فایل پاورپوینت کامل ذکر و تسبیح در قرآن

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل ذکر و تسبیح در قرآن – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل ذکر و تسبیح در قرآن شامل 53 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل ذکر و تسبیح در قرآن:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل ذکر و تسبیح در قرآن به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل ذکر و تسبیح در قرآن به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل ذکر و تسبیح در قرآن با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل ذکر و تسبیح در قرآن با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل ذکر و تسبیح در قرآن با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل ذکر و تسبیح در قرآن را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل ذکر و تسبیح در قرآن :

یاد خدا و ذکر او، همواره آرامش دهنده قلوب انسان ها است. قرآن کریم ذکر و یادآوری خداوند را در تمام مراحل زندگی گوشزد کرده و بر آن تأکید فرموده است. ذکر خداوند متعال در همه حال و در مراحل و امور مختلف زندگی بشر مفید و مؤثر می باشد. هر یک از احکام الهی، وقت و شمار و مقدار آن مشخص است و خدای سبحان در هیچ حکمی دستور کثرت نداده است جز ذکر، که درباره آن می فرماید: فراوان به یاد خدا باشید: «یا أَیهَا الَّذِینَ آمَنُوا اذْکرُوا اللَّهَ ذِکراً کثِیراً»،[۱]بنابراین، یاد خدا حدّی ندارد و این نشان اهمیت ویژه ذکر اوست. راز اینکه در بسیاری از حالات و شئون، و در حدّ توان، باید به یاد خدا بود این است که شیطان در حال غفلت به انسان حمله می کند و اگر انسان به نام خدا متذکر باشد، به دام شیطان نمی افتد. نکته دیگر در باره تداوم ذکر خدا این است که این سنّت حسنه برای تقویت روح معنویت در انسان ذاکر است. در کثرت ذکر، کیفیت و کمیت هر دو مراد است، زیرا خدای سبحان از ذکرِ بدون اخلاص و حضور قلب به عنوان «ذکر قلیل» یاد کرده، چنین می فرماید: منافقان، کم به یاد خدا هستند: «وَ لا یذْکرُونَ اللَّهَ إِلاَّ قَلِیلاً»[۲] با اینکه منافق هرگز به یاد خدا نیست، زیرا منافق به زبان مسلمان و قلباً کافر است و در کفر درونی خود از کافر عادی هم قوی تر و پلیدتر است، از این رو دَرَکه منافقان از درکه کافران بدتر است: «إِنَّ الْمُنافِقِینَ فِی الدَّرْک الْأَسْفَلِ مِنَ النَّارِ»[۳] منافق ممکن است همیشه به یاد خدا باشد و مانند خوارج اهل نماز شب نیز باشد، ولی چون ذکر لسانی وی، بی روح و اندک است ذکر او تاثیر ندارد، ذکر کثیر، عبارت از ذکر با روح و با خلوص که حافظ انسان است. یک لحظه از چنین یادی، همه لحظات شبانه روز را فروغ داده و همه اعمال انسان را در آن شبانه روز تأمین می کند.

دوام یاد حق در همه حالات و شئون

فرزانگان و خردمندان در همه شئون و حالات به یاد حق هستند: «إِنَّ فِی خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ اخْتِلافِ اللَّیلِ وَ النَّهارِ لَآیاتٍ لِأُولِی الْأَلْباب الَّذِینَ یذْکرُونَ اللَّهَ قِیاماً وَ قُعُوداً وَ عَلی جُنُوبِهِمْ»[۴]یکی از مصادیق این آیه، حالات گوناگون نمازهای نماز گزار است، که در روایات فقهی نیز از باب تطبیقِ مصداقی، و نه تفسیر مفهومی، در معنای آن گفته شده: مراد این است که اگر کسی ایستاده توان نماز گزاردن ندارد، آن را نشسته به جا آورد و اگر نشسته نیز قادر نیست در بستر و در حالی که به پهلو آرمیده است نماز بگزارد؛[۵]لیکن مراد این است که خرد ورزان، در همه حالات مانند ایستادن، نشستن، استراحت و آرمیدن، با ذکر و دعا به یاد حق باشند. همان گونه که آیه یاد شده ناظر به دوام یاد حق در همه شئون است، آیه شریفه «وَ اذْکرْ رَبَّک فِی نَفْسِک تَضَرُّعاً وَ خِیفَه وَ دُونَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ بِالْغُدُوِّ وَ الْآصالِ وَ لا تَکنْ مِنَ الْغافِلِین»[۶] به استمرار ذکر و یاد خدا در همه لحظات اشاره دارد.

توضیح اینکه «تضرع» و «خیفه» صفت قلب است امر به چنین ذکری شاهد آن است که تنها ذکر زبانی کافی نیست. البته زبان نیز باید ذکر حق بگوید؛ اما نه با صدای آشکار، بلکه آهسته: «دُونَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ». امر به ذکر در بامداد و آغاز روز (غدوّ) برای این است که همه روز به یاد حق بگذرد، چنان که مراد از ذکر در شامگاه (آصال)، یعنی پایان روز و آغاز شب این است که همه شب به یاد حق بگذرد، آنگاه برای اینکه مبادا کسی گمان کند که اگر در دو طرف روز به یاد خدا بود کافی است، می فرماید: «وَ لا تَکنْ مِنَ الْغافِلِینَ». در این جمله، از غفلت نهی شده است و نهی، بر خلاف امر مفید تکرار است، زیرا انتفای طبیعت غفلت به انتفای همه افراد آن است. انسان پیوسته باید به یاد حق باشد و اگر احیاناً آن را فراموش کرد، فوراً با این نسیان را با یاد خدا ترمیم و جبران کند: «وَ اذْکرْ رَبَّک إِذا نَسِیتَ»[۷]

ممکن است هنگام انجام دادن برخی کارها نتوان ذکر گفت؛ اما اگر کارِ به ظاهر دنیوی برای خدا باشد، به یقین یاد خدا و مصداق ذکر الله است البته بهترین یاد خدا نماز و به ویژه نماز جمعه است:«یا أَیهَا الَّذِینَ آمَنُوا إِذا نُودِی لِلصَّلاه مِنْ یوْمِ الْجُمُعَه فَاسْعَوْا إِلی ذِکرِ اللَّهِ»[۸]، چنان که برجسته ترین نماز یاد خداست: «أَقِمِ الصَّلاه لِذِکرِی»[۹]

آثار ذکر:

پیش از این، بصیرت و بینایی در دنیا و آخرت به عنوان یکی از آثار ذکر خدا یاد شد. خدای سبحان می فرماید: «إِنَّ الَّذِینَ اتَّقَوْا إِذا مَسَّهُمْ طائِفٌ مِنَ الشَّیطانِ تَذَکرُوا فَإِذا هُمْ مُبْصِرُونَ»[۱۰] چنانچه شیطان بخواهد احرام ببندد و به صورت طواف کننده بر گرد کعبه دل طواف کند تا هر گاه درِ کعبه دل باز شد وارد آن شود، متّقی متذکر می فهمد که اینْ مُحرم بیگانه و حرامی است، از این رو هیچ گاه شیطان به قلب مؤمن متذکر راه ندارد.

متقی متذکر بر اثر آن بینش قلبی حاصل از یاد حق، خاطره شناس است و هر خاطره ای که به ذهن او خطور کند می فهمد که این ربّانی و مَلَکی است یا شیطانی و نفسانی: «إِذا مَسَّهُمْ طائِفٌ مِنَ الشَّیطانِ تَذَکرُوا» شیطان در اوائل امر، برای فریفتن و به دام انداختن، با زبان ایمان و در سایه دین به سراغ انسان می آید، نه اینکه از آغاز او را به گناه فرمان دهد. او ابتدا «نفس مسوّله» را، که خوب و بد را خوب می نمایاند، استخدام می کند. پس از آنکه نفس مسوّله به خدمت او در آمد، اندک اندک «نفس اماره» را برای فرمان دادن به کار می گمارد، از این رو آنگاه که انسان تبه کار به گناه عادت کرد با علم و یقین به و معصیت بودن کاری، آن را به آسانی انجام می دهد: «وَ أَمَّا مَنْ بَخِلَ وَ اسْتَغْنی وَ کذَّبَ بِالْحُسْنی فَسَنُیسِّرُهُ لِلْعُسْری»[۱۱] اثر دیگر ذکر این است که خدای سبحان به یاد انسان متذکر است، از این روگناه را از او باز می دارد و او را از خطر معصیت می رهاند، چنان که در باره حضرت یوسف ـ علیه السّلام ـ واقع شد: «وَلَقَدْ هَمَّتْ بِهِ وَهَمَّ بِهَا لَوْلا أَنْ رَأَی بُرْهَانَ رَبِّهِ کذَلِک لِنَصْرِفَ عَنْهُ السُّوءَ وَالْفَحْشَاءَ إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُخْلَصِینَ»[۱۲]مشاهده حضور حق و شهود قلبی: «رَأَی بُرْهَانَ رَبِّهِ» از کامل ترین مصادیق یاد و ذکر حق است. پاداش و اثر چنین یادی این است که سوء و فحشا از انسان باز داشته شده و گناه به سراغ او نمی آید: «لِنَصْرِفَ عَنْهُ السُّوءَ وَ الْفَحْشا». لازم است عنایت شود که نماز، نمازگزار را از گناه نهی کرده و از ارتکاب معصیت باز می دارد؛ ولی لطف ممتاز خداوند که بر اثر شهود الهی نصیب شاهد و اصل می شود این است که زشتی و گناه را از نزدیک شدن به انسان سالک صالح و شاهد باز می دارد و بین این دو کار فرق وافر است. یاد حق همان گونه که خطر معصیت را از انسان دور می سازد، او را از خطرهای دیگر نیز می رهاند، چنان که راز نجات حضرت یونس ـ علیه السّلام ـ از خطر ماندن در شکم ماهی تا قیامت این بود که وی اهل تسبیح و جزو مسبّحان بود: «فَلَوْ لا أَنَّهُ کانَ مِنَ الْمُسَبِّحِینَ لَلَبِثَ فِی بَطْنِهِ إِلی یوْمِ یبْعَثُونَ»[۱۳]

تأثیر یاد حق در قلب:

مرکز اصلی ذکر و یاد حق، قلب انسان است. قلب را چشمی است که یاد حق را می بیند و گوشی است که یاد حق را می شنود و زبانی است که به ذکر حق گویاست، بنابر این، با چشم دل باید یاد خدا را دید و گرنه مشمول این کلام الهی است که در باره دوزخیان می فرماید: چشم های آنان یاد مرا نمی دید: «کانَتْ أَعْینُهُمْ فِی غِطاءٍ عَنْ ذِکرِی وَ کانُوا لا یسْتَطِیعُونَ سَمْعاً».[۱۴] تپش و آرامش دل، دو تأثیر متفاوت از ذکر خدا در قلب است.

توضیح اینکه یکی از اوصاف مؤمنان حقیقی و راستین این است که هر گاه نام و یاد خدا مطرح شود قلب هاشان می تپد: «إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِینَ إِذا ذُکرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ… أُولئِک هُمُ الْمُؤْمِنُونَ حَقًّاً».[۱۵] این تپش ممکن است در اوایل امر مضطربانه و بر اثر ترس و در اواخر مشتاقانه و برابر شوق و محبت باشد. تأثیر دیگر ذکر خدا در قلب، که ممکن است پس از مرحله یاد شده باشد، آرامش است: «الَّذِینَ آمَنُوا وَ تَطْمَئِنُّ قُلُوب