فایل پاورپوینت کامل خاطرات روحانی و غسال داوطلب از تجهیز و تغسیل اموات کرونایی

با فایل فایل پاورپوینت کامل خاطرات روحانی و غسال داوطلب از تجهیز و تغسیل اموات کرونایی یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل خاطرات روحانی و غسال داوطلب از تجهیز و تغسیل اموات کرونایی شامل 50 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل خاطرات روحانی و غسال داوطلب از تجهیز و تغسیل اموات کرونایی را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل خاطرات روحانی و غسال داوطلب از تجهیز و تغسیل اموات کرونایی با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل خاطرات روحانی و غسال داوطلب از تجهیز و تغسیل اموات کرونایی بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل خاطرات روحانی و غسال داوطلب از تجهیز و تغسیل اموات کرونایی با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل خاطرات روحانی و غسال داوطلب از تجهیز و تغسیل اموات کرونایی وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل خاطرات روحانی و غسال داوطلب از تجهیز و تغسیل اموات کرونایی با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل خاطرات روحانی و غسال داوطلب از تجهیز و تغسیل اموات کرونایی مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل خاطرات روحانی و غسال داوطلب از تجهیز و تغسیل اموات کرونایی :

آن روز من آنجا نبودم. اگر بودم غوغا می کردم با گریه و نوحه. طفل معصوم اسمش «علی اصغر» بود و سه ساله، کرونا امانش نداده بود. خودم یک پسر چهار ساله دارم اگر بودم پدرانه غسلش می دادم و کفن می کردم. رفقا هم البته سنگ تمام گذاشته بودند.

«سید جلیل میرحسینی»، روحانی جوانی است که تجهیز و تطهیر اموات کرونایی شمال کشور را با دوستان طلبه، جهادی و جوانش انجام دادند. خاطره های نمناکی دارد؛ وقتی تعریف می کند، می مانی گوش کنی یا اشک بریزی. غربت و مظلومیت اموات کرونایی را خوب به تصویر می کشد. خاطره روزهایی که بازمانده ها خدا خدا می کردند، عزیز از دست رفته شان دست کم و فقط یک دست کفن ببرد اما نمی برد.

چهره خانواده اموات کرونایی از یاد نمی رود. غربت غم و درماندگی چهره شان که بالای سکو می ایستادند تا از آن بالا بدرقه عزیزشان را ببینند، می گوید: «یک روز داشتیم می رفتیم به سمت سالن تطهیر. پیرزنی که از خانواده ای ثروتمند بود و ظاهر چندان مذهبی نداشت با اشاره دست نشانمان داد. فریاد می زد: ملّاها آمدند، ملّاها آمدند. رمق به چهره های غمگین عزاداران کرونایی آمد. آن لحظه مطمئن شدم جای درستی ایستاده ام. مردم مدام می آمدند و می گفتند حاج آقا خوشحالیم عزیز ما را با دعا و نیایش بدرقه می کنید. گریه امانشان نمی داد. خیلی خوب بود چون غمشان را بیرون می ریختند، سرکوب نمی شد. خدا می داند این عزاداری و مصیبت غریبانه با این خانواده ها چه می کند؟» حجت الاسلام میرحسینی می گوید: «خیلی سخت است، بدن هموطن خودت را بشویی و ببینی که کرونا چطور آن ها را ناکام گذاشته درست وقتی هزار آرزو برای زندگی داشتند. انشاءالله یک روز زود هم بیاید و در مجلس شادی مردم خدمت کنیم.» یکی از برنامه های این گروه جهادی، دیدار با خانواده متوفیان کرونایی، مرثیه سرای و عزاداری خلوت و خانوادگی با حضور یکی، دو نفر از اعضای گروه و فقط خانواده آن مرحومان است تا خودشان را در این غم تنها حس نکنند. نکات بهداشتی هم کامل رعایت می شود.

آرزویی که زمین نماند

اوایل اسفندماه، مظلومیت اموات کرونایی ماجرای غم انگیزی بود. ویروس ناشناخته و صحبت از این بود که احتمالاً آب تغسیل بیماران کرونایی آلوده به ویروس است و می تواند در انتشار بیماری موثر باشد. مدتی اموات کرونایی بدون انجام روال عادیِ کفن و دفن به خاک سپرده می شدند. رهبر تاکید کردند برای حفظ شأن این اموات دست کم باید «حنوط» انجام شود. همان کافورمال کردن که برای اموات مسلمان واجب است. شرایط فوتی های کرونایی خاص بود. پیکرها از بیمارستان آماده و برای تدفین منتقل می شد. اینجا بود که پای غسالان داوطلب روحانی به میان آمد. میرحسینی و دوستانش در گروه جهادی «میرزا کوچک» که به یاد سردار جنگل همان اسفند ۱۳۹۸ برای انجام کارهای جهادی و کمک های مومنانه تشکیل شده بود، بدون معطلی و داوطلبانه برای این کار هم پیشقدم شدند: «کرونا ما را به مردم نزدیک تر کرد. خانواده بسیاری از متوفیان آرزویشان این بود که فوتی هایشان با حرمت و کفن و دفن شوند. ما هم سعی کردیم این آرزو و خواسته زمین نماند.» ماجرای غسال داوطلب شدن را هم این طور مرور می کند: «اوایل اسفند بود که حوزه های علمیه گیلان فراخوان داده بودند ما هم رفتیم و خوشبختانه موافقت شد. نیرو کم بود و شیفت بندی شدیم. کار تجهیز میّت را یک گوشه مشخص شده از بیمارستان رازی گیلان انجام می دادیم. بعد فوتی منتقل می شد به سردخانه و از آنجا مستقیم برای تدفین».

زنی که شوهرش را ندید

شایعات و احتمالات می گفتند اجساد کرونایی می توانند، ناقل و عامل شیوع کرونا باشند. میرحسینی و دوستانش اما هر روز در فضای کوچک سالن تجهیز اموات و سردخانه بیمارستان سر و کارشان با همین پیکرها بود: «تلخ ترین روز ما روزی بود که رکود زدیم. ۲۹ فوتی کرونایی را تجهیز و راهی دفن کردیم.» صدایش نم برداشته. مکالمه، چندثانیه ای قطع می شود و این یعنی چشمان روحانی جوان پر و تر شده است: «هربار مرده ای را تجهیز می کردیم و حنوط انجام می دادیم فکرمان می رفت پیش خانواده شان. بعضی هایشان می آمدند با چشم های خیس نگاه می کردند. یک خانمی همسرش مبتلا شده بود. یک شب رفت به خانه سر بزند و صبح زود برگردد که شوهرش ساعت ۲ بامداد به رحمت خدا رفت. تجهیز کردیم و مستقیم برای دفن رفت. بانوی بینوا حتی نتوانست دم آخری چهره همسرش را ببیند و خداحافظی کند. این طور اتفاق ها کم نبود. خدای نکرده مردم رعایت نکنند، خدا می داند چند خانواده دوباره چنین احوالی را تجربه کنند.»

نماز وحشت مدافعان حرم

میرحسینی از روزهایی می گوید که تعدادشان ۲ نفر بود و به مرور به ۲۰ نفر رسیدند. یک جمله از خودشان می گوید و ۱۰ جمله از یک گروه ویژه که برای کمک به آن ها آمدند. می گوید که «شهدای زنده»، آن ها را در دفن و کفن اموات کرونایی کمک می کردند. این شهدا کسانی نبودند جز همان «گروه ویژه مظلوم». رفقای شفیقی شدند برای هم: «مدافعان حرم، داوطلبانه به جمع ما اضافه شدند. خیلی کاربلد، متخصص و بی ادعا بودند. کارهای هر پیکری که می آمد را با جان و دل انجام می دادند. روضه می خواندند، اشک می ریختند و مثل عزیزشان بدرقه می کردند. خیلی دلم می خواست آن هایی که می گویند مدافعان حرم در کشورهای دیگر چه می کنند و اگر راست می گویند به داد و حال مردم کشور خودشان برسند، بودند و می دیدند که ما هرجا می رفتیم مدافعان حرم قبل از ما آنجا بودند. چه کمک مومنانه به خانواده های کم بضاعت چه کمک به سیل زدگان یا مراقبت از بیماران کرونایی و تجهیز اموات کرونایی. انگار نه انگار این زخم زبان ها را شنیده باشند. خیلی به شهدای دفاع مقدس علاقه دارم. سردخانه بیمارستان، شنیده ها را برایم به دیده ها تبدیل کرد. چشمانمان که گرم می شد و چند دقیقه بعد از خواب بیدار می شدیم می دیدم هرکدام از رفقای مدافع حرم یک گوشه خلوت کرده، نماز شب می خواند و در قنوتش نام اموات کرونایی را می برد، مغفرت می خواست. نماز وحشت و شب اول قبر برایشان می خواند».

دلتنگی طلبه مینایی

همسر میرحسینی، «مینا حاجی زاده» هم به همراه نیروهای جهادی و بانوان حوزوی، خانم های کرونایی که فوت کرده بودند را تجهیز و تطهیر می کردند. فرزند کوچکی دارند که مثل هر پدر و مادری بیم بیماری و امید سلامتی اش را دارند اما دلشان را به خدا گره زده بودند: «روزهای اول موج اول کرونا اوضاع اصلاٌ خوب نبود. وقت سرخاراندن نداشتیم. تا ۲۹ اسفند فقط ۲ بار و هربار فقط نیم ساعت به خانه آمدم. بقیه را در بیمارستان و باغ رضوان(آرمستان شهر گیلان) گذراندم. اواخر فروردین، تعداد فوتی ها کمتر شد. غسال ها برگشتند سر کارشان و کار ما سبک تر شد.» علاوه بر گیلان در رامسر هم بوده اند و اموات کرونایی این شهر را هم با رعایت آداب شرعی وحرمت، راهی خانه آخرت کرده اند: «انصافاً طلاب پای کار بودند و واجب کفایی شان، دفن اموات را به بهترین شکلی که در توان داشتند انجام دادند و مردم را تنها نگذاشتند. رفیقمان طلبه «مینایی» ۲ ماه تمام دخترش را ندید. شب های اسفند ماه حتی اگر فوتی نداشتیم کمتر خواب به چشممان می آمد. تا مغز استخوانمان سرما نفوذ می کرد. فضای آنجا سرد و تر بود. خدا و دعای خانواده ها اما نیروی خاصی به ما داده بود».

عیدی برای اموات کرونایی

از بهترین خبری که در روزهای سخت موج اول کرونا شنیده بود و لبخند شادی به چهره خانواده فوتی های کرونایی نشانده، می گوید: «اموات کرونایی خیلی مظلوم بودند اما شب عید و سال تحویل عیدی بزرگی خدا به ما و خانواده هایشان داد. خبر دادند که از این به بعد می توانیم اموات را علاوه بر حنوط و تجهیز تطهیر هم کنیم. حس خوب