فایل پاورپوینت کامل سبک رهبری نظام تشیع در عصر امام باقر علیه السلام

با فایل فایل پاورپوینت کامل سبک رهبری نظام تشیع در عصر امام باقر علیه السلام یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل سبک رهبری نظام تشیع در عصر امام باقر علیه السلام شامل 116 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل سبک رهبری نظام تشیع در عصر امام باقر علیه السلام را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل سبک رهبری نظام تشیع در عصر امام باقر علیه السلام با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل سبک رهبری نظام تشیع در عصر امام باقر علیه السلام بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل سبک رهبری نظام تشیع در عصر امام باقر علیه السلام با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل سبک رهبری نظام تشیع در عصر امام باقر علیه السلام وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل سبک رهبری نظام تشیع در عصر امام باقر علیه السلام با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل سبک رهبری نظام تشیع در عصر امام باقر علیه السلام مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل سبک رهبری نظام تشیع در عصر امام باقر علیه السلام :

مقدمه

اگر چه مسأله دوران رهبری سیاسی ائمه معصومین(ع)، زیر غباری از شایعات اموی و عباسی پوشیده ماند اما هرگز اهمیت و ضرورت آن نوع رهبری در آثار و احوال امامان شیعه مخفی نبود. بررسی شیوه رهبری امام باقر (ع) می تواند پاسخگوی بخشی از شبهات و نارسایی های تبیینی مرتبط با آن عصر و راه گشای برخی نیازهای علمی در عصر حاضر باشد. این پژوهش بر آن است که آغازی برای بهره مندی از چگونگی و شیوه رهبری امام باقر (ع) در نظام تشیع باشد.

سوال اصلی تحقیق آن است که امام باقر(ع) به چه شیوه ای جامعه تشیع را رهبری کردند؟ در پاسخ این فرضیه مطرح می شود که امام باقر(ع) از طریق صفات شخصی خود و با توجه به خصوصیات خُلقی شیعیان و موقعیت خاص تشیع در آن عصر؛ رهبری نظام تشیع را اعمال می کردند. شیوه رهبری امام باقر(ع) دارای مبانی، اصول و اهداف ویژه ای است که تحلیل آن در نحوه هدایت جامعه تشیع از زوایای مختلفی قابل پی گیری است. نوشتار حاضر، این موضوع را در سه عنوان سازماندهی نموده است: ۱) صفات شخصیتی امام باقر(ع) و نقش آن در شیوه رهبری جامعه تشیع ۲) شاخصه های اخلاقی شیعیان در آن عصر و نقش آن در شیوه رهبری نظام تشیع ۳) اوضاع سیاسی- اجتماعی جامعه شیعه و نقش آن در شیوه رهبری امام باقر(ع). اما پیش از تبیین آنها، ارائه چارچوب تحلیلی برای ورود به بحث اصلی لازم به نظر می رسد.

الف ) چارچوب تحلیلی

دانشمندان برای تبیین شیوه رهبری بهینه در یک نظام قاعده مند و علل و عوامل مؤثر بر آن، تلاش های زیادی کرده اند. آنچه تا کنون از حاصل تئوری های نظری در این رابطه بدست آمده و می تواند در بررسی مسأله پژوهشی پیش رو کارآیی داشته باشد، تحت عناوین زیر بررسی می شود:

۱- نظریه های معطوف به خصوصیات جسمی و فکری رهبری

برخی از نظریه پردازان در بررسی شیوه ها و علل رهبری بهینه، آن را در چارچوب خصوصیات شخصیتی شخص رهبر مطرح می نمایند. از نظر افرادی چون رالف استاگدین؛ صفات رهبری نظیر قد، وزن، سلامتی مزاج و قیافه، از ویژگی های جسمانی مساعد برای رهبری مطلوب و کارآمد است. همچنین رهبر باید صفاتی چون اعتماد به نفس، اخلاق اجتماعی، اراده قوی، تفوّق (تمایل به قدرت و تسلط بر دیگران) و تموّج شخصیت (نشاط، خوشرویی، پرحرفی، ابتکار، قدرت، بیان و… ) را به میزان لازم در خود نهادینه کرده باشد (اقتداری، ۱۳۳۷، ۲۳۷-۲۳۴). نظریه های رفتار رهبری نیز در این مجموعه دیدگاه ها جای می گیرد. در این تئوری ها تلاش بر این است که مشخص شود رهبران موفق چه کارهایی انجام می دهند که خود شامل دو رهیافت رفتاری عمده می شود:

۱- رفتارهای کارگرا؛ که در آن وظیفه مداری و تأکید بر قانون و ضابطه در رفتارهای رهبر موفق، اصل است.

۲- رفتارهای مردم گرا؛ که در آن ملاحظات زیردستان بر اساس روابط انسانی بیشتر مورد توجه رهبر قرار می گیرد (رضائیان، ۱۳۷۹، ۲۱۹).

در واقع نگرش رهبری در مورد منشاء قدرتش است که موجب شیوه رفتار و نوع تفکر او می شود، این که آیا به عنوان یک مقام رسمی قدرتش همواره محفوظ است یا نیاز به حمایت پیروان خود در حفظ قدرت دارد (همان).

اگر بخواهیم فقط از این چارچوب در بررسی شیوه رهبری امام باقر (ع) استفاده کنیم، تنها صفات ذاتی و اکتسابی امام باقر (ع) و رفتارهای ناشی از آن، در نوع رهبری حضرت مورد تحلیل قرار می گیرد.

۲- نظریه های معطوف بر موقعیت رهبری

این نظریه ها به موقعیت و فضای خاصی که شخصیت رهبری در آن شکل می گیرد و نقش آن در بررسی علل و شیوه رهبری بهینه، توجه دارد. موقعیتی که فقط به وضعیت درونی سیستم رهبری مرتبط می شود، نه محیط بیرونی آن؛ و لذا اختلاف در چگونگی رهبری هم از این منظر با بررسی متغیرهای متعددی چون محیط سیاسی و اجتماعی درون سیستم، نوع کار و موضوع رهبری و کلیه عوامل درونی مؤثر در نحوه رفتار و روابط متقابل افراد، از جمله رهبر و پیروانش ارزیابی می شود (اقتداری، ۸-۲۳۷). اگر از این منظر بخواهیم رهبری امام باقر(ع) را تحلیل کنیم تنها به نظام مورد رهبری حضرت یعنی وضعیت نظام تشیع در آن عصر و موقعیت سیاسی اجتماعی شیعیان پرداخته می شود.

۳- نظریه های معطوف به سه عنصر رهبری، موقعیت و خصوصیات خُلقی پیروان

برخی از دانشمندان دو عامل یاد شده را می پذیرند اما کافی نمی دانند. به نظر آنها علاوه بر آن دو، خصوصیات فردی و گروهی کسانی که رهبری در میان آنها صورت می گیرد نقش مهمی در تبیین رهبری بهینه و شیوه های آن دارد. لذا طرز تفکر، نوع انگیزه و شخصیت افرادی که تحت رهبری قرار می گیرند عامل مؤثری است که نباید از آن غفلت کرد. به نظر این گروه تدوین نظریه جامع رهبری بدون بررسی توأم این سه عامل امکان پذیر نیست:

۱- صفات شخصی رهبر ۲- خصوصیات خلقی پیرو و سایر افراد گروه ۳- موقعیت خاص رهبری که در آن روابط متقابل میان رهبری و سایر افراد گروه شکل می گیرد (همان، ۲۳۹). تانن بام و اشمیث (۱۹۸۶م) از جمله طرفداران این دیدگاه هستند. به نظر آنها بهترین راه رهبری و هدایت وجود ندارد بلکه شرایط متفاوت، شیوه های مختلف رهبری را طلب می کند و لذا در تعیین شیوه رهبری مناسب، رهبر نه تنها باید استعدادهای درونی خود، بلکه زیردستان و موقعیت را نیز مد نظر قرار دهد (خورشیدی، ۱۳۸۲، ۱۶۳).

۴- سیستم سیاسی

برای فهم وضعیت یا پدیده ای سیاسی می توان آن را در درون یک نظام سیاسی منسجم و مرتبط قرار داد و با تجسم اجزای مختلف و نظام مند، پدیده مدّ نظر را در درون آن تحلیل نمود. مسأله اصلی در شیوه تحلیل سیستمی شیوه تحکیم، استحکام، تحول یا زوال نظام سیاسی است (بشیریه، ۱۳۸۶، ۶۵). نظام سیاسی دارای اجزای متعددی است:

۱- ورودی ها یا داده های نظام که عبارتند از منابع ارزشی، منابع مالی، منابع انسانی و منابع اطلاعاتی آن نظام؛

۲- فرایند یا جریان عمل که به شیوه و مراحل جذب، نگهداری، بهسازی و آموزش در سازمان می پردازد؛

۳- خروجی ها یا ستاده که کالاهای به دست آمده از فرایند را در چهار حوزه منافع فردی و منافع نظام و منافع جامعه و منافع جهانی مورد دستیابی قرار می دهد؛

۴- بازخورد که به ستاده با داده بر اساس چهار عامل فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی و سیاسی می پردازد؛

۵- محیط که در این جا محدودیتی ندارد و همه عوامل خارج از نظام را که بر تمامی یا بخشی از نظام تأثیرات بالقوه دارد، در بر می گیرد (خورشیدی، ۱۳۸۲، ۲۹).

تشیع در عصر اموی اگر چه بر مسند رسمی حکومت نبود اما به شکل نظام مند در جامعه حضور و فعالیت داشت. نظام تشیع مانند هر نظام دیگری از عناصری تشکیل شده که به گونه ای هدفمند با هم در ارتباطند:

۱) ساختار اجتماعی تشیع که به روابط میان شیعیان اشاره دارد. یعنی ساختار هنجاری تشیع که به ارزش ها و هنجارها و انتظارات تشیع توجه دارد و ساختار رفتاری که به رفتار واقعی و کنش های متقابل میان شیعیان می پردازد؛

۲) منابع انسانی که همان شیعیان هستند؛

۳) محیط عنصر دیگر است که به ویژگی های خاص نظام تشیع اشاره دارد؛

۴) هدف در نظام تشیع توسعه و تعمیق آموزه های ائمه معصومین و تحویل حکومت از موضع ناحق آن به محل حق به زعامت امام باقر (ع) می باشد؛

۵) تکنولوژی که به وضعیت علمی نظام تشیع عصر امام باقر(ع) می پردازد. همچنین نظام تشیع دارای اجزایی است که در هر نظام هدفمند یافت می شود: داده های این نظام اعتقادات شیعیان، وضعیت مالی و امکانات رفاهی و اوضاع علمی آنها را تبیین و بررسی می نماید. فرایند عمل تشیع، جزء دیگری است که به چگونگی، مراحل، نوع جذب، نگهداری، آموزش و کاربرد همان داده ها جهت تحقق اهداف اشاره دارد. جزء دیگر، ستاده های نظام تشیع در آن عصر است که به آنچه در این نظام و از آن حاصل آمده، بهره وری های حاصل در سطوح فردی، داخلی نظام تشیع، جامعه و حتی در گستره جهانی می پردازد. جزء بعد بازخوردهای نظام است که در این نظام داده های مذکور با ستاده ها، بر اساس عوامل فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی و سیاسی مورد تطابق و ارزیابی قرار می گیرد و عنصر آخر محیط می باشد، جزیی که خارج از سیستم است و اوضاع و احوال دوران نظام تشیع در عصر امام باقر(ع) را شامل می شود. محیط بیرونی نظام تشیع از لحاظ فرهنگی، سیاسی، اجتماعی و علمی و نوع ارزش های حاکم، وضعیتی داشته که نظام تشیع از آن یا بخش هایی از آن نیز متأثر بوده است.

در این پژوهش مجال بررسی نگرش سیستمی یا پرداختن به تمام عناصر، ورودی ها و خروجی های نظام تشیع نیست. از طرفی قصد اصلی در اینجا پرداختن به شیوه رهبری امام باقر(ع) در نظام تشیع آن عصر است و لذا از موارد مذکور نه به گونه مجزا و مستقل که شرح نظام تشیع را در پی دارد، بلکه در راستای بررسی سؤال و فرضیه پژوهشی حاضر استفاده خواهد شد.

۵- تمایز رهبری اسلامی از دیگر گونه های رهبری

به طور واضح، رهبری در آموزه های اسلام خاصه آنچه که توسط امام معصوم صورت می گیرد با رهبری در موارد مذکور و امثال آن، تفاوت هایی اساسی دارد. لذا استفاده از چارچوب های ذکر شده به شرط توجه به آن شاخصه های خاص، قابلیت تبیین و کارایی را خواهد داشت. این شاخصه ها عبارتند از:

اهداف کلی اسلامی: اهداف تعیین شده توسط رهبر، تنها از اهداف و مصالح گروه تحت رهبری نشأت نمی گیرد بلکه در پرتو اهداف کلی اسلام شکل می گیرد.

وفاداری: رهبری اسلامی و پیروان او نسبت به خداوند متعال متعهد و وفادارند و تعهد آنها نسبت به یکدیگر هم در راستای وفای به عهد الهی بروز پیدا می کند. التزام به شریعت و اخلاق اسلامی: رهبری اسلامی نمی تواند در موقعیتی برتر از التزام به اجرای واجبات و ترک محرمات باشد. هرگونه تخلف از احکام شریعت او را از موضع رهبری به زیر می کشاند. رهبری امانت الهی است و رهبری اختیارات خود را همانند امانتی از سوی خداوند اعمال می کند (هاشم الطالب، ۱۳۸۰، ۷۱).

ب) صفات شخصیتی امام باقر(ع) و نقش آن در شیوه رهبری جامعه تشیع

از لحاظ ظاهری ایشان دارای خصوصیات جسمی سالم و متناسب برای رهبری بودند. برای نمونه، جابر از رسول الله (ص) روایت می کند که امام باقر (ع)، نام و شکل و شمایلش همگون با پیامبر(ص) است (کلینی، ۱۳۸۸، باب مولد ابی جعفر، حدیث ۲). همچنین ابن شهر آشوب در مناقب آورده که: “امام پنجم معتدل القامه، دارای چهره ای جذاب و موهای مجعد رنگ گندمگون، خال هاشمی بر گونه و خال سرخ رنگ بر بدن سفید، مناسب الاعضاء، خوش صدا و گردن سفید داشتند”(ابن شهر آشوب، ۱۴۱۲، ج۴، ۲۲۷). اما سیرت یا خصال رفتاری ایشان مانند هر امام معصومی یک سری شاخصه هایی دارد که از وجوه مشترک و بسیار مؤثر در کیفیت رهبری این بزرگواران است. یکی از این شاخصه ها، عصمت رهبر است. وقتی رهبری از گناه و خطا در عقاید، فرامین و رفتار مرتبط با مسائل رهبری مصون باشد بی تردید از نظر هر تئوری پرداز عاقل و منصفی قابلیت و یژه ای برای رهبری خواهد داشت. اگر چه برای برخی رهبری الهی به دلایلی غیر قابل فهم است اما عصمت امام ریشه در منشأ رهبری ایشان دارد و تعیین و تشخیص این شاخصه رهبری، تنها در جایگاه خداوند متعال است و از افعال الهی محسوب می شود (جوادی آملی، ۱۳۸۷، ۲۵ ). پس رهبری و ولایت سیاسی مسلمانان از سوی خداوند منصوب می گردد و در این صورت نپذیرفتن امام منصوب از سوی خداوند، تبعاتی نظیر عدم قبولی اعتقاد به اسلام و حتی عدم قبولی مهم ترین عبادات را به همراه دارد. لذا در اصل صلاحیت و ضرورت رهبری امام باقر (ع) آنچه در سیستم تشیع نهادینه می شود، وجود رابطه ای طرفینی میان دو موضوع پذیرش رهبری سیاسی و اطاعت از خداوند است، سوی دیگر این رابطه آن است که کسی با عنوان رهبری نمیتواند معصیت خداوند را مرتکب شود (کلینی، ۱۳۸۸، ج۲، ۷۴). شاخصه دیگر، علم لدنی امام باقر (ع) در مسائل مربوط به رهبری ایشان و گستره وسیع آن است. این علم تمام معارف دینی و نیازهای مردم و هر آنچه در امر تعلیم، تربیت، هدایت و اداره جوامع انسانی لازم است را شامل می شود (مکارم، ۱۳۷۵، ج۹، ۱۱۷) و لذا علوم مرتبط به کیفیت بهینه و کارآمد مدیریت و رهبری در نظام تشیع را نیز در بر می گیرد. علم امام باقر(ع) که خود ملقب به شکافنده علوم هستند، با منابعی نظیر آگاهی کامل از قرآن مجید، وراثت از پیامبر، ارتباط با فرشتگان، القای روح القدس و نور الهی پیوند می خورد (همان، ۱۳۴-۱۰۹). همانطور که در تئوری های نقش شخصیتی رهبر مطرح شد، امام (ع) علاوه بر عصمت و علم لدنی دارای شاخصه های دیگری به صورت ذاتی یا اکتسابی نیز بوده که رهبری ایشان را از دیگران متمایز می کند. شجاعت، علاقه و دلسوزی نسبت به مردم، اخلاص، نیکوکاری و احسان درباره دیگران، نرمش، حسن خُلق، امانت داری، صدق گفتار، پایبند بودن به پیمان ها، توکل مطلق بر خداوند و پیروزی بر آزمون های سخت از جمله این شاخصه هاست (مکارم، ۱۳۷۵، ج۹، ۱۵۸). خصائل سه گانه امامت یعنی پارسایی که او را از حرام باز دارد، بردباری که با آن خشم خود را مهار کند و همچون پدری مهربان، خوش رفتاری با کسانی که بر آنها رهبری می کند از دیگر شاخصه های شخصیتی رهبری امام باقر(ع) است (کافی، ج۱، ۲۸۵). در تئوری های رفتار رهبری دانستیم که دو نوع رهبری، مردم گرا و قانون گرا وجود دارد اما شاخصه های رفتاری امام باقر(ع) در این نوع نظری رهبری چگونه است؟ اگر قانون به ضوابط تصویب شده توسط بشریت معنا شود که همین طور است، رفتار رهبری امام باقر(ع) نه فقط مردم گرا و نه تنها قانون گرا است بلکه رفتار رهبری ایشان بر اساس قانون الهی و آموزه های اسلام سازماندهی شده است که در آن هر دو نوع مردم گرایی و ضابطه مندی به میزان سفارش در اسلام و مورد نیاز نظام تشیع به کار برده می شود. آثار برجسته ای از نوع رهبری امام به واسطه صفات شخصیتی ایشان در سازمان دهی نظام تشیع و پرورش نخبگان فرهنگی و اجتماعی نمایان شد که با دیگر شیوه های رهبری ایشان برای بنا و پرورش یک نظام فرهنگی – اجتماعی بهینه کامل گشت.

نمونه هایی از سبک رهبری امام باقر (ع)

۱- نمونه های سبک رهبری آمرانه امام باقر(ع) بیشتر در مواقفی بروز می کند که هدایت نظام تشیع و افراد زیر مجموعه را از باب امر به واجبات و نهی از منکرات عهده دار می شوند. این نوع رهبری آمرانه، هر زمینه ای اعم از اعتقادی – معرفتی، سیاسی – حکومتی، مسائل اقتصادی و نظامی و فرهنگی را شامل می شود. ایشان در عرصه اقتصادی شیعیان را امر به زکات می کنند که ندادن آن به معنای عدم اقامه نماز است (کلینی، ۱۳۸۸، ج۳، ۵۰۶). از به دست آوردن مال از طریق ربا و دزدی بیت المال و خیانت به شدت نهی می کنند تا جایی که صدقه و حج با این اموال پذیرفته نخواهد شد (صدوق، امالی، ۱۴۱۴، ۳۵۹) و خطاهایی چون رشوه گرفتن در داوری را به منزله کفر به خدا و پیامبر دانسته و نظام تشیع را از ورود این منابع مالی پرهیز می دارند (کلینی، ۱۳۸۸، ج۵، ۲۶). ایشان در عین این که در رهبری سیاسی خود پیروان را امر به صدقه می کنند و آن را موجب حفظ اموال از گزند حوادث و درمان بیماری ها می دانند (حر آملی، ۱۴۱۱، ج۹، ۲۳۱) همین صدقه را بر صاحبان مشاغل و صاحبان جسم و عقل سالم در مجموعه نظام تشیع یا خارج از آن جایز نمی دانند (همان).

در عرصه علمی- عقیدتی نیز سبک رهبری امام باقر(ع) به گونه ای است که مردم نسبت به ضوابط الهی و ضرورت اطاعت از آن آگاه و عامل باشند. ایشان بازخورد و ارزیابی علمی نظام تشیع یا طریق تشخیص راه حق و قضاوت را مختص به آموزش از سوی اهل بیت می دانند (همان، ۳۹۲)؛ امر به مذاکره دانش با اهل دین و اهل ورع می نمایند (کلینی، ۱۳۸۸، ج۱، ۴۱) و زکات دانش را آموزش آن به بندگان خدا معرفی می کنند (کلینی، ۱۳۸۸، ج۱، ۴۱). از آموختن علم به خاطر فخر فروشی و مجادله با نادانان و جلب توجه مردم به شدت نهی می فرمایند (همان، ۴۷) و ضوابط علمی نظیر توقف در شبهات (همان، ۵۰) و تکلم در آنچه می دانیم و پرهیز از سخن در آنچه نمی دانیم (همان، ۴۳)، آموختن دانش به دیگران، عمل به دانش (همان، ۴۱) را در نظام تشیع به سبک آمرانه نهادینه و رهبری می کنند. سبک رهبری امام باقر(ع) در باب اوامر و نواهی سیاسی در هاله ای از محدودیت های محیطی بود که بیشتر از خارج از نظام تشیع اعمال می شد. با این حال امام باقر(ع) در عرصه مسائل سیاسی نیز ضوابطی را برای شیعیان خود معین می نماید: ایشان رهبری گذشتگان و آیندگان را وظیفه اهل بیت عصمت می داند (خوارزمی، ۱۴۱۴، ج۴، ۲۰۶) و حاکمان را به تقوای الهی امر می کند (تاریخ مختصر دمشق، ج۲۳، ۷۷) و پیشوایان ستمگر و پیروان او را گمراه و دور از راه حق می داند. بدترین افراد در مکتب ایشان کسانی هستند که مردم از ترس به آنها احترام بگذارند (حر آملی، ۱۴۱۱، ج۱۶، ۲۴). امام باقر (ع) رابطه میان حاکمان و مردم را از نوع رابطه میان پدر و فرزند معرفی می کند (مختصر تاریخ دمشق، ج۲۳، ۷۷).

رهبری سیاسی امام باقر(ع) در نظام تشیع ضوابط اخلاقی را نیز در پی دارد. ایشان اخلاق خوب و نرم خویی با مردم را هم سنگ دریافت تمام خیر و خوبی معرفی می کند (حلیه الاولیاء، ج۳، ۱۸۷) و شیعیانش را از عیب جویی و آزار مردم نهی می نمایند (تاریخ مختصر دمشق، ج۲۳، ۸۶) و به ورع و حفظ زبان امر و از دست درازی به ناشایسته ها باز می دارند (تفسیر عیاشی، ج۱، ۶۸). در مثال های مذکور ایشان از باب خیر خواهی و پدرانه دستورهای آمرانه خود را به نظام تشیع اعلام داشته و لذا معمولاً نهی یا امر این رهبر با ارائه دلیل و تبیین همراه است و این از تفاوت های اصلی رهبری آمرانه در تئوری های رهبری و سبک رهبری خاص ایشان است. به علاوه امام باقر(ع) تنها از این روش در رهبری بهره نمی برند بلکه بخشی از نظام رهبری ایشان در سیستم تشیع این گونه است.

۲- از روش های رهبری امام باقر(ع) سبک متقاعد کننده ایشان در مدیریت امور و برخورد با پیروان و حتی مخالفین خارج از سیستم تشیع است. در این روش امام با بینش و دانش و صفات اخلاقی ارزشمندی نظیر بردباری و صبر، رهبری مردم را پی می گرفت. مثالی از نحوه و