فایل پاورپوینت کامل راهپیمایی اربعین؛ ظرفیتها و آسیبها

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل راهپیمایی اربعین؛ ظرفیتها و آسیبها – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل راهپیمایی اربعین؛ ظرفیتها و آسیبها شامل 67 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل راهپیمایی اربعین؛ ظرفیتها و آسیبها گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل راهپیمایی اربعین؛ ظرفیتها و آسیبها با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل راهپیمایی اربعین؛ ظرفیتها و آسیبها از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل راهپیمایی اربعین؛ ظرفیتها و آسیبها با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل راهپیمایی اربعین؛ ظرفیتها و آسیبها را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل راهپیمایی اربعین؛ ظرفیتها و آسیبها :

مقدمه

معمولاً کم تر حادثه ای در عرص بین الملل اتفاق می افتد که مبدأ تحولات و تحلیلها قرار گیرد. در تاریخ صدسال اخیر دنیا، حوادثی مانند جنگ جهانی دوم، انقلاب اسلامی ایران، فروپاشی شوروی و حادث ۱۱ سپتامبر در رده و سطح چنین حوادث موج آفرین و تأثیرگذاری قرار دارند؛ اما در چند سال اخیر دو حرکت دیگر به این حوادث اضافه شده است؛ یکی موج نوین بیداری اسلامی و دیگری راهپیمایی عظیم اربعین که در عرصه بین الملل بازتاب و تأثیر وسیعی از خود بر جای گذاشته اند.

سنت پیاده روی اربعین حسینی در زمان ائمه(ع) علی رغم ممانعت و خفقان حکام وقت، توسط ایشان و شیعیان انجام می گرفته است. در سال هجری، جابر بن عبدالله انصاری(ره) صحابی بزرگ پیامبر و یار امیرالمؤمنین علی(ع) نخستین کسی بود که به این کار اقدام نمود. در دور معاصر، بنیان گذار اصلی این حرکت بادوام، شیخ مرتضی انصاری(ره) بوده است. ایشان این حرکت را به عنوان رسم و نمادی برای شیعیان معرفی کرد که البته پس از مدتی به فراموشی سپرده شد؛ ولی در نهایت توسط محدث بزرگ، شیخ میرزا حسین نوری(ره) مجدداً احیا شد و به عنوان رسم و سنتی نیکو در میان شیعیان گسترش یافت. این عالم بزرگوار اولین بار در عید قربان به پیاده روی از نجف تا کربلا اقدام نمود که سه روز در راه بود و حدود سی نفر از دوستان و اطرافیانش وی را همراهی می کردند. وی از آن پس تصمیم گرفت هر سال این کار را تکرار کند و آخرین بار در سال ق پیاده از نجف برای زیارت حرم اباعبدالله الحسین(ع) رهسپار شد. این اقدام زمینه ساز پیاده روی بسیاری از عاشقان اهل بیت(ع) و خصوصاً امام حسین(ع) شد.

بعد از آن برخی از علما و حتی مراجع تقلید نیز پیاده به کربلا سفر کردند. از جمله میرزا جواد آقا ملکی تبریزی(ره) استاد اخلاق امام راحل(ره) و یکی از مراجع عالیقدر جهان تشیع که بارها پیاده از نجف اشرف رهسپار کربلای معلی شد. ایشان دربار مراقبه و بزرگداشت روز اربعین حسینی می فرماید: «به هر روی بر مراقبه کننده لازم است که بیستم صفر را برای خود روز حزن و ماتم قرار داده، بکوشد که امام شهید(ع) را در مزار حضرتش زیارت کند، هرچند تنها یک بار در تمام عمرش باشد. چنانکه حدیث شریف امام حسن عسگری(ع) علامتهای مؤمن را پنج امر ذکر کرده است: رکعت نماز در شبانه روز، زیارت اربعین، انگشتر در دست راست کردن، پیشانی بر خاک گذاشتن و بلند «بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ» گفتن در نمازها. امام صادق(ع) نیز دربار ثواب زیارت امام حسین(ع) با پای پیاده می فرماید: «کسی که پیاده به زیارت امام حسین(ع) برود، خداوند به هر قدمی که بر می دارد، یک حسنه برایش نوشته و یک گناه از او محو می فرماید و یک درجه مرتبه اش را بالا می برد. وقتی به زیارت رفت، حق تعالی دو فرشته را موکل او می فرماید که آنچه خیر از دهان او خارج می شود را نوشته و آنچه شرّ و بد است را ننویسند و وقتی برگشت، با او وداع کرده و به وی می گویند: ای ولی خدا! گناهانت آمرزیده شد و تو از افراد حزب خدا و حزب رسول او و حزب اهل بیت رسولش هستی. به خدا قسم! هرگز تو آتش را به چشم نخواهی دید و آتش نیز هرگز تو را نخواهد دید و تو را طعم خود نخواهد کرد.»[۱]

مناسک دینی مانند حج و اربعین، گنجینه ای عظیم هستند که هرچند به ابعاد فردی، عبادی و معرفتی آن کمابیش توجه شده است؛ اما به ابعاد اجتماعی، سیاسی و اقتصادی آنها و جایگاه و ظرفیتهایشان در مسیر تحقق تمدن اسلامی و تعمیق معارف دینی در جان مسلمانان، توجه زیادی نشده است. اربعین از این منظر، صرفاً یک آیین مذهبی و درون دینی نیست؛ بلکه باید آن را مانند آیینی انسانی (فراملیتی، فرامذهبی و حتی فرادینی) برشمرد که ظرفیتهای پیدا و پنهان آن می تواند در راستای تحقق تمدن نوین اسلامی در برابر تمدن غرب قرار گیرد.

در راهپیمایی اربعین بسیاری از خصوصیات استثنایی و ارزشهای ناب مشهود است، مانند:

نشانگر ایثار و فداکاری مؤمنین نسبت به یکدیگر؛

نمونه ای از رسم میهمان نوازی؛

نشانه ای از اخوت دینی؛

فرصتی برای تزکی اخلاقی؛

وسیله ای برای تقرب الهی و…

اما برخی از این ارزشها که ناشی از چنین تجمع تاریخ ساز و نادر است، به دلایلی کم تر مورد توجه قرار گرفته و بازنمایی آن به خوبی صورت نمی گیرد. البته اینها نمونه هایی از فرصتهای برآمده از این راهپیمایی عظیم است.

در کنار این فرصتها، آسیبها و تهدیدات بسیاری نیز متوجه این مراسم عظیم شیعیان می شود که برخی از مهم ترین آنها عبارتند از:

عدم وحدت در عراق، ناامنی و اقدامات تروریستی فراوان در شهرهای عراق، حضور نظامیان دیگر کشورها در عراق، اختلافات شیعه و سنی، نفوذ جریان تشیع انگلیسی، فعالیت تخریبی سرویسهای اطلاعاتی، حضور کسانی که فقط به ظاهر راهپیمایی توجه دارند و موجب تضعیف ارزشهای آن می شوند، دخالت دولتها در این امر فرادولتی و تدبیر امور زائران به جای تأمین زیرساختها، به انحراف کشاندن شور مردمی در مشارکت راهپیمایی و پذیرایی از زوّار و… که در ذیل به تبیین برخی از این فرصتها و آسیبها خواهیم پرداخت:

ظرفیتهای راهپیمایی اربعین

عبادات و فرایض، افزون بر جنب فردی و تأثیری که در دگرگونی روحی، فکری، اخلاقی و رفتاری افراد بر جای می نهند، به نوعی با مسائل اجتماعی و حقوق جمعی آنها نیز در ارتباط اند. راهپیمایی اربعین نمونه ای از پدیده ای تمدن ساز با ظرفیتها و فرصتهای بسیاری در ابعاد مختلف فرهنگی، سیاسی، اقتصادی، نظامی و امنیتی است؛ لکن در این نوشتار تلاش می شود به مهم ترین این فرصتها و ظرفیتها اشاره شود:

۱- گسترش و احیای ارزشهای اسلامی

هر فرهنگ و تمدنی برای حفظ و بقای خود، نیازمند گسترش هنجارها و ارزشها، به ویژه در عرص اجتماع می باشد. اربعین از این جهت هنجاری اسلامی است که موجب گسترش ارزشهای اسلامی شده، می تواند به عنوان یک سنت همیشگی سالیانه در احیای هویت اسلامی و نفی هویتهای ساختگی، کاملاً مؤثر باشد.

مقام معظم رهبری( می فرمایند: «این کسانی که این راه را طی کردند و این حرکت عاشقانه را و مؤمنانه را دارند انجام می دهند، واقعاً دارند حسنه ای را انجام می دهند. این یک شعار بزرگ است: (لَاتُحِلّوا شَعائِرَ الله)؛[۲] حرمت شعائر خدا را نگهدارید. این بلاشک جزو شعائرالله است. جا دارد که امثال بنده که محرومیم از این جور حرکتها، عرض بکنیم که: «یَا لَیتَنَا کُنَّا مَعَکُم فَنَفُوزُ فَوزاً عَظِیماً؛ ای کاش با شما می بودیم و به فوز عظیم می رسیدیم.»[۳]

۲- وحدت و تحقق امت واحد اسلامی

واژه هایی مانند: تعاون، جماعت، اجتماع، مودّت، اخوّت، اصلاح ذات البین، الفت، تألیف قلوب و… که در متون دینی زیاد وارد شده اند، به نوعی در بر دارند معنای وحدت و اتحاد و بیانگر اهمیت آن از دیدگاه اسلام هستند؛ (تَعاوَنُوا عَلَی الْبِرِّ وَ التَّقْوی)[۴]، (وَ جَعَلَ بَینَکمْ مَوَدَّه وَ رَحمَه)[۵]، (إِنمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَه)[۶]، و (وَ اعتَصِمُوا بحَبْلِ اللهِ جَمِیعاً وَ لا تَفَرَّقُوا)[۷].

راهپیمایی اربعین به عنوان یکی از شعائر بنیادین اسلامی، حرکتی اجتماعی و از جمله مناسک و آیینهای جمعی است که علی رغم ماهیت درون مذهبی آن، به دلیل فرادینی و فراملیتی بودن قیام عاشورا، ظرفیتهای بسیاری را در زمینه سازی تحقق امت واحده دارد که از چند حیث قابل دقت و تأمل است:

الف) تعاون و همکاری: یکی از عوامل ایجاد وحدت، همدلی، تعاون و همکاری، اجتماعات است. در موسم اربعین، افراد و گروه های زیادی از مناطق، نژادها و سلیقه های گوناگون در کنار یکدیگر قرار می گیرند و با محوریت عشقی آسمانی به یک انسان برگزیده، شکل گرفته، دلها را به یکدیگر نزدیک می کند. این گروه های اجتماعی خود را از دیگر مسلمانان جدا نمی بینند و در اربعین تفاوتها را کنار می گذارند و همدلی و تعاون جای تفرقه ها و جدایی ها را می گیرد. در جمع راهپیمایان اربعین، صرفاً دو طیف وجود دارند؛ زائران و خادمان امام حسین(ع)، لذا تبعیض و امتیاز دیگری نیست و همگی در پی کسب امتیاز معنوی و اخروی با کم ترین امکانات مادی هستند.

ب) هدف و روش مشترک: حضور در راهپیمایی اربعین موجب می شود که روابط عاطفی و عقلی در راهپیمایان افزایش یافته، در راستای امت واحد حرکت کنند. هماهنگی در هدف گذاری، برنامه، اجرا و روش باعث می شود ناخواسته نوعی وحدت اجتماعی در میان حاضران تقویت شده، عملاً خود را یک امت ببینند.

فرصت راهپیمایی اربعین می تواند منافع و هدفهای مشترک مذاهب مختلف اسلامی در مسیر تشکیل امت واحد اسلامی را به طرحهای مهم و فراگیر در جهت رسیدن به وحدت میان مسلمانان منتهی کند تا برای حل مسائل و مشکلات مسلمین، تبادل نظر و تفاهم کنند.

ج) دشمن مشترک: با وحدت شکل گرفته ذیل تجمع عظیم اربعین، جامعه ای با محوریت «شور حسینی» تشکیل می شود که مهم ترین پیامد آن، مقابله با ظلم و اتحاد در دفاع از مظلوم است. امام خمینی(ره) می فرمایند: «شرط هم مناسک و مواقف برای رسیدن به آرزوهای فطری و آمال انسانی، اجتماع هم مسلمانان در این مراحل و مواقف و وحدت کلم تمامی طوایف مسلمین است، بدون اعتنا به زبان و رنگ و قبیله و طایفه و مرز و بوم و عصبیتهای جاهلی، و هماهنگ خروشیدن بر دشمن مشترک.»[۸]

د) پیوند ایران و عراق: علی رغم تهدیدات مختلف و اختلاف افکنی دشمنان، ایران و عراق از سه جهت با یکدیگر پیوند دارند: در بعد سیاسی؛ فرآیند سیاسی در عراق، در همان جهتی قرار دارد که مدنظر ایران است و آمریکایی ها هیچ گزینه ای برای روی کار آوردن ساختار سیاسی مطلوب خود ندارند و پروژ تجزی عراق در کردستان نیز آشکارا شکست خورده است. در بعد نظامی؛ داعش و جریان تکفیری شکست خورده و دچار اختلافهای شدید داخلی شده است و از این پس به عنوان یک تهدید جهانی شناخته می شود. و در بعد اجتماعی؛ رزمایش معنوی و مانور اربعین حسینی نشان می دهد که پیوند استراتژیک اجتماعی میان مردم ایران و عراق در حال شکل گیری و تعمیق است. این همگرایی اجتماعی نشانگر رشد روزافزون قدرت نرم ایران در منطقه است؛ چراکه در کمال امنیت، در عراق به ظاهر ناامن، راهپیمایی میلیونی برگزار می کند و نمادهای انقلابی خود را صادر و تثبیت می نماید.

رهبر معظم انقلاب(حفظه الله) معتقدند که: «راه پیمایی مراسم روز اربعین یک نمونه از این ارتباط دوستانه [دو ملت ایران و عراق] است، به گونه ای که مردم عراق د