فایل پاورپوینت کامل خطبه فاطمیه در دیدار با زنان مدینه «ترجمه آیت الله العظمى مکارم شیرازى»

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل خطبه فاطمیه در دیدار با زنان مدینه «ترجمه آیت الله العظمى مکارم شیرازى» :

[سخن فاطمه (س) با زنان مهاجر و انصار]

«لَمّا مَرِضَتْ فاطِمَهُ (علیها السلام) الْمَرضَهَ الَّتِی تُوَفِّیَتْ فیِها اجْتَمَعَ اِلَیْها نِساءُ الْمُهاجِرینَ وَ الاَنْصارِ، یَعُدْنَها، فَقُلْنَ لَها:

کَیْفَ أَصْبَحْتِ مِنْ عِلَّتِکِ یَابْنَهَ رَسُولِ اللهِ؟

(هنگامی که فاطمه (علیها السلام) بیمار شد همان بیماری که در آن وفات یافت، زنان مهاجر و انصار به عنوان عیادت خدمتش حاضر شدند، و عرض کردند: چگونه صبح کردی از بیماریت؟ [حال تو چه گونه است] ای دختر رسول خدا؟

فَحَمِدَتِ اللهَ وَ صَلَّتْ عَلی أَبِیها (صلی الله علیه و آله) ثُمَّ قالَتْ:

او در پاسخ، حمد و سپاس خدارا بجا آورد، و درود بر پدرش پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرستاد، و سپس فرمود:

اَصْبَحْتُ وَاللهِ عائِفَهً لِدُنْیاکُنَّ، قالِیَهً لِرِجالِکُنَّ، لَفَظْتُهُمْ بَعْدَ اَنْ عَجَمْتُهُمْ وَ شَنَأتُهُمْ بَعْدَ اَنْ سَبَرْتُهُمْ.

به خدا، در حالی صبح کردم که از دنیای شما متنفرم، مردان شما را دشمن می شمرم، و از آنان بیزارم.

آنان را آزمودم و دور افکندم، و امتحان کردم و مبغوض داشتم.

فَقُبْحاً لِفُلُولِ الْحَدِّ وَ اللَّعِبِ بَعْدَ الْجِدِّ وَ قَرْعِ الصَّفاهِ وَ صَدْعِ الْقَناهِ وَ خَطَلِ الآراءِ وَ زَلَلِ الأَهْواءِ

چقدر زشت است شکسته شدن شمشیرها [و سکوت در برابر غاصبان] و بازی کردن بعد از جدّ [و به شوخی گرفتن سرنوشت اسلام و مسلمین] و کوبیدن بر سنگ [و کار بی حاصل کردن] و شکافته شدن نیزه ها [و تسلیم در برابر دشمن] و فساد عقیده، و گمراهی افکار، و لغزش اراده ها

وَ (لَبِئْسَ مَا قَدَّمَتْ لَهُمْ اَنفُسُهُمْ اَنْ سَخِطَ اللهُ عَلَیْهِمْ وَ فِی الْعَذَابِ هُمْ خَالِدُونَ).[۱]

و «چه بد اعمالی از پیش برای [معاد] آنان فرستاد، نتیج آن، خشم خداوند بود، و در عذاب [الهی] جاودانه خواهد ماند»

لا جَرَمَ لَقَدْ قَلَّدْتُهُمْ رِبْقَتَها وَ حَمَّلْتُهُمْ اَوْقَتَها وَ شَنَنْتُ عَلَیْهِمْ عارَها.

و چون چنین دیدم، مسئولیت آن را به گردنشان افکندم و بار سنگین گناهان را بر دوششان و ره آورد هجومش را بر عهده آنان نهادم).

فَجَدْعاً وَ عَقْراً وَ بُعْداً لِلْقَوْمِ الظّالِمینَ»؛

[تا مانند حیوان افسار گسیخته که در مزرع دیگران می چرخد، گوش و بینی شان بریده و پایشان پی شود و چنین قومی از رحمت خداوند دور باشند].

«وَیْحَهُمْ اَنّی زَعْزَعُوها عَنْ رَواسِی الرِّسالَهِ وَ قَواعِدِ النُّبُوَّهِ وَ الدَّلالَهِ وَ مَهْبِطِ الرُّوحِ الأَمِینَ وَ المطّلعِینِ بِأُمُورِ الدُّنْیا وَ الدِّینِ

(وای بر آنان، چگونه خلافت را از کوه های محکم رسالت و شالوده های متین نبوّت و رهبری و جایگاه نزول وحی و جبرئیل امین و آگاهان در امر دنیا و دین کنار زدند؟

(اَلَا ذَلِکَ هُوَ الْخُسْرَانُ الْمُبِینُ).[۲]

«آگاه باشید، زیان آشکار همین است».

وَ مَا الَّذِی نَقِمُوا مِنْ اَبِی الْحَسَنِ (علیه السلام)؟

آنان چه ایرادی را بر ابوالحسن علی (علیه السلام) داشتند؟

نَقَمُوا مِنْهُ وَ اللهِ نَکِیرَ سَیْفِهِ وَ قِلَّهَ مُبالاتِهِ بِحَتْفِهِ وَ شِدَّهَ وَطْاَتِهِ وَ نَکالَ وَقْعَتِهِ وَ تَنَمُّرَهُ فِی ذاتِ اللهِ.

والله آنان بر شمشیر برنده او ایراد می گرفتند، و بی اعتناییش در برابر مرگ در میدان نبرد، و قدرت او در جنجگویی، و ضربات در هم شکننده اش بر دشمن!

وَ تَاللهِ لَوْ مالُوا عَنِ الْمَحَجَّهِ اللَّائِحَهِ وَ زالُوا عَنْ قَبُولِ الْحُجَّهِ الْواضِحَهِ، لَرَدَّهُمْ اِلَیْها وَ حَمَلَهُمْ عَلَیْها وَ لَسارَ بِهِمْ سَیْراً سُجُحاً، لا یَکْلُمُ خُشاشُهُ وَ لا یَکِلُّ سائِرُهُ وَ لا یَمِلُّ راکِبُهُ.

[آری]، بخدا سوگند، [اگر امر خلافت با او بود] هر گاه مردم از جاده حق منحرف می شدند و از پذیرش دلیل روشن سرباز می زدند، آنان را با نرمی و ملایمت به سوی منزل مقصود سِیر می داد؛ سِیری که هرگز آزار دهنده نبود. نه مرکب ناتوان می شد و نه راکب خسته و ملول

وَ لأَوْرَدَهُمْ مَنْهَلا نَمِیراً صافِیاً رَوِیّاً تَطْفَحُ ضَفَتاهُ وَ لا یَتَزَنَّقُ جانِباهُ وَ لَأصْدَرَهُمْ بِطاناً وَ نَصَحَ لَهُمْ سِرّاً وَ اِعْلاناً.

و سرانجام، آنان را به سرچشمه آب زلال و گوارا وارد می ساخت؛ نهری که دو طرفش مملوّ از آب بود، آبی که هرگز ناصاف نمی شد. سپس آنان را پس از سیرابی کامل، باز می گرداند و سرانجام، او را در پنهان و آشکار خیرخواه خود می یافتند.

وَ لَمْ یَکُنْ یَتَحَلّی مِنَ الدُّنْیا بِطائِل وَ لا یَحْظی مِنْها بِنائِل، غَیْرَ رَیِّ النّاهِلِ وَ شَبْعَهِ الْکافِلِ وَ لَبانَ لَهُمُ الزّاهِدُ مِنَ الرّاغِبِ وَ الصّادِقُ مِنَ الْکاذِبِ.

[آری]، او هرگز از دنیا بهره نمی گرفت و از آن، سودی جز سیراب کردن تشنه کامان و سیر نمودن گرسنگان نداشت

و در این‏جا، دنیا پرست از زاهد و راستگو از دروغگو برای همه آنان روشن می شد.

(وَ لَوْ اَنَّ اَهْلَ الْقُرَی آمَنُوا وَ اتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَیْهِمْ بَرَکَات مِّنَ السَّمَاءِ وَ الأَرْضِ وَ لَکِنْ کَذَّبُوا فَأَخَذْنَاهُمْ بِمَا کَانُوا یَکْسِبُونَ). [۳]

[و همان گونه که خداوند فرموده]: «و اگر اهل شهرها و آبادی ها ایمان می آوردند و تقوا پیشه می کردند، برکات آسمان و زمین را بر آنان می گشودیم. ولی [آنان حق را] تکذیب کردند و ما هم آنان را به کیفر اعمالشان مجازات کردیم».

(وَ الَّذِینَ ظَلَمُوا مِنْ هَوُلاَءِ سَیُصِیبُهُمْ سَیِّئَاتُ مَا کَسَبُوا وَ مَا هُمْ بِمُعْجِزِینَ).[۴]

«و ظالمانِ این گروه نیز بزودی