک روز بعد از مراسم مان به یک مأموریت ۴۵ روزه در مرز زاهدان رفت. اینقدر در این مدت کم وابسته اش شده بودم که وقتی آمد برای خداحافظی نتوانستم خودم را کنترل کنم و اشکم سرازیر شد. مادرم پرسید چرا گریه می کنی؟ خجالت کشیدم و گفتم چیزی نیست سرما خوردم از چشم هایم آب می آید.

وقتی رفت دلتنگی برایم خیلی خیلی سخت بود. نه نامه ای می توانستم بفرستم نه تلفن و موبایلی مثل حالا دم دست بود.

*برادرانم مخالف ازدواج ما بودند

سال ۷۴ حدودا بعد از دو سال عقد، عروسی کردیم و در یک اتاق منزل پدرش ساکن شدیم. هر چه از ازدواجمان بیشتر می گذشت وابستگی من بیشتر و دوری به خاطر مأموریت هایش سخت تر می شد. البته با شرایط کاری اش آشنا بودم چون دو برادر خودم هم سپاهی بودند و زیاد به مأموریت می رفتند اما طاقتم کم بود. اتفاقا یکی از علت مخالفت برادرانم این بود که اگر چه او آدم خوبی است اما نمی خواهیم خواهرمان همیشه چشمش بر در باشد.

*شب ها تا صبح تلویزیون را روشن می گذاشتم

اوایل ازدواج به خاطر قسمتی که در آن مشغول خدمت بود مجبور بود از شنبه تا چهارشنبه تهران باشد و آخر هفته برگردد آمل. دلتنگی و بی قراری می کردم و اشک می ریختم اما سعی می کردم تحملم را هم بیشتر کنم. یکسالی که از ازدواجمان گذشت خدا به ما فرزند پسری داد. می خواستیم نامش را بگذاریم محمد مهدی اما چون مادربزرگ حبیب الله نام مهدی را بیشتر دوست داشت و دلش می خواست روی یکی از بچه هایش بگذارد شهید ولایی هم همین نام را انتخاب کرد.

چند سال بعد هم خانه ای گرفتیم و از منزل پدری شان رفتیم. آنجا علاوه بر دلتنگی ترس از تنهایی هم سراغم آمده بود. شب هایی که همسرم به مأموریت می رفت تا صبح همه برق های خانه ر روشن می گذاشتم و می نشستم پای تلویزیون. بچه هم گریه می کرد. وقت هوا روشن می شد حس می کردم دیگر سرگیجه دارم. با همه این سختی ها هیچ گاه به خاطر نبودن هایش دعوا نکردیم و سعی می کردم تحمل کنم.

*24 سال زندگی، ۴ سال با هم بودن

من و حبیب الله ۲۴ سال با هم زندگی کردیم اما جمعا ۴ سال کنار هم نبودیم. فکرش را که می کنم عین برق برایم گذشته است. شهید ولایی واقعا مرد خوبی بود و هیچ گاه از ازدواجم پشیمان نشدم. او انسان شوخ و خوش اخلاقی بود اما در جمع دیگران مرد ساکت و آرامی بود آنقدر که مه می گفتند او همیشه همینطور است؟ وقتی هم عصبانی می شد تنها کاری که می کرد، ساکت می شد.

*پاسخ شهید ولایی به بی قراری هایم

شاید به خاطر همین خوب بودن هایش بود که علی رغم زمان کم با هم بودن به شدت دلبسته اش بودم. وقت هایی که به مأموریت های طولانی می رفت، تا تماس می گرفت گریه می کردم و می گفتم زودتر بیا. می گفت شما شرایط کاری مرا می دانی، با گریه هم خودت را اذیت می کنی هم مأموریت برای من سخت می گذرد. بعد توضیح می داد که بیشترین اجر و پاداشی که خدا به ما خواهد داد برای توست چون اگر شما در خانه من نباشی و آرامش نباشد، اگر بالای سر بچه ها نباشی من نمی توانم کاری انجام دهم. چون تو در خانه هستی آرامشی که به من می دهی باعث می شود بروم وظیفه ام را به خوبی انجام دهم.

*یک جمله از کارش نمی گفت

شهید ولایی چند سالی می شد که به نیروی قد