فایل پاورپوینت کامل رسانه و همجنس گرایی

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل رسانه و همجنس گرایی :

نگاهی به ادبیات موجود در زمینه همجنس گرایی و شیوه های پرداختن به آن مبین نقش ابزاری «رسانه» در گسترش همجنس گرایی است. رسانه های خبری از آن جهت که مخاطبین آن را قشر فرهیخته هر جامعه تشکیل می دهند، همچنین به علت جدیت ارتباط آن با حوزه سیاست، از اهمیت ویژه ای در این میان برخوردار هستند. جیم کایپرز در «تعصب رسانه و سیاست: رسانه چگونه موضوعات بحث انگیز را ارائه می کند؟» به تشریح فرآیند «دستکاری» معنا در هنگام ارائه خبر توسط رسانه ها می پردازد. در این راستا، وی درصدد یافتن پاسخ برای این پرسش هاست که «چگونه درک ما از موضوعات بحث انگیز توسط رسانه شکل می گیرد؟»، «علت پرداختن رسانه به این موضوعات چیست و این موضوع انتخاب ما برای نحوه پرداختن به موضوعات در فضای عمومی را محدود می کند یا خیر؟»، «آیا رسانه خنثی است یا ما را به سمت دیدگاه خاصی به موضوعات سوق می دهد؟»، و «رسانه چگونه تحمل نسبت به موضوعات خاص را در ما شکل می دهد؟»(کایپرز، ص )

کایپرز معتقد است از طریق تحلیل گفتمان (rhetorical analysis)، نظریه ژورنالیسم (journalism theory)، و تحلیل پردازش (framing analysis)، می توان پاسخ این سؤالات را به دست آورد. رسانه ها از طریق رصد و شناسایی مخاطبین، محدوده هر مبحث، و موقعیت های احتمالی، به گونه ای اقدام به بازنمایی مباحث می کنند که تنها تحلیل های «متناسب» با گفتمان سیاسی مدنظر رسانه از آنها قابل برداشت باشد.

«برجسته سازی» (agenda setting) یکی از کارکردهای رسانه است که در آن، رسانه به تعیین مسائل دارای اهمیت برای مخاطب می پردازد (حال آنکه تصور عمومی آن است که این مخاطب است که مسائل قابل اهمیت برای رسانه ها را تعیین می کند).

این کارکرد به رسانه قدرت وصف ناپذیری برای نفوذ در تعیین سیاست های خرد و کلان و همچنین تعیین خوراک فکری مخاطبین می بخشد.

مطالعات انجام شده نشان می دهد میزان توجه مخاطبین به موضوعی خاص کاملاً متناسب با میزان پرداختن رسانه ها به آن موضوع است (همان، ص ). هرچه رسانه ها برای مدت طولانی تری موضوعی را در صدر یا ذیل اخبار خود انعکاس دهند، مخاطبین بیشتر آن موضوع را به عنوان یک «بحران» در ذهن می پرورانند و به همین ترتیب، سیاست گذاران تنها زمانی به یک موضوع امعان نظر می یابند که احساس کنند آن موضوع دارای جایگاه بحرانی و فوریتی در نزد مردم شده است. به این ترتیب، رسانه نقش عامل پیونددهنده رأی دهندگان و سیاست گذاران را ایفا می کند؛ در حالی که این واسطه گری با دست کاری واقعیت درهم آمیخته و جهت و شکل این دست کاری را اغراض سیاسی صاحبین و دست اندرکاران هر رسانه تعیین می کند.

رسانه علاوه بر آنکه به مخاطب می گوید به «چه» بیندیشد و به سیاست گذار القاء می کند که مخاطبینش به چه می اندیشند، ضمناً به مخاطبین می گوید که «چگونه» به این موضوعات بیندیشند. بعد از آنکه مسائل و وقایع مورد توجه مخاطبین شکل داده شد، در فرآیندی به نام پررنگ سازی و اولویت بخشی (priming) رسانه میزان حساسیت مخاطبین به موضوع را افزایش داده و مخاطب را به سمت نظارت و برآورد عملکرد دولت مردان در این زمینه سوق می دهد. به این ترتیب است که دولتمردان در فرآیندی که تنها نام مردم سالاری را یدک می کشند، مورد نقد مردم قرار گرفته و با رأی آنها حذف و نصب می شوند. در حقیقت، رسانه است که «استانداردها»ی لازم برای ارزیابی دولتمردان را به تدریج در ذهن مردم تعریف و تعیین می کند(همان، ص). این موضوع به ویژه زمانی از اهمیت بالایی برخوردار است که ذهن مردم در رابطه با پدیده های نوظهور همچون «مدل های جنسی» در حال شکل گیری است.

اما این عملکرد رسانه پیچیده تر از آن است که مخاطب عادی از درک تصنعی بودن آن برآید و به اصطلاح قادر به واسازی (decunstruction) گفتمان آن باشد. علت این پیچیدگی، پایبندی رسانه ها به مقوله پردازش و چارچوب سازی (framing) است که شامل ایجاد یک فریم یا قاب برای بررسی یک موضوع و طریقه به هم بافتن قضایا و حوادث به گونه ایست که چگونگی برداشت مخاطب را تحت تأثیر قرار داده و به شکل دلخواه کنترل کند. گاه، این عملکرد شامل پررنگ کردن جنبه ای خاص از یک موضوع و مسکوت گذاردن سایر جوانب آن است. دانشمندان علوم سیاسی همچون دوریس گربر (Doris Graber)، معتقدند همین عملکرد رسانه (برجسته سازی شامل پررنگ سازی و چارچوب سازی در تعیین دیدگاه های عمومی جامعه) است که پای فلسفه، اخلاقیات، و سیاست گذاری های خبری را به مبحث رسانه باز می کند(همان).

در این راستا، مباحث متعددی همچون استانداردهای دوگانه و برخوردهای دوگانه مطرح است که نشان دهنده ماهیت سیاسی نحوه پردازش خبر توسط رسانه های مختلف است. مثال های معروف در این زمینه را می توان در به کار گرفتن الفاظ و عبارات متفاوت برای توصیف افراد، گروه ها و کشورها مشاهده کرد به گونه ای که تنها در خدمت هدف مدنظر رسانه باشد. برای مثال، رسانه های عمده بین المللی برای توصیف عملیات انتحاری مسلمین در مقابل نیروهای غربی یا متحدین غرب از واژه «جهادیسم» (Jihadism) که ترادف معنایی با واژه منفی «تروریسم» یافته است، استفاده می کنند؛ حال آنکه عملیات انتحاری نیرو های مصلح سوری مورد حمایت غرب توسط این رسانه ها «عملیات شهادت طلبانه» با بار معنایی مثبت و دارای جنبه تقدس توصیف می شود.

مثال معروف رابرت انتمن (Robert M. Entman) در این رابطه، نحوه توصیف سقوط هواپیمای آمریکایی در توسط روسیه و ایران ایر توسط نیروهای آمریکایی در است. انتمن متوجه شد که تایمز، نیوزویک، سی بی اس، واشنگتن پست، و نیویورک تایمز سقوط هواپیمای آمریکایی را یک «بی اخلاقی سیاسی» توصیف کرده اند، حال آنکه سقوط هواپیمای ایرانی را به عنوان «نقص تکنیکی» رادارهای آمریکایی معرفی کردند.

توجه به نمونه های بیشمار پردازش از این دست، نشانگر این حقیقت است که کارکرد پردازش رسانه ها، در حقیقت نوعی قرارداد دوجانبه میان رسانه و سیستم سیاسی است که در آن منافع سیاسی بیش از هرچیز دیگر مد نظر قرار می گیرد.

اولویت بخشی و پررنگ سازی: نحوه تأثیر رسانه بر دیدگاه افراد درباره همجنس گرایی

دیدگاه افراد درباره همجنس گرایی طی فرآیند اجتماعی شدن شکل می گیرد و لذا در معرض تغییر قرار دارد. نظرسنجی های مختلف از آغاز جنبش سیاسی همجنس گرایان در دهه میلادی تاکنون نشان دهنده تغییر چشمگیر دیدگاه عمومی نسبت به پذیرفتنی بودن همجنس گرایی، ازدواج همجنس گرایان و تکفل کودکان توسط زوج های همجنس گراست. این تغییر چشمگیر، علاوه بر قانونی شدن ازدواج همجنس گرایان در کشور جهان و ایالت آمریکا تا این لحظه، حاکی از هدفمند بودن فعالیت های مربوطه در جهت حمایت از همجنس گرایی است؛ -حال آنکه ظاهر امر آن است که حمایت از همجنس گرایی موضوعی مربوط به حقوق بشر و عاملین آن محدود به فعالان جامعه مدنی است.

نمایش همجنس گرایان، همجنس گرایی، و اطلاعات مرتبط با آن در رسانه ها، یکی از منابع اصلی اطلاع افراد درباره همجنس گرایی است. بنا بر نظریه رشد اجتماعی (cultivation theory) که در مطرح شد، مصرف تولیدات رسانه ای را می توان یکی از عوامل شکل دهی به دیدگاه مخاطبین درباره همجنس گرایی دانست. مطالعات مختلف انجام شده حاکی از وجود همبستگی میان افزایش تولیدات رسانه ای درباره همجنس گرایی و بهبود دیدگاه عمومی نسبت به آن است.

نتایج مطالعه ای در نشان داد از میان دانشجوی مورد تحقیق، کسانی که فیلم مستند هاروی میلک (Harvey Milk) درباره یک سیاستمدار همجنس گرای قربانی هموفوبیا را دیده اند، تعصب کمتری نسبت به همتایان خود در گروه کنترل که فیلم را ندیده اند بر ضد همجنس گرایی بروز دادند. مطالعه مشابهی در نشان داد مشاهده فیلمی با شخصیت های همجنس گرا، با افزایش پذیرش نسبت به همجنس گرایی در میان تماشاگران در مقایسه با افراد گروه کنترل که فیلم را تماشا نکرده بودند، همراه بود. همچنین، مطالعه ای در نشان داد افرادی که تعداد دفعات بیشتری فیلم همجنس گرایانه معروف ویل و گریس (Will and Grace) را تماشا کرده اند، تعصب کمتری در مقایسه با افرادی که تعداد دفعات کمتری این فیلم را دیده اند در ضدیت با همجنس گرایان داشتند. قطعاً تولیدکنندگان رسانه ای با وقوف به این امر تولیدات خود در رابطه با همجنس گرایی را از سال ها قبل هدایت و کنترل می کنند.

در ، شخصیت های همجنس گرا . از شخصیت های فیلم های آمریکایی را تشکیل می دادند. در و ، از محتوای جنسیتی برنامه های تلویزیونی آمریکایی درباره اقلیت های جنسی (شامل همجنس گرایان) بوده است. اگرچه حامیان همجنس گرایی از نسبت دادن ویژگی هایی همچون ابتلای به ایدز، ول انگاری اخلاقی و شخصیتی، شیرین عقل بودن، روابط رمانتیک ناقص و ویژگی های جنس مخالف به شخصیت های همجنس گرای این تولیدات رسانه ای انتقاد می کنند، اما اصل اولویت بخشی و پررنگ سازی موردنظر کارشناسان رسانه به موضوع همجنس گرایی و بازنمایی فردی در شخصیت «همجنس گرا» بیانگر اهمیت پرداختن صرف به موضوع همجنس گرایی به نفع همجنس گرایی، ولو در شکل منفی یا قالبی، است.

علاوه بر این، برخی تولیدات جدید رسانه ای نشان دهنده تغییر روند بازنمایی همجنس گرایان به صورت ارائه روایت های متنوع تر و باورپذیرتر از این گروه است. برای مثال، شخصیت بیانکا در سریال تلویزیونی “همه فرزندان من” نمایشگر دختری است که بعد از یافتن گرایش جنسی خود و پیروز شدن در جدال برای پذیرفتن آن، به تدریج موفق می شود سایر خصوصیات دوره نوجوانی خود را نیز بشناسد و بپذیرد. به این ترتیب، فیلم موفق می شود همجنس گرایی بیانکا را به عنوان مقوله ای هویتی همچون سایر مقولات هویت و نوجوانی ارائه کند.

در میان تولیدات سینمایی هالیوود، همجنس گرایان را می توان به دو صورت مشاهده کرد: همجنس گرایان در قالب ویژگی های قالبی که جامعه به واسطه منابع اطلاعاتی مختلف از آنها می شناسد ولی مورد پذیرش حامیان همجنس گرایی نیست. این دسته فیلم هایی هستند که همجنس گرایی به صورتی جانبی در آنها گنجانده شده است. از سوی دیگر، فیلم هایی هستند که همجنس گرایی تم اصلی آنها بوده و عموماً تصویری مطلوب و پذیرفتنی از همجنس گرایان ارائه می کنند به طوری که حس همدردی و گاه تحسین مخاطب را برمی انگیزند.

بنابراین، مشاهده می شود که روند پرداختن به همجنس گرایی در رسانه های مختلف اگرچه با بازنمایی ویژگی های قالبی مورد انتقاد حامیان همجنس گرایی آغاز شده است، می توان گفت این روند تنها مرحله اولویت بخشی و پررنگ سازی و بخشی از یک جریان گسترده تر بوده و به تدریج جای خود را به پرداخت های کامل تر، متنوع تر و جذاب تر از همجنس گرایان داده یا خواهد داد. در نگاه دیگر، روشن می شود که این شیوه پرداختن به همجنس گرایی با وجود انتقادات حامیان همجنس گرایی مکملی در بخش دیگر تولیدات داشته که شیوه ای کاملاً متفاوت در بازنمایی همجنس گرایان دارد.

شوهای تلویزیونی

اولین شوی تلویزیونی آمریکایی ک