فایل پاورپوینت کامل رابطه کفر و جهل

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل رابطه کفر و جهل؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل رابطه کفر و جهل انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 40 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل رابطه کفر و جهل:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل رابطه کفر و جهل آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل رابطه کفر و جهل با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل رابطه کفر و جهل از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل رابطه کفر و جهل، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل رابطه کفر و جهل :

آیا رابطه کفر و نادانی، ناگسستنی است و هر نادانی کافر است و هر کافری نادان، یا میان آنها رابطه ای دیگر بر قرار است؟

حقیقت، آن است که رابطه نادانی و کفر، مانند رابطه علم و ایمان نیست. نادانی و کفر، دو همزاد نیستند که از هم جدا نشوند و فاصله نگیرند؛ چراکه ممکن است آدمی نادان باشد، ولی کافر نباشد، چنان که ممکن است کافر باشد و نادان نباشد. برای روشن شدن این ادّعا، می باید دو مقدّمه را روشن ساخت: یکی توضیح معنای کفر و کافر، و دیگری تبیین مواضع مختلفی که انسان می تواند در برخورد با حقایق معلوم و مجهول، اتّخاذ کند.

الف- معنای کفر و کافر

کفر، در لغت به معنای پنهانکاری و پوشاندن است. بدین جهت درباره کسی که چیزی را پنهان می کند، گویند: «کفَرَه (یعنی آن را پوشاند)» و به این فرد، کافر گفته شود.

پنهان کردن، دو گونه است: خارجی (مانند پنهان کردن بذر در زیر خاک) و اعتباری (مانند پوشاندن حقیقت به وسیله باطل و یا پوشاندن باطل به وسیله حقیقت). بنا بر این، اگر انسان حقیقتی را بر خلاف علم و آگاهی خود، اظهار کند، رفتارش کفر محسوب می شود و به وی کافر می گویند. و آن که، حقیقتی را می داند و می گوید: نمی دانم و آن که نمی داند و می گوید: می دانم، هر دو کافرند؛ زیرا اوّلی دانش خود را و دومی، نادانی خود را پنهان کرده است؛ امّا آن که حقیقتی را نمی شناسد و به صراحت می گوید: نمی دانم، کافر نیست؛ بلکه نادان است.

ب- مواضع انسان در برخورد با حقایق

انسان، ممکن است در برخورد با حقایق معلوم یا مجهول، یکی از این چهار موضع را اتّخاذ کند:

۱.حقیقت را بداند و بگوید: می دانم.

۲.حقیقت را بداند و بگوید: نمی دانم.

۳.حقیقت را نداند و بگوید: می دانم.

۴.حقیقت را نداند و بگوید: نمی دانم، یا ساکت بماند.

آن که می داند و می گوید: می دانم، او عالِم است و مؤمن. و آن که می داند و می گوید: نمی دانم، او عالِم است و کافر؛ زیرا دانش خود را کتمان می کند. آن که نمی داند و می گوید: می دانم، او نادان است و کافر؛ زیرا نادانی خود را پنهان می کند. و آن که نمی داند و تظاهر به دانش نمی کند، نادان است؛ ولی کافر نیست.

بر اساس این دسته بندی، انسان در برابر حقایق وجودی، یا عالِم مؤمن است، یا عالِم کافر، یا نادان کافر و یا نادان بدون کفر. از این سخن، روشن می شود که رابطه نادانی و کفر، مانند رابطه علم و ایمان نیست و به تعبیر دانشمندان علم منطق، نسبت و رابطه میان آنها، عموم و خصوص مِن وجه است؛ یعنی ممکن است انسان، کافر باشد و نادان نباشد، یا نادان باشد و کافر نباشد و یا در یک زمان، نادان و کافر باشد.

کافری که نادان نیست

کسی که حقیقتی را با این که حقانیت آن را می داند، منکر می شود، کافر است، ولی نادان نیست؛ زیرا او این حقیقت را می داند. مانند کسی که با دلایل قوی، وجود خداوند برایش به اثبات رسیده، ولی بر اثر انگیزه هایی خاص، انکار خداوند متعال را بر زبان می راند. او به سان کسی است که امام علی علیه السلام در توصیفش می فرماید: تَشهَدُ لَهُ أعلامُ الوُجودِ عَلی إِقرارِ قَلبِ ذِی الجُحودِ.[۱] نشانه های هستی خداوند، بر اقرار قلب منکر خداوند، گواهی می دهد. برای نمونه، فرعون و پیروانش، بر اساس گزارش قرآن، حقیقت را شناختند و به برهان های آشکاری که پیامبر خدا (موسی علیه السلام) بر وجود خداوند و پیامبری خویش اقامه کرد، یقین داشتند؛ ولی به جهت خودبرتربینی، تکبّر، طغیان و گنهکاری، از اعتراف بدان، سر باز زدند و موسی علیه السلام را تکذیب کردند و وجود خداوند را منکر شدند. قرآن درباره آنان می گوید: «وَ جَحَدُوا بِها وَ اسْتَیقَنَتْها أَنْفُسُهُمْ ظُلْماً وَ عُلُوًّا.[۲] و با آن که دل هایشان بدان یقین داشت، آن را از روی ظلم و تکبّر، انکار کردند».

فرعون و پیروانش با شنیدن استدلال های روشن و منطق نیرومند موسی علیه السلام و دیدن معجزاتش می دانستند و یقین داشتند که موسی علیه السلام راست می گوید و خدایی که وی از او سخن می گوید و مدّعی پیام آوری از جانب اوست و مردم را به پرستش او فرا می خواند، آفریدگار جهان و جهانیان است؛ لیکن بر خلاف این یقین و اطمینان قلبی، آیات خدا را انکار کردند و پیامبرش را تکذیب نمودند و آن را افسانه انگاشتند.

آیا مُجاز نیستیم که بپرسیم: چرا چنین شد؟

قرآن کریم، به این پرسش پاسخ می گوید که: سبب و انگیزه این انکار، ستمگری و برتری جویی بود. آنان می دانستند که اگر به راستی موسی علیه السلام و حقانیت او و پروردگاری که او را فرستاده، اعتراف کنند، می باید از ستمگری و گنهکاری و برتری جویی و ریاست طلبی، دست بکشند و چنین رفتاری از آنان به دور بود. از این رو، دانش خود را پنهان کردند و حقیقت را با پرده های کفر پوشاندند و نشانه های خداوند عز و جل را انکار نمودند.

تا این جا در صدد ترسیم کافر غیر نادان بودیم و اینک، ترسیم صورت دوم.

نادانی که کافر نیست

آن که حقیقت را نمی شناسد و ادّعا نمی کند که آن را می شناسد، نادان است؛ ولی کافر نیست. به سخن دیگر، آن که درباره چیزی که نمی شناسد، رأیی ابراز نمی کند و یا به نادانی خویش اعتراف می کند، نادان است، ولی کافر نیست؛ زیرا چیزی را پنهان نکرده است و کفر، پنهان کردن است. امام صادق علیه السلام در این باره می فرماید: لَو أنَّ العِبادَ إِذا جَهِلوا وَقَفُوا و لَم یجحَدوا لَم یکفُروا.[۳] بندگان اگر وقتی نادان اند، توقّف کنند و انکار نورزند، کافر نیستند.

یعنی کفر، در نتیجه انکار حقیقتی ناشناخته محقّق می گردد و انسان هر گاه از اظهار نظر کردن در مسئله ای که نمی شناسد، امتناع ورزد و از انکار آن چشم بپوشد، نسبت به این حقیقت، کافر نیست؛ چرا که وی چه به نادانی خویش اعتراف کند و چه از اظهار نظر، چشم بپوشد، چیزی را پنهان نکرده است. از این رو، چنین نادانی کافر نیست، گرچه مؤمن هم نیست.

یکی از یاران امام صادق علیه السلام (محمّد بن مسلم) روایت می کند که: سمت چپ امام صادق علیه السلام نشسته بودم و زراره در سمت راست ایشان نشسته بود که ابو بصیر وارد شد و گفت: ای ابو عبد اللَّه! درباره کسی که در خداوند شک می کند، چه می فرمایی؟ فرمود: «ای ابو محمّد! او کافر است». ابو بصیر گفت: اگر در پیامبر خدا شک کند